Don Henley - I Can't Stand Still (1982)

Wellicht het meest onbekende album van Don Henley , maar ik vind hem best aardig klinken. Het zijn wel tipische 80''s klanken dus je moet ervan houden.
''Dirty Laundry'' wordt vaak ook bij concerten van de Eagles gespeeld en is ook op de dvd ''Farewell tour I '' te vinden.
Verder vind ik ''Lilah'' een mooi nummer die je veel te weinig hoort.
2,5*

Aardige plaat , heb hem enkel op LP, absolute topper is het weergaloze Dirty Laundry, maar ook Long Way Home & Talking To The Moon zijn fraai.

Ik heb deze zojuist na jaren weer eens gedraaid naar aanleiding van het 'ontdekken' van een Franstalige single (met dank aan musician).
Jazeker: een Franstalige versie van het nummer Johnny can't read, die dan 'Johnny ne sait lire' heet. Henley slaat zich aardig door die vreemde taal heen, maar muzikaal is dat nummer zeker geen hoogvlieger.
Er staan hier voldoende nummers op die het op single wellicht beter hadden gedaan als opvolger van de hit Dirty laundry. Dat was een top-3 hit in de VS, maar dat had natuurlijk ook veel te maken met de populariteit van de Eagles destijds.

Na het uiteenvallen van de Eagles was dit de eerste solovlucht van de belangrijkste songschrijver van de groep. Want zoveel werd in de jaren tachtig wel duidelijk: de solo-albums van de andere leden verdwenen (terecht) snel in de anonimiteit, ook al had Glenn Frey nog een paar hitjes dankzij de Beverly Hills Cop soundtracks.
Alleen Henley bewees zich als een singer/songwriter die gemakkelijk op eigen benen kon staan. Eentje die ook echt wat te melden heeft.

De hierna volgende platen, Building the perfect beast en The end of the innocence, zijn wat mij betreft allebei toppers, al wijkt het muzikale stramien behoorlijk af van wat we van de Eagles gewend waren. Deze plaat vormt een aanzet tot wat daarna komen ging. Henley experimenteert hier al met veel typisch jaren tachtig-toetsenwerk en wat synthesizers, maar de kwaliteit van de songs blijft op de meeste nummers probleemloos doorschemeren.

Dirty Laundry was de hit van dit album (niet in NL en België overigens), en terecht: een bijtende, sarcastische aanval op de gretigheid waarmee de media die zich op elk schandaal storten - een gegeven waar Henley in die jaren zelf ook privé regelmatig mee te maken had. Verdere aanraders zijn Nobody's business (had een betere keus geweest voor een tweede single), You better hang up en Talking to the moon.

Eerste soloplaat van Henley . Met het gegeven dat hij composorisch duidelijk de aanjager was de laatste periode van The Eagles , verwacht je een inspiratievol debuut .
Het album is beslist niet onaardig , maar doet nu wat gedateerd aan .
Typische toen populaire synthesizer geluidjes duiken regelmatig op en eerlijk is eerlijk , Henley is hier nog wat zoekende naar een juiste vorm . Duidelijk trachtend naar een eigentijdsere stijl en het juk van The Eagles van zich af schuddend .
Liedjes die nog onbetwist overeind staan zijn Dirty Laundry , Talking To The Moon ( 1 van zijn meest emotionele liedjes ) Nobody' Business en Lilah .
Voor de rest acceptabele songs maar geen partij voor zijn songs die hij voor The Eagles schreef .
Op de volgende platen hoor je een doeltreffendere Henley .

Getroffen toentertijd door de dodelijke saaihied van deze eerste solo plaat van Don Henley. Niet doorheen te komen. Geen inspiratie te bekennen. Gelukkig was de soloplaat die hierna kwam 'building de perfect beast' 10 klasse beter!

Ik had van deze cd tot voor kort alléén het singletje Johnny ne sait pas lire en dat was méér dan voldoende.

Het is niet alleen Henley die in het Frans zingt (gelukkig stond de tekst achterop het hoesje) maar het uptempo, door synthesizers gedomineerde nummer doet alle innerlijke vraag naar méér van deze cd volledig verstommen.

De Engelse/Amerikaanse tekst die wordt gezongen in Johnny can't read doet het nummer echter weer een beetje tot zijn recht komen.

Don Henley heeft solo er maar weinig behoefte aan Eagles-werk te (re-)produceren. Hij was in de jaren '80 nog maar net Eagles-af en vond een eigen geluid belangrijker. Dat mag uiteraard. Zijn stem is echter buitengewoon kenmerkend voor de Eagles. Door het (veelvuldig) gebruik van keyboards, krijg je daardoor in aanvang een wat onwennig gevoel bij deze cd.

Maar de nummers vallen mij alleszins mee, in de dodelijke saaiheid die devel-hunt noemt, kan ik mij dit keer niet herkennen. Speedmetal hebben de Eagles nooit gespeeld, ik ga dat van Henley dan ook maar niet eisen.

Het is natuurlijk een bekend spel, tussen rock en ballads waartussen een man als Henley balanceert. Net als bij de Eagles kies ik ook bij hem voor het meer stevigere werk. Maar het aantal trage nummers als Talking to the moon is op I can't stand still maar klein en wordt ons verder bespaard.

Dirty laundry is inderdaad een goede single en ook Nobody's business steekt behoorlijk boven het gemiddelde uit.

Blij met mijn ruil met Gaucho...........

Half punje erbij, gisteren voor 2 EURO ! in de uitverkoopbakken gevonden, de vinyl versie van dit album draai ik zeer zelden en het onvolprezen Long Way Home klinkt op CD nog net iets beter.
absolute topper blijft voor mij Dirty Laundry die in het Eagles repertoire volkomen terecht en vaste stek veroverd heeft.

De strijd met mede Eagles kopman Glenn Frey werd met dit solo album direct in Don Henley zijn voordeel beslist.
Waar Frey in 1982 met het zouteloze No Fun Aloud op de proppen kwam leverde Henley direct een redelijk tot goed solo album af.
Het trio Dirty Laundry / Long Way Home & Talking To The Moon zijn van Eagles niveau en springen er wat mij betreft bovenuit.
Don zal altijd wel mijn favoriete zanger blijven, wat een grandioze strot heeft die kerel toch.

Ik heb weer eens de tijd genomen om naar alle vier de solo cd's van Henley te luisteren en na 25 jaar Building the Perfect Beast en The End Of The Innocense als de betere platen beschouwd te hebben dan nu toch deze als de betere plaat te beoordelen. Long Way Home, Lylah, The Unclouded Day zijn wel de uitschieters.

Als ik deze plaat weer eens beluister moet ik altijd terugdenken aan de recensie toendertijd in Oor inzake het afsluitende nummer.
Het stond er ongeveer zo, ik citeer:
Het nummer The Unclouded Days lijkt wel vertolkt te worden door The Goombay Dance Band en dit kan Henley niet echt als een compliment beschouwen

Aardig solodebuut van Henly, niet meer niet minder.

Het is een aardig debuut voor Don Henley die in dit album nog duidelijk zoekende is. Ik sluit mij aan bij de meningen van de anderen dat de plaat iets wat verouderd aanvoelt. Het hoogtepunt van deze plaat is Dirty Laundry.