Pet Shop Boys - Elysium (2012)
mijn stem
60 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Dance
Label: Parlophone
-
Leaving (3:50)
-
Invisible (5:05)
-
Winner (3:50)
-
Your Early Stuff (2:33)
-
A Face Like That (5:06)
-
Breathing Space (5:10)
-
Ego Music (3:05)
-
Hold On (3:19)
-
Give It a Go (3:53)
-
Memory of the Future (4:31)
-
Everything Means Something (4:50)
-
Requiem in Denim and Leopardskin (5:49)
-
Leaving [Instrumental] *
-
Invisible [Instrumental] *
-
Winner [Instrumental] *
-
Your Early Stuff [Instrumental] *
-
A Face Like That [Instrumental] *
-
Breathing Space [Instrumental] *
-
Ego Music [Instrumental] *
-
Hold On [Instrumental] *
-
Give It a Go [Instrumental] *
-
Memory of the Future [Instrumental] *
-
Everything Means Something [Instrumental] *
-
Requiem in Denim and Leopardskin [Instrumental] *
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur:
51:01
Links
Last.fm
0
geplaatst: 11 september 2012, 11:05 uur
Is Yes alweer 3 jaar terug gemaakt? Ik vond het één van de beste platen van the Pet Shop Boys. Je ziet trouwens dat de plaat op Musicmeter ruim de meeste stemmers heeft (nu 112). Nu is daar dus Elysium, voorafgegaan door de EP Winner. 15 nieuwe nummers in 2012.
De plaat opent melancholisch met het fraaie Leaving, een gedragen nummer op een relaxte beat. Op Invisible gaan the BPM (Beats Per Minute) verder omlaag: dit is een mooi electropop liedje, met een prettige piano erbij. Winner, van de gelijknamige EP, is een London Olympics 2012 popliedje, wat mij een beetje te cheesy is. Ook is het een vreemde eend in de bijt, tekstueel.
Your Early Stuff is leuke electropop, maar gelukkig gaan op Face Like That de beats weer een stuk sneller. Die versnelling had het album even nodig. Het nummer heeft een sterk refrein.
Breathing Space is wederom een melancholisch popliedje en klinkt best mooi. Ego Music: it's all about ME, is een geinig en kritisch nummer tegelijk. Hier komen the Boys weer op hun oude niveau terug. Maar dan komt Hold On, wat zomaar op de soundtrack van Fame had kunnen staan. Waar gaat dit over? Het is hopeloos gedateerd. Gelukkig is daar Give It A Go. Wat een mooie piano, wat een mooie melodie: een prachtige ballad!
Op een synthesizerbasis die wat heeft van the Day Before You Came van Abba, volgt het echt goede nummer met de intrigerende titel Memory of the Future. Everything Means Something is wat donkerder, tegendraads en wat minder. Slotnummer Requiem in Denim and Leopardskin heeft een wat snellere beat, maar boeit pas bij het instrumentale tussenstuk echt.
Het is duidelijk dat the Pet Shop Boys op Elysium een tempootje lager gaan dan op voorganger Yes. Nu hoeft dat geen probleem te zijn, maar op Elysium is de verhouding ballads / dansnummers iets te ver doorgeslagen naar de ballads. Kwalitatief is flink wat werk vrij goed tot (echt) goed, maar er staan ook wat mindere nummers op. Gemiddeld heb je dan een (heel) aardig album, terwijl je toch weet dat ze beter kunnen. So be it.
De plaat opent melancholisch met het fraaie Leaving, een gedragen nummer op een relaxte beat. Op Invisible gaan the BPM (Beats Per Minute) verder omlaag: dit is een mooi electropop liedje, met een prettige piano erbij. Winner, van de gelijknamige EP, is een London Olympics 2012 popliedje, wat mij een beetje te cheesy is. Ook is het een vreemde eend in de bijt, tekstueel.
Your Early Stuff is leuke electropop, maar gelukkig gaan op Face Like That de beats weer een stuk sneller. Die versnelling had het album even nodig. Het nummer heeft een sterk refrein.
Breathing Space is wederom een melancholisch popliedje en klinkt best mooi. Ego Music: it's all about ME, is een geinig en kritisch nummer tegelijk. Hier komen the Boys weer op hun oude niveau terug. Maar dan komt Hold On, wat zomaar op de soundtrack van Fame had kunnen staan. Waar gaat dit over? Het is hopeloos gedateerd. Gelukkig is daar Give It A Go. Wat een mooie piano, wat een mooie melodie: een prachtige ballad!
Op een synthesizerbasis die wat heeft van the Day Before You Came van Abba, volgt het echt goede nummer met de intrigerende titel Memory of the Future. Everything Means Something is wat donkerder, tegendraads en wat minder. Slotnummer Requiem in Denim and Leopardskin heeft een wat snellere beat, maar boeit pas bij het instrumentale tussenstuk echt.
Het is duidelijk dat the Pet Shop Boys op Elysium een tempootje lager gaan dan op voorganger Yes. Nu hoeft dat geen probleem te zijn, maar op Elysium is de verhouding ballads / dansnummers iets te ver doorgeslagen naar de ballads. Kwalitatief is flink wat werk vrij goed tot (echt) goed, maar er staan ook wat mindere nummers op. Gemiddeld heb je dan een (heel) aardig album, terwijl je toch weet dat ze beter kunnen. So be it.
0
geplaatst: 26 februari 2015, 02:23 uur
Ondergewaardeerd, vrij ingetogen album uit 2012. Weinig uptempo-nummers, meer rustige nummers. De eerste single, het euforische Winner, valt eigenlijk uit de toon. Verder is het sarcasme in Ego Music erg grappig, net als de songtekst van Your Early Stuff; gebaseerd op opmerkingen die Neil zoal te horen kreeg de afgelopen jaren, bijvoorbeeld als hij een taxi nam.
Uitschieters zijn wat mij betreft "Leaving", met een songtekst die gaat over de overleden ouders van Neil, "Give It Ago" (wat mij betreft het nieuwe "Rent") en de uitstekende derde single "Memory Of The Future". De singleversie daarvan, gemixt door Stuart Price, wijkt licht af van de albumversie en is een fractie sneller.
Al met al is Elysium het meest melancholische Pet Shop Boys-album sinds Behaviour. Commercieel niet zo succesvol. Het was, naar later bleek, ook hun laatste plaat bij Parlophone.
Uitschieters zijn wat mij betreft "Leaving", met een songtekst die gaat over de overleden ouders van Neil, "Give It Ago" (wat mij betreft het nieuwe "Rent") en de uitstekende derde single "Memory Of The Future". De singleversie daarvan, gemixt door Stuart Price, wijkt licht af van de albumversie en is een fractie sneller.
Al met al is Elysium het meest melancholische Pet Shop Boys-album sinds Behaviour. Commercieel niet zo succesvol. Het was, naar later bleek, ook hun laatste plaat bij Parlophone.
* denotes required fields.