Phantom Limb - The Pines (2012)

Vreemd dat Alabama shakes wel veel aandacht krijgt en deze cd niet, want deze cd is van een nog hoger niveau. Betere songs, betere muzikanten en ook nog een veel betere zangeres.
Begrijp me niet verkeerd, Alabama shakes heeft een mooie cd afgeleverd, maar deze is gewoon beter.

Morgen te zien op Lowlands!

Phantom Limb, naar het nummer van The Shins?

Zal 'm eens opzoeken.....

Phantom Limb (fantoomledemaat) is een wat lugubere naam die deze country/soulband waarschijnlijk met een goede reden heeft gekozen. Het is namelijk een wat ongebruikelijke band, in verschillende opzichten; de combinatie van pure country en authentieke soul komt niet veel voor, het is een Britse band die klinkt alsof ze in een klein stoffig dorpje op het Amerikaanse platteland wonen en ook de samenstelling van vier blanke, mannelijke muzikanten met een zwarte vrouw achter de microfoon komt zelfs in deze tijd niet veel voor, zo verklaart de band zelf.

Vandaag heb ik een korte recensie geschreven over deze cd op mijn blog.
Voor wie interesse heeft de link is :

http://musicthatneedsattention.blogspot.nl/

Dit was de best verkochte cd op Lowlands. Dan moet hun optreden wel indrukwekkend zijn geweest.

Nieuwsgierig geworden heb ik alvast Live in Bristol op Spotify beluisterd en ik moet zeggen dat het geweldig klinkt. Erg roots Amerikaans voor een Britse band. The Pines ga ik ook zo snel mogelijk beluisteren.

Alabama Shakes de sensatie van 2012? Tot voor kort misschien wel, maar het Britse Phantom Limb is op alle fronten beter. Countrysoul zoals je die nog niet vaak gehoord hebt.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Phantom Limb - The Pines - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Het wrange is dat deze cd al in 2010 al klaar was, maar niemand wilde hem uitbrengen! Ik denk dat er al een aantal mensen spijt hebben van hun beslissing.

Daar waar de Alabama Shakes beste ballen in de broek hebben , is dit toch wat braver.
Maar nog niet genoeg gehoord er een echt oordeel over te kunnen vellen.
Nog maar eens een keer luisteren op de Radio 6 Luisterpaal.

Ondanks mijn opmerking in mijn vorige bericht over het wat braver zijn, begint deze plaat me steeds meer te bevallen.
Moest aanvankelijk nogal wennen aan de mix van soul en country-achtige stijlen, hoorde eerst geen 'eenheid'.
Maar dit is wel degelijk een groeiplaat.
Vergeet Alabama Shakes, en denk meer richting het laatste album van de Drive-By Truckers ( Go-Go Boots), waarin vergelijkbare stijlen vermengd worden.
Dit zou wel eens jaarlijst materiaal kunnen blijken te zijn.

En McTijn heb je hem al gevonden?

Op Youtube is een mooie cover te zien van Ain't no love in the heart of the city (Bobby Bland) van Yolanda Quartey samen met The Milk, een nieuwe groep uit Engeland.

In het vorige bericht had ik het over een nieuwe groep The Milk Voor wie interesse heeft op mijn blog heb ik een recensie over hun cd geplaatst.

Music that needs attention: The Milk - Tales from the Thames delta - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Moet steeds aan Elkie Brooks denken als ik deze zangeres hoor....
Ze kennen in ieder geval hun klassiekers, getuige deze uitvoering van Lowell George 's Willin'

Leuke cover. Binnenkort Sailin' shoes maar weer eens uit de kast trekken. Ik zag dat ik was vergeten te stemmen

Een band die voor mij onbekend was. Het genre country soul met een mix van gospel en oude R&B spreekt mij wel aan. En wat een stem (zeg maar gerust strot) heeft de zangeres zeg. Erg indrukwekkend. Wat me aantrekt is de afwisseling die de verschillende stijlen biedt. Een cd die niet verveeld. De 'echte' country nummers trekken me iets minder. Toch een dikke voldoende en een leuke toevoeging aan mijn collectie.

Allemachtig wat is Give Me A Reason een goed nummer!
Een soulvolle stem met een gospel-esque begeleiding erbij....en dan dat lekkere (Hammond)orgeltje erachter. Pfoew!

Waar Alabama Shakes in het begin me op soortgelijke wijze van mn sokken afblies, hoop ik dat deze band de spanning vast kan houden waar dat bij Alabama Shakes helaas niet gelukt is.

Volgens mij staan er nog betere nummers op. Trouwens, ik vind eigenlijk alle nummers wel sterk. Deze cd weet de spanning van begin tot eind vast te houden.

Deze band kent dus hun klassiekers, getuige niet alleen hun versie van Willin ', maar ook het laatste nummer van dit album Angel of Death, wat natuurlijk een Hank Williams cover is. Alleen staat die hier niet vermeld op de tracklist.

Angel of Death is een CD only bonustrack. Mooie uitvoering idd, te beluisteren via Soundcloud. Via iTunes zijn verder als bonus nog alternatieve versie's van Missy en It's the Only Way te koop. Correctie voor e.e.a. is ingediend!

Misschien dat er toch langzamerhand wat belangstelling gaat komen voor deze cd. Dat er ook iemand op deze cd stemt, die alleen op dit moment electronische muziek in zijn rotatielijst heeft staan, doet mij heel erg deugd!

Er staat trouwens nog een cover op, Badge of descension van Marc Ford.

je hebt gelijk; overheen gelezen.
De naam Marc Ford zei me niets; blijkt bij de Black te hebben gezeten.
Is het ook een Black Crowes nummer?
Want zie het niet staan op Ford's solo albums...

Berichten over concerten verplaatst naar Phantom Limb

edit: en nog wat. De albumpagina's zijn er om de albums te bespreken, andere zaken zoals livebesprekingen mogen op de artiestenpagina's.

De naam Alabama Shakes heb ik vaker voorbij zien komen maar ik hoor die vergelijking niet zo.
Wat ik nu ga zeggen zal wel een enorme vloek in de Phamtom Limb kerk zijn: ik kan de naam Anastacia soms maar niet uit mijn hoofd zetten. Dat is op zich natuurlijk best vreemd te noemen want echt goed vergelijken is het niet. Puur gevoel. Of is het toch de klankkleur van beide zangeressen (waarbij gezegd moet worden dat die van Anastacia scherper is en van Yolanda Quartey warmer).
Misschien zit daar dan toch een beetje in dat Phantom Limb wat toegankelijker overkomt dan b.v. die veel genoemde Alabama Shakes. Ik heb er verder geen verklaring voor dus laat ik me gewoon maar beperken tot het album zelf.

Dat album staat vol mooie, gloedvolle r&b momenten (oude stijl) vermengd met wat gospel en country. Een naam als Mavis Staples mag wat dat betreft ook best wel eens genoemd worden.
Het klinkt zoals de bomen er op dit moment bij staan: warme, volle kleuren. De natuur op z'n mooist. Ik vind dit album er perfect bij passen.

The Pines is als een stevige rode wijn waar je lang van kunt en moet genieten.
Het kost de luisteraar weinig moeite om snel ondergedompeld te raken in de nummers op dit album. Dit mede dankzij die redelijke toegankelijkheid en schitterende, beheerste zang van Yolanda Quartey.

Helaas lukt het dit album nog niet echt om tot een groter publiek door te dringen getuige ook het summiere aantal stemmen op deze site. Onterecht wat mij betreft. Dit verdient veel en veel meer zoals ook dit album van Carleen Anderson want ik proef soms een zelfde sfeertje als op The Pines.

Begrijp ook niet zo goed waarom het hier niet wil lukken met Phantom Limb.
Zou het veranderen als we hier melden dat Yolanda Quartey ook met Massive Attack en Dizzie Rascal heeft gezongen?
't Zal wel niet...

Dat je Mavis Staples noemt Eric, is niet vreemd, want de Staples Singers zijn voor Quartey naar eigen zeggen, haar belangrijkste invloed.

Blessed burden van Carleen Anderson is misschien wel enigszins vergelijkbaar met deze plaat. Het is in ieder geval ook een geweldig album, maar net zoals zoveel albums op MusicMeter onbekend en onbemind. Jammer maar het is niet anders.

De stem van Quartey bepaalt voor het grootste deel het geluid van deze band. De enigszins rootsy begeleiding maakt het tot een karakteristiek geheel. Perfecte muziek voor de zondagmorgen. De heren hierboven hebben groot gelijk als ze vinden dat deze band een groter publiek verdient. Misschien dat de typering country/soul mensen vanwege het woord country afschrikt, maar die invloeden zijn werkelijk minimaal. Iedereen die van goede soul houdt zal dit goed vinden. Enige puntje van kritiek is dat het de volgende keer wel iets spannender mag. Iets meer nummers van het kaliber I'll have mercy zeg maar. Dan heb je gewoon een nagenoeg perfect album. Ik vind dit album echter toch wel goed voor 4 sterren.

Daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben.


Vandaar die 'zondagmorgen' opmerking maar ik snap hem wel en ben het er misschien wel mee eens ook. Maar soms hoeven de dingen gewoon niet spannender. Sterker: dan gaat de lol er misschien zelfs wat vanaf. Soms wil ik gewoon oprecht genieten zonder al te moeilijk te doen en als dat kan met de kwaliteit die hier geboden wordt dan is dat goed zo.

Country en Soul; die twee genre's gaan zo mooi samen: luister maar Laugh Like You're mad