Efterklang - Piramida (2012)

Efterklang..... dat zou echt iets voor mij moeten zijn en zo kwam ik ooit terecht bij het album Parades dat viel in de categorie 'leuk maar ook niet veel meer dan dat'. Opvallend omdat ik nogal gecharmeerd ben van barokke toevoegingen in muziek.
In elk geval was het genoeg om de opvolger Magic Chairs ook te beluisteren. Ook daar hoorde ik kleine elementjes van artiesten die ik persoonlijk erg goed vind. Ik hoorde een snufje Shins, Björk, Irrepressibles en ietsje Sufjan. Een superalbum zou dat moeten zijn maar nee.... ik vond het eigenlijk nog minder dan Parades.

Waarom ik dan nog aan Piramida ben begonnen weet ik zelf ook niet. Minder toeters en bellen misschien? Want als diezelfde toeters en bellen die ik altijd zo waardeer in muziek juist bij Efterklang niet uitpakten dan misschien wel een wat soberder sound wat dit album volgens de berichten zou moeten zijn.

En opeens kwam daar de band Wild Beasts in beeld. Een band die ik vanaf het begin wel erg goed vond maar waar laatste album Smother er wat langer over deed bij mij maar uiteindelijk wel heel hoog gewaardeerd werd. Die nare term 'groeiplaat' was er van toepassing.
En na de eerste vier nummers van deze nieuwe Efterklang bekroop mij meer en meer het gevoel dat Piramida ook wel eens die richting op zou kunnen gaan.
Verdomd! Minder toeters en bellen, soberder en juist dan slaat het notabene bij mij aan. Ik kreeg al zo'n voorgevoel en het blijkt uit te komen want ondanks dat het hele album er eentje is van weinig pit of feest klopt het op de één of andere manier voor mij.

Geen uitschieters maar drie kwartier een haast hypnotiserende sfeer. Zoek het juiste moment uit om het draaien en je beleeft echt dat sprookjesachtige zoals de naam van de band doet vermoeden. Een wat grauwe, donkere herfstochtend als vandaag, de schemering die invalt om een lange herfstavond in te luiden, een mistig bos wellicht (neem die mp3-speler mee) en later dit jaar zie ik het ook wel gebeuren op kille winterse dagen.

Efterklang is er in geslaagd om mij nu wel volledig in te pakken met een uiterst sfeervol album waar subtiliteit het toverwoord blijkt te zijn.

Begin dit jaar vertrok het Deense Efterklang naar het kolenmijndorp Piramida; een mysterieuze en verlaten plaats dichtbij de Noordpool. "Er waren meer ijsberen dan mensen" aldus de band. Het trio verzamelde er negen dagen lang bijzondere geluiden. Terug in de bewoonde wereld, werd er drie kwart jaar onafgebroken gesleuteld aan het vierde album. Efterklang blijft van origine een experimentele band, wat betekend dat er ook op 'Piramida' weer een nieuwe richting wordt ingeslagen. Het resultaat is dé gedroomde Efterklang plaat waarbij na elf jaar eindelijk alle puzzelstukjes op hun plaats vallen.

Voor hun vierde studioalbum is Efterklang eens anders te werk gegaan. Bombast en creatieve chaos hebben plaats gemaakt voor artistieke popliedjes met sublieme arrangementen. De band slaat hiermee een brug tussen klassiek en indie met speelse ruimte voor elektronica. 'Piramida' is een rijke luisterplaat geworden die vol staat met sfeervolle composities en kleine muzikale details. Wel duurt het even voordat album al zijn schoonheid bloot stelt.

De eerste noten van het album refereren meteen naar Piramida. In het prachtige 'Hollow Mountain' horen we een metalen olie tank die als instrument figureert. De albumopener is aangekleed met strijkers, blazers en een 70 koppig koor. Op papier klinkt het alsof we hier met het nieuwe album van Muse te maken hebben, maar in de praktijk blijven deze orkestrale popliedjes altijd subtiel. Efterklang bevat daarmee (nog steeds) het bezwerende van Sigur Rós of Godspeed you! Black Emperor. Daarnaast is de frontman Casper Clausen beter gaan zingen. Zijn stem is donkerder en melancholischer dan voorheen, waardoor vergelijkingen met Tinersticks en the National niet uit blijven. Het zorgt zo nu en dan voor kippenvel.

Hoogtepunt van het album heet 'Black Summer' waarin de bijzondere orkestratie naar mijn mening het best tot zijn recht komt. Single 'Appels', waarin de band de meest noordelijk gelegen piano ter wereld heeft opgezocht, is ook tof. Een minpuntje kent deze bijzondere plaat wel. Het album ademt gedurende de 46 minuten een behoorlijk eenvormige sfeer waardoor het geen geschrikte plaat is om meerdere keren achter elkaar te beluisteren. Het enthousiasme dat ik een paar weken geleden voor 'Piramida' voelde is daardoor wat afgenomen. Dat neemt niet weg dat dit een bijzonder sfeervolle plaat is om heerlijk bij weg te dromen.

van: Piramida album review Daan'...

.. en nu geluisterd, weer een erg herkenbaar Efterklang-plaatje.. en wat gestroomlijnder, meer doordacht geluid dan op eerdere platen voor mijn gevoel, hetgeen zowel voor- als nadelen heeft.

Voordeel is dat het een erg coherent album is dat goed als album achter elkaar wegluistert, waarop echt een sterke sfeer neer wordt gezet (kan me levendig voorstellen dat dat met orkest ook erg mooi is). Het is ordelijker en daardoor een stuk beter te volgen dan Parades.

Het nadeel is dat het speelse, frivole er wel een beetje vanaf gaat op deze manier. Waar Parades nog volstond met allerlei vrolijke liedjes die alle kanten op gingen en meeslepend waren in hun variatie is dat er nu een beetje vanaf.. Met Magic Chairs ben ik niet bekend genoeg om die ertussen te plaatsen, maar die ond ik meen ik niet heel sterk.

Of de ontwikkeling die ze doormaken helemaal positief is valt dus te betwisten (let op: hiermee wil ik niet zeggen dat dit album een achteruitgang is), maar ik vind het in ieder gevaql positief dat ze een ontwikkeling doormaken..

Een plaat dus die erg goed af te wisselen is met eerder werk!

Werkelijk een heerlijk album en een zeer positieve verrassing in de voorbereiding op het Best Kept Secret Festival 2012. Na enkele luisterbeurten bevalt het hele album al snel, al moet ik bekennen dat absolute topnummers ontbreken.

De kracht van Efterklang is mijn inziens het beste te horen tijdens Black Summer. Een schitterende melodie, onverwachte tempowisselingen, de warme stem van de zanger en de samenzang aan het einde van het nummer. Ook in nummers als Apples en Sedna is dit terug te horen. Uitzondering op de regel is Dreams Today. Dat nummer klinkt meer mysterieus en de opbouw is prachtig. Piramida is een zeer geslaagd album, alleen zijn een paar nummers iets teveel inwisselbaar met elkaar.