Glenn Frey - Solo Collection (1995)

Dat Glenn Frey alleen bestaansrecht heeft bij de gratie van zijn muzikale vrienden (Eagles, JD Souther, Jackson Browne) blijkt wel uit dit solo-overzicht. In zijn eentje blijkt Frey er gewoon geen bal van te kunnen. Dit zijn de zgn hoogtepunten uit zijn oeuvre, maar geen enkel nummer komt ook maar enigszins in de buurt van het niveau van de Eagles. Het is niet goed, niet slecht, maar zeer middelmatig.

You Belong to the City vind ik wel een briljant goed nummer.
Als je het met het solowerk van Don Henley vergelijkt, dan is er wel een groot verschil. Don Henley heeft in de kwalitatief beter werk afgeleverd met albums als Building the Perfect Beast en The End of Innocence.

Don Henley heeft inderdaad veel meer uit zijn solo carriere gehaald dan Glenn Frey , maar er staan wel wat aardige nummers op .
Zo vind ik ''You belong to the city'' en ''Smuggler''s Blues'' geweldige liedjes die ook in de tv-serie Miami Vice gebruikt werden.
Verder was ''The one you love'' nog in klein hitje begin jaren 80.

Overzicht van Glenn Frey's soloavonturen . Frey was in den beginne 1 van de hoofdschrijvers voor The Eagles . Naarmate de groep steeds populairder werd en Hotel California zich aandiende , werd Frey artistiek overlopen door Henley , die door groeide en de belangrijkste songwriter werd .
Sinds die tijd is er in het artistieke koppie van Frey iets geknakt en is het nooit meer geworden zoals het was .
Deze solocollection is grillig en wisselend van kwaliteit . Frey is de vleesgeworden romanticus . Daardoor zijn veel liedjes niet vooruit te branden en is het tekstueel volkomen vervelend .
Ook nog iets positiefs te vermelden bikkel ??
Ja , want op goede dagen kan Frey ook nog wel iets behoorlijks uit de pen krijgen . De Miami Vice krakers ; Smuggler 's Blues , You Belong To The City en The Heat Is On hebben wel wat , maar beter zijn vooral de songs uit de latere periode . Ik doel dan op Soul Searchin' , I've Got Mine , en River Of Dreams .
Dit zijn naar mijn idee waardige Freybedenksels .
Echter voor een man met zo'n staat van dienst die in de begin 70er jaren het ene juweeltje na het andere schreef , blijft dit een karige bedoening . Net aan 3,5 .

Tja ik heb er eigenlijk geen barst aan toe te voegen. De vier eerdere berichtjes verwoorden vrij goed wat ik wilde gaan zeveren over deze plaat. Dus laat ik het hier maar bij

Geen nummer hierop van het nivo Boys of Summer.
Collega Henley wist wel solo een klassieker te maken.
Glenn Frey en Jan Hammer staan voor mij vooral voor Miami Vice; voor mijn gevoel maakten die voor elke aflevering wel een song.

Zowel frey als henly zijn solo nou niet bepaald echte top muzikanten gebleken athans naar mijn mening. Zeker heeft vooral henly af en toe nog een echt klasse nummer geschreven boys of summer oa. Maar beide hebben nooit een hoog constant nivo gehaald

Achteraf bekeken hebben de soloavonturen van Henley de tand des tijds ook niet helemaal doorstaan.
Echter heeft het nu nog altijd meer zeggingskracht dan het oevre van Frey.
Henley had altijd wel een paar zeer sterke troeven - zowel tekstueel als muzikaal.
Frey's beste solonummer vind ik nog altijd You Belong To The City, wat wel zeggingskracht heeft.

Maar de behoefte om dieper te gaan heeft Frey nooit zo gehad.

Als nu het overzicht wordt teruggebracht tot een minuut of 45, is er toch heus een alleraardigst album van te maken.

Met name het laatste deel, tracks 12 t/m 16, moet tevreden stemmen. Allemaal nummers van zijn album Strange Weather (1992), uit een tijd dat hij blijkbaar zijn wilde haren wat begon te verliezen en het wat gedisciplineerder werken zijn intrede begon te doen.

Ook de Miami Vice krakers Smuggler's Blues en Belong to the city mogen niet ontbreken.

Frey wordt dan misschien wel eens gezien als een flierefluiter maar als hij wat meer bij de les was gebleven had hij wellicht eveneens een vergelijkbaar succes als kompaan Henley kunnen halen. Alleen zo'n type was hij niet. J.D. Souther, Meisner, Felder en Schmidt hebben allemaal erg goed opgelet en hun best gedaan in de Eagles klas. Walsh heeft zelfs met de fles in de hand nog een hele omscholingscursus achter de rug.

De degelijke opleiding is ook altijd wel te horen, op hun vaak prima solo-albums.

Maar Frey was meer van het type dat met enige regelmaat in de hoek belandde of zelfs tijdens de les verwijderd. Meestal nam hij zijn huiswerk vijf minuten voor de klas begon door met Henley, die daardoor Frey min of meer tot aan de examenklas er doorheen heeft gesleept.

Waar Henley een degelijke voorbereiding nodig had, had Frey voldoende aan zijn talent snel iets op te pikken en overal een verhaal van te kunnen maken. Miami Vice was dan ook een serie die hem op lijf was geschreven.

Enige onmin met Don Henley kon op den duur evenwel niet uitblijven en toen moest hij alleen aan de slag.

Daar wist de wispelturige Frey met zijn talent toch wat van te maken, ook al blijkt nergens een afgeronde opleiding aan de Eagles Hogeschool. Maar hij kwam er altijd toch nog wel mee weg. Stabiel is het nergens en een corrigerende of aanvullende hand van componeren wordt soms node gemist. En dat naast een gebrek aan samenzang, die dan alleen in Eagles verband kon worden bewerkstelligd.

Dat maakt dat een individueel nummer van Frey zeker de moeite van het beluisteren waard is. Maar geen heel solo-album en ook niet een grootste hits als dit.

Goed en smaakvol geschreven Hans.


Toch was het ook Frey die de band bij de hand pakte in de beginperiode.
Frey was wel degelijk leergierig, want een liedje schrijven kon hij wel, maar ook omdat hij goed had opgelet hoe een Jackson Brown ( zie de Eagles docu) te werk ging en Bob Seger hem ook zeker de kneepjes leerde.
Met die basis kon hij wat en met Henley als klankbord vloeiden er heel wat juweeltjes uit zijn pen.
Zoals bekend heeft diezelfde Henley hem bij de Eagles artistiek ingehaald, maar ik heb zo het idee dat Frey zijn nogal heftige cocainegebruik daar ook een rol in speelde.
De Frey van pakweg 1972/ 1975, stond nooit meer op en het nivo van componist uit die periode heeft hij nooit meer gehaald.

Waar Henley zich puur op zijn rol als solomuzikant stortte, is Frey ook als acteur aan de gang gegaan.
En dat kon hij ook wel. Altijd een snelle jongen spelend, met de immer vlotte babbel en die karakterstieke schelmse kop.
Wat dat aangaat was zijn betrokkenheid bij Miami Vice niet gek.
Ik heb de indruk dat Frey als soloartiest zijn eigen ding deed en de urgentie in een minder hoog vaandel had staan dan Henley.
Krampachtig is het solowerk namelijk niet.
Losjes, niet al te diepgaand en voornamelijk met een romantische inslag.
Nooit slecht, maar niet verheffend.

Hoewel Glenn Frey een van de oprichters van mijn favoriete band is geweest ben ik helaas niet enorm onder de indruk van zijn solowerk.
Zijn eerste soloplaat No Fun Aloud uit 1982 vind ik zelfs een enorme flater.
Deze verzamelaar is beslist de moeite waard hoewel er ook enkele matige nummers op staan.
Nummers zoals het mierzoete The One You Love, You Belong To The City & River Of Dreams behoren tot zijn sterkste werk.
Helaas kan ik met nummers zoals Sexy Girl & Soul Searchin erg weinig en blijkt eens te meer dan hij op solo vlak artistiek volkomen overvleugeld werd door collega Henley.

Ook Glenn Frey heeft maar één (misschien twee) song die mij kan boeien en dat is 'You Belong to the City' dat hij schreef voor Miami Vice. Het nummer is ook hét Miami Vice-nummer (denk ik). Het is op geen enkele studioplaat verschenen, maar wilde toch kwijt dat ik het een dijk van een song vind met een lekkere gelickt 80's saxofoonsolo van Bill Bergman.

The Heat Is On, Smuggler's Blues (lekkere en goed lopende tekst) en inderdaad 'You Belong to the City' zijn zeker te pruimen. De rest doet mij niet gek veel. Eigenlijk te weinig voor zo'n grote naam.

Ja, de solo-carrière van Glenn Frey maakte, met alle respect voor wat de man binnen de Eagles heeft betekend, toch wel pijnlijk duidelijk dat vooral Don Henley het artistieke genie was binnen die band.
Als doorgewinterd Eagles-fan volstaat het repertoire van Glenn Frey in mijn collectie met deze verzamelaar. De drie hierboven genoemde nummers zijn inderdaad de toppers (en ook de hits) uit zijn solocarrière.
Soul searchin', I've got mine, River of dreams en - vooruit - Sexy girl zijn nog wel bovengemiddeld, maar het overige is weliswaar aangenaam, maar niet bijster opvallend luistervoer. Als dat het beste uit Frey's solojaren is, weet ik al dat ik niet naar de afzonderlijke albums hoef te luisteren. Jammer, maar helaas...

Overigens, maar dat wisten jullie wellicht al, zijn alleen You belong to the city en Smuggler's blues - ik heb nog een single met een dubbele A-kant waar ze beide op staan - afkomstig van de Miami Vice-soundtracks. Zijn grootste hit The heat is on komt van de soundtrack van Beverley Hills Cop, met Eddie Murphy. Die dan ook pontificaal op de single-hoes staat afgebeeld

Ook Don Henley vind ik solo erg wisselvallig. Hoewel hij zeker een aantal prachtige nummers gemaakt heeft.
Nu moet ik tevens toegeven dat ik ook weer niet een heel grote liefhebber ben van de Eagles.