Blue Öyster Cult - Secret Treaties (1974)

Voor Metalfan.nl hebben we nu een terugkerende reeks specials over albums die aan de voet hebben gestaan van de heavy metal, maar nog net niet onder dit genre gerekend kunnen worden. Aangezien Blue Oyster Cult een van mijn favoriete bands is, mocht ik Secret Treaties voor mijn rekening nemen. Het resultaat is via de volgende link te vinden:

Special: De Stenen Wortels van Heavy Metal: Blue ?yster Cult - Secret Treaties | Metalfan.nl

Voorlopige tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Tyranny And Mutation
3. Blue Öyster Cult

Hier had ik al een 4,5* staan en daar blijft het eigenlijk wel bij. In mijn ogen is dit de opvolger van het debuut. Dit ligt veel meer in lijn. De mysterieuze elementen zijn terug. Het geluid is weer lekker obscuur en dat zorgt voor veel pareltjes. Ik ben dol op de uitbundige meezinger Career Of Evil en het psychedelische Subhuman, maar de ware kracht van Secret Treaties zit 'm in Flaming Telepaths en Astronomy. Blue Öyster Cult heeft er goed aan gedaan om meer keyboards te gebruiken. Het geeft de muziek een extra dimensie.

Het middensegment van deze plaat doet me, op ME 262, toch net wat minder, ook al zul je hier geen slecht nummer vinden. Dit is de plaat die ik aanraad, als je de muziek van Blue Öyster Cult wilt verkennen.



Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Blue Öyster Cult
3. Tyranny And Mutation

Hmm tja... de bezwaren die ik tegen voorganger Tyranny & mutation had (dat de eenvoudige rockers te matig waren en de gecompliceerdere nummers wel spannend maar te weinig in aantal) zijn hier toch wel geheel en al ondervangen. De paar rechttoe-rechtaan-nummers zijn rijker en slimmer gearrangeerd (zie de venijnige sologitaar op het openingsnummer en het "do-do-do" en de luchtgevecht-effecten op ME 262), en wanneer de band zich toelegt op wat minder eenduidige nummers resulteert dat vaak in mysterieuze en spannend gearrangeerde tracks, zoals bijvoorbeeld die elektrische piano (of is dat een orgeltje? in ieder geval bijzonder Doors-y) op Subhuman, de coda in drie-kwart van het sfeervolle Harvester of eyes (prima titel), het geweldige intro en idem outro van Flaming telepaths, en natuurlijk het fantastische slotnummer. Nog steeds zou ik wel wensen dat het geluid wat voller was (dat zou voor mij ook meer verklaren hoe je deze band als –in de woorden van Eric Bloom die andere mensen parafraseert– "a blueprint for a lot of metal" zou kunnen zien), en over de zang ben ik nog steeds niet enthousiast, maar met uitzondering van het nietszeggende Cagey cretins zijn zowel de composities als de arrangementen van deze plaat over de hele linie eigenlijk uitermate consistent en zéér intrigerend. (En Zagato, die hoesfoto verwijst terug naar de tekst van het vierde nummer, geschreven vanuit het perspectief van een Duitse piloot die Engelse vliegtuigen aanvalt.)