Dr. Grind - Speechless (2009)

Foute naam en foute hoes voor een groep die netjes tussen hardrock en metal light laveert maar eindelijk eens een groep met een goede zanger, goede muzikanten en… goede songs.

Dat het geluid niet overal geweldig is, heeft collega vielip reeds uitgelegd (hier) en het stoort me nergens. Het is niet zo “metal” als de andere inzendingen in deze topic maar ik vind dit een kleine verademing tussen de brullers, schreeuwers en halve gare emo’s van de voorbije maanden. Groepen met twee goede gitaristen die afzonderlijk en samen kunnen soleren, liggen bij mij in de bovenste lade. Meer dan eens krijg ik het (persoonlijk) Thin Lizzy gevoel. Het is nergens dreigend of agressief, het geeft een huiselijk warm gevoel.

Voordeel van een dergelijke lange plaat is waar voor je geld, nadeel is logischerwijs de lange speelduur. Soms ietsje minder maar degelijkheid overheerst met een aantal persoonlijke favorieten: Calamity, Speechless, Faces en Gone. Toffe plaat. Vier!