Dr. Grind - Speechless (2009)

Met dank aan gebruiker vielip die dit inzond als Metal Album van de Week. Ik ben weer een prachtervaring rijker.
Geen enkel zwak nummer te bekennen op deze cd en bijzonder vreemd dat deze band zonder platencontract zit/zat. Het zal de markt zijn, waar dit soort hardrock/metal niet kan rekenen op een grote schare liefhebbers.
Tijdens het luisteren kwamen de namen van de volgende bands bij mij naar boven: Dokken, Journey, Queensryche, Stryper (de zang heeft er soms wat van weg, al zingt deze zanger een stuk minder klef en met meer ballen).
De lijn tussen genres is niet objectief te maken, maar ik zou dit meer classificeren als loeiharde AOR cq. hardrock. Er zitten wel metalinvloeden in, overigens.

Als ik zo hun geschiedenis lees, hadden ze de wind ook niet mee: een band uit Seattle in de jaren '90... dat is al genoeg reden om het label 'dikke pech' aan te hangen.

Heerlijke plaat die ik regelmatig zal beluisteren.

Foute naam en foute hoes voor een groep die netjes tussen hardrock en metal light laveert maar eindelijk eens een groep met een goede zanger, goede muzikanten en… goede songs.

Dat het geluid niet overal geweldig is, heeft collega vielip reeds uitgelegd (hier) en het stoort me nergens. Het is niet zo “metal” als de andere inzendingen in deze topic maar ik vind dit een kleine verademing tussen de brullers, schreeuwers en halve gare emo’s van de voorbije maanden. Groepen met twee goede gitaristen die afzonderlijk en samen kunnen soleren, liggen bij mij in de bovenste lade. Meer dan eens krijg ik het (persoonlijk) Thin Lizzy gevoel. Het is nergens dreigend of agressief, het geeft een huiselijk warm gevoel.

Voordeel van een dergelijke lange plaat is waar voor je geld, nadeel is logischerwijs de lange speelduur. Soms ietsje minder maar degelijkheid overheerst met een aantal persoonlijke favorieten: Calamity, Speechless, Faces en Gone. Toffe plaat. Vier!

Ik vind de hoes erg lelijk. Ik denk dat ik deze in de winkel zou laten liggen. Na het beluisteren trouwens ook. Het is niet zo dat Dr. Grind heel slecht is, maar het is ook nergens echt spannend. De zang is goed, de muzikanten ook. Ze brengen alleen nergens echt diepgang. Het is allemaal al eens beter gedaan. Tel daarbij op dat de plaat echt lang duurt dan kan ik dit geen topper noemen.

Een bijzonder aanstekelijk album, maar wel veel te lang. Als overzicht van wat deze band heeft geprobeerd uit te brengen begin jaren '90 is dit ongetwijfeld een compleet overzicht, maar ik had het liever als een korter album met alleen de beste nummers gehad.
Luisterend naar deze plaat is het trouwens niet zo'n wonder dat deze band tijdens de grungeperiode niet aan de bak kwam: de sfeer is behoorlijk jaren '80. Geblondeerde, opgeföhnde haren en zo. De zang doet me hier en daar een beetje aan Skid Row denken.
De geluidskwaliteit is niet geweldig, maar dat is geen belemmering om te ontdekken dat dit een verzameling prima nummers is.

Een van de betere albums uit de vijfde ronde van het Metal Album van de Week naar mijn mening.
Als dit album rond de 45 minuten was geweest, had ik vier sterren gegeven, maar nu is het net te lang:

3,5*