Jeff Lynne - Long Wave (2012)

Het eerste album na ruim tien jaar 'radiostilte' rond Jeff Lynne en wat er nog over was van zijn Electric Light Orchestra. Na Zoom (2001) en de hopeloos geflopte en voortijdig afgebroken tour die daarop volgde, trok Lynne zich terug in zijn Bungalow Studio, Los Angeles, CA.
Vermoedelijk een tijdje stilgezeten, ondergedoken, met de nodige privéproblemen, maar uiteindelijk toch weer een platencontract getekend voor een serie albums, waarvan dit retro-heimwee-album het eerste was. Uit duizend herkenbaar is de productie met de met dekens gevulde drumkit, de gedubbelde vocalen en de gitaarloopjes. De toetsen en cello-strijkjes, zo prominent op menig ELO-album, bescheiden op de achtergrond. Al vanaf Zoom was Jeff Lynne meer op gitaar gericht en zet deze lijn voort in de productie van dit album.

Het zijn 'favorites' van de voormalig orkestleider die hier met vakmanschap worden gecoverd. Radioliedjes uit de tijd dat hij als jonge knaap in Birmingham woonde en zelf een radiootje bouwde om naar muziek te luisteren. Een verzameling rockers en standards uit de wereld van de 'lichte muziek' in de vijftiger en begin zestiger jaren. De Beatles liepen nog in korte broek.

Deze songs zaten, zo wil het verhaal, al heel lang in het hoofd van Jeff en moesten er nu maar eens uit. Dat hij op dat moment kennelijk geen eigen vers materiaal kon bedenken, kwam misschien wel gelegen. Zo knutselde hij in zijn thuisstudio dit album spoor na spoor in elkaar.
Het is productioneel heel aardig gedaan. Jeff Lynne was er nog en kon dat met dit signaal bewijzen aan de wereld.
Birmingham, zoals al eerder genoemd, lag dicht bij de sterke zender in Droitwich van het BBC Light Programme, op 1500 meter Long Wave. Vandaar de titel. En het toeval wil dat de BBC voor dat Light Programme ook een eigen orkest had: The BBC Light Orchestra. Daar waren er meer van: BBC Midland Light Orchestra en BBC North Ireland Light Orchestra.
Voldoende hints nu om de inspiratiebron van jonge Jeff te raden.

Maar na dit korte schijfje zou spoedig meer volgen. Het vormde de start voor een vervolgserie albums in 2013: een remake van de grootste ELO-hits en de heruitgave van Armchair Theatre, Zoom, de CD-versie van Live 2001 en in 2015 zelfs een, weliswaar ook weer kort, maar toch nieuw studioalbum.

Zo stond Lynne toch weer in de belangstelling, al was hij de bandnaam kwijt en moest verder als Jeff Lynne's ELO. Het alles zelf doen, inspelen, zingen en produceren moet een aardig tijdverdrijf geweest zijn. In zekere zin de beste garantie voor een goed resultaat. Alleen, de keerzijde was duidelijk: de creativiteit, ontstaan onder tijdsdruk en in de interactie met band en studiotechnici, ontbrak. Het werd hier 100% Jeff. En dat is veel: alle instrumenten, alle stemmen, alle knoppen zelf in de hand. Jeff Lynne, een genie, maar ook een man die het contact met de wereld buiten de bungalow een beetje was kwijtgeraakt.

Wat Long Wave betreft: goed gedaan, maar er is niet één nummer bij waar ik echt warm van word. ik mis de glans van weleer, de jaren zeventig. Maar dat zegt natuurlijk ook wat over mij.