Jon Lord - Before I Forget (1982)

Met Gemini Suite en Windows buiten beschouwing gelaten is Before I Forget het tweede soloalbum van Jon Lord, in die tijd toetsenist bij Whitesnake. Rock als genre is enigszins misleidend, want de hele tweede helft is rustig. Van echt harde rock is er op de eerste helft ook geen sprake. De rock valt meer mainstream met funky inslag uit in de van zang en koortjes voorziene tracks Chance on a Feeling en Hollywood Rock and Roll. De instrumentale tracks Tender Babes en Bach Onto This zijn meer progressief, klassiek getint en voor mij de hoogtepunten van de plaat. Het uptempo Bach Onto This rechtvaardigde zelfs de aankoop. Het titelnummer is erg mooi en hier begint in feite de opmaat voor zijn album Beyond the Notes uit 2004. Say It's All Right is van zang voorzien en is me niet al te best bevallen. De resterende tracks zijn dan weer een instrumentale en een vocale, wat zo'n beetje de middenmoot van de plaat is.

Waar Jon Lord in Deep Purple en op zijn soloplaten zijn liefde voor klassieke muziek etaleerde, was daarvoor in 1982 nauwelijks ruimte binnen de hardrock van zijn werkgever Whitesnake. Dit eenvoudigweg omdat de bluesbasis van de groep zich er niet voor leende.
Ik vermoed dat dit de reden is geweest dat hij hij na zes jaar weer eens een solowerk uitbracht. Mogelijk was hij ook geïnspireerd geraakt door de tweede soloplaat Look at Me Now van bandmaatje Bernie Marsden, waarop hij frequent is te horen. Alle nummers werden door Lord geschreven, Say It's Allright met Elmer Gantry, die we ook als zanger tegenkomen.

Gestoken in een droogkomische hoes is het Marsden die Before I Forget aftrapt als zanger-gitarist in Chance on a Feeling. Op de plaat horen we meer namen die bij Marsden werkten: producer Guy Bidmead, drummers Ian Paice, Cozy Powell en Simon Phillips en bassist Neil Murray: de kringen van post-Deep Purple. En er zijn meer gasten, met als meest bekende de (achtergrond)zangeressen Sam en Vicky Brown. De muziek is daarbij grotendeels instrumentaal.

Zoals B.Robertson een dikke tien jaar eerder noteerde, rechtvaardigt alleen al het gevarieerde en stevige Bach onto This de aankoop, maar de andere nummers mogen er ook zijn.
Op kant 1 het renaissanceorgel van Tender Babes, dat spoedig wordt vergezeld door Powells kenmerkende powerdrums; op Hollywood Rock 'n' Roll horen we op toetsen en gitaar Tony Ashton, waarmee het geluid van Paice Ashton Lord terugkeert.
Op de ingetogen kant 2 klinkt het titellied, een ballade, gevolgd door popballade Say It's Allright met leadzang van Vicki Brown; Burntwood is dan weer instrumentaal en bevat alleen de toetsen van Lord plus fretloze bas van Murray; op alweer ballade Where Are You? zingt Elmer Gantry, in 1974 zanger bij een "illegale versie" van Fleetwood Mac.

In 2012 verscheen bij EMI/Harvest een gemasterde cd-versie met drie instrumentale bonustracks die eveneens de moeite waard zijn, inclusief de singleversie van Bach onto This én een klein achtergrondverhaal van Neil Murray. Deze versie is bovendien op streaming te vinden.
In 2017 was daar bovendien een volgende bonuseditie met de nummers Lady en For a Friend, deze keer bij Purple Records.
Ook zonder deze extra's een vermakelijke plaat met een stevige eerste en ingetogen tweede helft. Het markeert de veelzijdigheid van Jon Lord.