Warren Zevon - Excitable Boy (1978)

Stilistisch kun je Warren Zevon een beetje vergelijken met Bruce Springsteen maar Warren Zevon heeft nooit dat succes bereikt. Misschien omdat Warren Zevon zich meer profileert als singer-songwriter dan als rocker. De teksten zijn de grootste troef, verhalende en cynische teksten verpakt in toegankelijke en vrij aanstekelijke popsongs. Kortom: intelligente pop, niet erg baanbrekend maar met messcherpe teksten, zonder dat het één belangrijker is dan de andere. Zeker een interessante doch ondergewaardeerde artiest.

Warren Zevon kende ik nog niet zo goed, alleen het nummer Desperados under the eaves.Totdat ik onlangs in Leiden deze LP in mijn handen kreeg en hem meteen heb toegevoegd aan mijn platencollectie. De LP kostte me 2 euro en dat leek me een koopje!
Het is mijn enige LP van Zevon, deze Excitable Boy, maar als ik andere van hem tegenkom koop ik die meteen.

Ten eerste is deze artiest in zijn song- en muziekbeleving heel origineel en inderdaad grappig en cynisch. Soms moet ik dan denken aan Randy Newman wat teksten betreft, maar de muziek is niet vergelijkbaar met Newman.
Ik ben erg positief verrast met dit album en er staan zeer sterke nummers op. Enige minpunt vind ik het nummer Nighttime in the switching yard, een beetje irritant nummer.
De rest is zeer goed, zoals Werewolves of London, Excitable boy en Tenderness on the block.
Voorlopig waardeer ik hem met een 4.0*, maar dat kan nog meer worden.

Ehhh, wat laat deze vraag, maarre... welke dan?

Zelden is er zoveel cynisme zo mooi op muziek gezet. Dat vind ik gelden voor het hele oeuvre van de Warren Zevon. Opgevoed met klassieke muziek zocht Zevon struikelend door drugs en alcohol zijn eigen weg. Het is de spanning tussen de onheilspellende teksten en de fijne verzorgde composities die mij fascineert. Deze artiest hoort onherroepelijk bij mijn muzikaal interieur.

Sterk album met hilarische teksten. 'Johnny Strikes Up the Band' en 'Excitable Boy' vind ik echt fantastisch geschreven (de rest ook - maar deze springen er tekstueel toch bovenuit). Mijn favoriet is echter het aparte 'Nighttime in the Switching Yard', ik ben één van de twee aan het lijstje met favorieten te zien. Mysterieus nummer, geen idee waar het over gaat. 'The midnight train runs both ways'. Iemand een idee? Ik heb alleen theorieën. 'Veracruz' is ook een prachtig nummer, eigenlijk vind ik alleen 'Roland the Headless Thompson Gunner' iets minder.

Zojuist maar eens besteld bij ebay voor minder dan 5 euro

Zo. Een vrij late ontdekking voor mij dit. Een boxje aangeschaft met 5 cd's van WZ, inmiddels WZ en dus dit album beluisterd.

Nog drie te gaan, ik bereid me erop voor dat het alleen maar minder kan gaan. Want dit is pracht he. Die muzikanten die erop meespelen zijn ook geen lauwe pis.

En holy funk, die bassist is echt funky bezig op Nighttime geloof ik. Leve verassende ontdekkingen!

Wat een plaatje. Het titelnummer is zeer sterk, maar eigenlijk staat hier eigenlijk geen zwak nummer op..
Misschien ook maar eens Warren Zevon uit 1976 aanschaffen . Die wordt ook enorm goed besproken op MM

Ja, ja, nog altijd fantastisch album. Het maakt duidelijk dat het schrijven van songs een vak apart is. Vroeger waren er verschillende, zoals onder meer Bob Dylan, Paul McCartney, Paul Simon en natuurlijk Warren Zevon.

Iedere artiest of bandje kan inmiddels uitstekend musiceren (meestal zelfs veel beter dan de muzikanten van de zestiger, zeventiger of tachtiger jaren), maar een goede song schrijven die na jaren niet aan kwaliteit inboet is slechts weinigen gegeven.

Ik had weer eens zin in de muziek van Warren Zevon. En dan draai ik er meestal wel een paar albums achter elkaar. Dit keer een greep in zijn vroegste oeuvre.

Excitable Boy is wellicht zijn meest bekende en populaire album. Niet zo gek omdat het eigenlijk allemaal goede of heel goede songs bevat. En ja hoor, ook na al die jaren verliest het niets van zijn glans.

Een late reactie, las je bericht pas vandaag. Het nummer gaat nergens over, a-typisch misschien voor Warren Zevon. Er is geprobeerd met de staccato tekst het ritme van een trein te imiteren. We praten hier over 1978, disco was “hot” en ook Zevon deed een poging een disco track te fabriceren.

Niet mijn favoriete track van het album. Werd zelfs op single uitgebracht, of het succesvol was weet ik niet.

Met het oog op je nummer 1 in je album top 10, Jackson Browne speelt mee op en is co-producer van dit album