Erykah Badu - Mama's Gun (2000)

Haar beste cd tot nu toe, allez ik heb de laatste niet gehoord, maar dan toch zeker de beste tot dan toe. 'In Love with you' is een favoriet, evenals de opener. "Orange Moon" idem dito, en het titelnummer, ja hoor, geweldig! In haar stijl, is het een juweel.

Saai, saai, saai, muziek om bij in slaap te vallen. Alhoewel ik dan veel liever Marvin Gaye draai. De muziek kabbelt op een vreselijk eentonige manier maar door en komt nergens tot een hoogtepunt. 1,5*. Als je van Norah Jones houdt, kun je deze cd wel eens proberen.

Ik vind dat de vergelijking tussen Erykah Badu en Norah Jones niet opgaat. Ik hoor toch geen rock-, of funkelementen in Jones' albums.

Die vergelijking gaat inderdaad nergens over.

Norah Jones: mellow, vocal jazz met soul en blues-invloeden.
Erykah Badu: mellow, vocal soul met jazz en blues-invloeden.

Volgens mij gaat de vergelijking wel degelijk op, wat natuurlijk niet wil zeggen dat ze precies hetzelfde klinken...

Ze vertrekken wel vanuit een ander genre dus die vergelijking gaat niet op. + Erykah Badu vermengt ook nog rock en funk in haar muziek. Dat doet Jones niet. Die vergelijking gaat echt niet op, AllMusic. Zo kan je Soul Coughing (vocal rock met blues en jazzinvloeden) ook met Erykah Badu gaan vergelijken. Bij bepaalde nummers klopt het wel maar de plaat in zijn geheel echt niet. Luister eens goed naar het eerste numer en dan naar Norah Jones.

De rock en en funk-invloeden zijn op dit album ver te zoeken..... Daarom gaat mijn voorkeur ook uit naar het live-album van EB.

Ik denk dat haar live-album meer gelijkenissen heeft met NJ dan dit hier... , (geen rock, geen funk), de laatste nrs hebben inderdaad wel raakvlakken met NJ maar daarom EB toch niet?
Ik begrijp je echt niet, hoor.

Twee compleet andere artiesten. Ze vergelijken is zinloos.

Daar gaan we weer.......

Tsja, zo'n rare uitspraak vraagt nu eenmaal om reacties. Misschien dat ze voor een ongetraind oor hetzelfde klinken maar zelfs dat durf ik te betwijfelen.

Ik heb nooit beweerd dat ze hetzelfde klinken (ongetrainde ogen misschien? )

Wel vind ik dat de albums qua flow (slow/mellow) op elkaar lijken. Bovendien putten ze qua inspiratie uit dezelfde bronnen (vocaal, soul, jazz, blues), ook al vertrekken ze vanuit een ander genre.

Dat is mijn mening, daar hoeft niemand het mee eens te zijn. Maar om nou te beweren dat het nergens over gaat en dat ik geen getrainde oren zou hebben..... tja.... wat betreft deze albums klopt dat misschien wel, want ik vind ze allebei erg slaapverwekkend en heb ze dan ook verbannen uit mijn cd-collectie...

Als je schrijft 'wie dit goed vindt zal waarschijnlijk dat ook goed vinden' bedoel je impliciet wel dat het hezelfde klinkt. Dat is mijn mening en je hoeft het daar niet eens mee te zijn .
Pas 2 jaar (!) nadat ik het album had gekocht kon ik het appreciëren en nu vind ik het super. Het live-album, waar jij over spreekt, vond ik meteen goed. Sommige dingen moeten gewoon rijpen...

Precies.


Dat bedoel ik. Aan je stemmen te zien luister je vrijwel nooit naar albums in dit genre dus wat dat betreft ben je een ongetrainde luisteraar.

Begint ijzer sterk, dan kabbelt het wel wat voort. Op de bonus cd een ijzersterke live uitvoering van tyrone, die bewijst dat Miss Badu wel de funk heeft maar helaas te weinig laat horen. Geen echte soul of funk, heeft ze ook de stem niet voor. Luister voor het echte werk naar gospel queen Mahalia Jackson of Blues godess Etta James voor blaartrekkende diep in groeve stemmen.

Nog steeds een goed album, maar minder dan Baduizm. Dit album mist wat mij betreft de sfeer, energie en consistentie die Baduizm wel had. Ondanks dat een ruim voldoende plaat met een aantal sterke nummers.

Je haalt de woorden uit m'n mond.
3*

Na het erg sterke Baduizm overtreft Badu zichzelf met dit topalbum. Eigenzinnig, origineel en heel erg Badu. Funky, rocky, laidback, en vooral erg veel soul.
Top-cd en haar beste.

Vreemd.

Slechts 55 stemmen en niet eens een notering in de top 250.

Deze plaat is toch een van de toppers uit de nu-soul.

Snap de vergelijking wel.

Is hetzelfde als Metallica vergelijken met Megadeth.
En Outlaws met Eagles of Colplay met Radiohead etc. etc.

Maar voor kenners, is er echter wel degelijk een wereld van verschil.

Ik vind persoonlijk Norah bloedsaai en Erykah spetterend.

De stemmen kun je in ieder geval nimmer vergelijken.

Blijft het beste album van miss Badu voor mij...

Mijn allereerste stem op deze site, en die kan niet anders dan naar deze gaan. Als er een album zich Mijn Favoriete Plaat Aller Tijden mag noemen is het Mama's Gun wel. Dit is Badu op haar best (en muziek in 't algemeen op z'n best). Ik luister hem nog steeds meerdere keren per jaar en telkens grijpt hij me weer bij het strot.

En dat de naam Norah Jones hier vanaf nu niet meer valt!

En een mooie eerste stem 'it is'

Heb deze plaat ooit een keer geluisterd en toen besloten hem aan te schaffen. Nu heb een beleid dat ik, als ik eenmaal besluit een album een keer te willen kopen, ik het album niet meer op mp3 luister maar dat bewaar voor in mijn cdspeler. Zo was ik een beetje vergeten hoe goed dit album was. Toen ik mijn Soulquarian artikel schreef voor HHL, moest ik er weer aan denken. Ik heb em vanmiddag eindelijk aangeschaft en heb em net opgezet. Ben bij nummertje 3 en ben al helemaal overrompeld door de genialiteit van nummertje 1 en 2. Kans is zeer groot dat deze over Baduizm Live heengaat in achting en wie weet meer. Wat een fán-tás-tísch begin .

Oh en dat gedicht in het boekje 'the warriors reminder' is prachtig!

Mooi artikel hoor!

De Soulquarians is het beste wat de muziek is overkomen de laatste 20 jaar, en deze Mama's Gun is daarvan het summum.

Dank je. Ik schaam me op het moment wel rot dat ik dit album erin niet bij naam heb genoemd...

Orange Moon is niet normaal en dan volgt daarop ook nog eens die held van een Stephen Marley. Joe badoe badie badoe badie ehh

Edit: zie net dat ik het album wél bij naam noem. Zelf in de dikgedrukte inleiding. Chapeau ik .

Wat een zwoel zomers plaatje is dit toch lekker genieten met de zon op je

Persoonlijk vind ik dit album ook het hoogtepunt (tot nu toe) van Erykah. Het album is rustig / mellow, maar dat deert mij niet (integendeel). De vibe is consistent en de productie en zang klopt precies.
De bonus-cd is niet een niemendalletje, maar zeker de moeite waard om regelmatig op te zetten. Extreem goede speelduur en kwalitatief erg hoogstaand.

Dit is voor mij zeker een groeiplaat, geef het maar een halfje bij maar kan zeker nog meer worden...

I.d.d. het is wel een groeiplaat en bij aanschaf vond ik het al prima.....