Jeff Lynne - Long Wave (2012)

Huh, een nieuwe plaat van Mister ELO?

edit: hier de nodige info: Bravewords.com > News > JEFF LYNNE Returns With Two Releases - Long Wave Solo Album And Newly Recorded Mr. Blue Sky: The Very Best Of ELECTRIC LIGHT ORCHESTRA

Stemmige hoes.

Als dat maar goed gaat.

Jeff Lynne komt met een album vol met nummers die hij zich nog van de radio herinnerde toen de lange golf radio nog bestond.

Mr. Blue Sky is een album waarbij Lynne een aantal oude kassuccessen van ELO opnieuw heeft opgenomen, waarbij ze eindelijk klinken zoals hij vindt dat ze hadden moeten klinken. De meest definitieve van alle definitieve versies dus die er ooit nog mogen en al zijn verschijnen. Misschien dat dat album dan ooit nog eens volledig en voor het laatst geremasterd gaat worden, maar goed....

Volgens mij was Zoom uit 2001 het laatste wapenfeit van Lynne. Zaten we daar nu al die tijd op de wachten? Niet The American Songbook maar The English Songbook, genaamd Long Wave. Deel 1, zeg ik er dan maar alvast bij want als het nog leidt tot succes berg je dan maar, 10 delen zijn zo uitgebracht.

En volgens mij heb ik al een zo helder klinkende Out of the Blue, daar spat Mr. Blue Sky werkelijk van af. Zou Lynne werkelijk denken dat ik mij kan voorstellen dat er nog een betere versie van valt te maken?

Je zou inderdaad denken dat of de inspiratie zoek is, of ook Lynne op een leeftijd is gekomen dat
memory lane vat op hem krijgt.
Dat is geen verwijt, maar waarom dat gelijk vertaald moet worden in een album vol covers + een greatest hits in een nieuw jasje.

Ik hoop alleen maar dat Lynne dicht bij zichzelf blijft.
Voorzichtigheid in eerste instantie, want een vooroordeel is zo gekweekt.
Maar het stemt vooralsnog niet hoopvol, dat heeft het verleden wel bewezen inzake andere artiesten.

Het zou mij erg verbazen als dit niet zo was, al zijn albums plus de albums welke hij voor andere produceerde hadden allen die kenmerkende Lynne saus. Daar zal hij nou toch niet ineens van afwijken?

Maar goed het is de 1ste keer dat hij zoiets doet dus laten we niet gelijk al te somber gaan doen

Niet de eerste keer, hij had al wat Beatles covers op plaat gezet en op Armchair Theatre had hij drie covers uit de zeer oude doos, deze vond ik wel goed gelukt overigens. En onlangs nog een Buddy Holly cover.

Voor mij als die-hard fan zal het uiteindelijk toch wel een plaat zijn waar ik van zal houden, maar ben wel onaangenaam verrast dat het geen eigen materiaal betreft. Gezien zijn leeftijd en zijn tempo van het uitbrengen van werk hoef ik denk ik nu niet meer te rekenen op nieuw materiaal.

Ik zou wel eens willen weten waarom een artiest besluiten als deze maakt. Drie andere helden van mij, Johnny Cash, John Denver en Neil Diamond die alle drie zeer goede liedjes schrijvers waren, lieten het schrijven op het eind van hun carriere ook voor gezien. Nooit kunnen begrijpen... leggen ze voor zichzelf de lat te hoog, of faal angst nadat hun hoogtepunt voorbij is ?

Wellicht. Of angst dat elke noot die aan het papier wordt toevertrouwd leidt tot dezelfde uitkomst, alles is geschreven en gespeeld.
Toch zijn er ook veel artiesten op oudere leeftijd die nog steeds hun eigen werk blijven schrijven en goede nummers ook.

Een coveralbum met nummers met jeugdsentiment blijkt voor oudere artiesten echter vaak onvermijdelijk.
Als je dat dan een keer doet, prima, het ei is gelegd en we kunnen ons weer richten op het nieuwe werk.

Vaak valt het tegen, bijvoorbeeld als een rockartiest gaat croonen (Rod Stewart, Paul McCartney), soms wordt het werk zo eigen gemaakt, dat het geluid van de band of artiest de song volledig gaat overheersen. Dat je je bij wijze van spreken niet meer kunt voorstellen dater er sprake is van een andere componist, dat er een nummer wordt gecoverd.

Zoals bijvoorbeeld de Steve Miller Band heeft gedaan met Bingo (2010). Nota bene een eerste album na 17 jaar plaatloosheid.

Maar nummers uit de tijd van de lange golf radio omzetten naar het toch "spacey" geluid van ELO zie ik niet zo snel gebeuren. Maar hopelijk vergis ik mijzelf.

Ow ja natuurlijk, die heb ik ook nog maar daar draait het vooral wel om, op dat moment, nieuw materiaal.

Lynne is in de loop der jaren een andere componist/producer geworden.
Een plaat als Zoom moet de wenbrauwen hebben doen fronsen.
Wel onder E.L.O uitgebracht, maar uiteindelijk, en misschien wel terecht, over het hoofd gezien.
Mede omdat Lynne de uitlieme sound die E.L.O zo kenmerkte, achter wegen liet.
Zelfs concertzalen kon hij niet meer vullen onder die naam.
Misschien enigzins logisch was de gedachte dat die naam het album beter zou doen verkopen.

Dat zegt mij niets over de kwaliteiten van de man. Hij heeft het recht om dat te doen en zijn producerswerk is smaakvol en herkenbaar. Tom Petty's Full Moon Fever bijvoorbeeld is mede dankzij Lynne een stukje vakwerk geworden.

Toch hoop ik dat hij weer eens met een self made album komt. E.L.O is geweest en ik denk dat hij er zich ook niet meer aan waagt. Zeker gezien de teleurstelling rond de promotie van Zoom.

Mooie hoes, mooie titel. De Long Wave bestaat nog steeds. Voor Engeland gaat het dan om de aloude langegolf-zender op 200 kHz die (al vanaf vóór WO II, eerst als vertier voor de strijdkrachten) het "Light Programme" uitzond: een licht muziekprogramma dus. De BBC had daarvoor een orkest genaamd: "BBC Light Orchestra." !!

En jawel, daar zit de link. Want natuurlijk is de naam ELO hiervan afgeleid en zat er bij Lynne al veel langer die herinnering aan de langegolf-tijd met de oubollige maar prachtige orkestmuziek. In heel veel ELO-nummers is er die glans van nostalgie. Lynne had al vroeg zijn oren goed openstaan.

Met het geluid zal het wel helemaal in orde zijn op de nieuwe schijf. Nostalgie verzekerd. Nu de nummers nog. Maar het zal Jeff een worst zijn of hij hiervoor applaus krijgt. Dan houd ik meer mijn hart vast over de nieuw opgenomen Greatest Hits. Ik vrees dat hij daar beter vanaf had kunnen blijven.

Over Long Wave vertelt Jeff op de site ftmusic.com:

“I call this new album Long Wave because all of the songs I sing on it are the ones heard on long wave radio when I was a kid growing up in Birmingham, England. These songs take me back to that feeling of freedom in those days and summon up the feeling of first hearing those powerful waves of music coming in on my old crystal set. My dad also had the radio on all the time, so some of these songs have been stuck in my head for 50 years. You can only imagine how great it felt to finally get them out of my head after all these years.”

Hij had als jochie dus een kristalradiootje (crystal set) waarop de langegolfzender goed te horen was (powerful waves). Geen wonder; Birmingham ligt op amper 20 kilometer van Droitwich, waar de sterke zender staat. Die kwam dus goed binnen op het kleine toestelletje. Toppunt van jongensromantiek: je eerste radio, je eerste muziek. Ach ja, Jeff wordt een dagje ouder en denkt met weemoed aan zijn jeudjaren in Birmingham.

Nog even over die Langegolf-zender. Het ding werkt nog steeds, nu met het programma Radio 4, de praatzender, maar er zijn volgens ingewijden geen reserve-onderdelen (eindbuizen) meer voor te krijgen. Er komt dus een dag dat de zender voorgoed uit de lucht zal gaan.

Wat op zich treurig zou zijn. Er is voor alles wat uit te vinden, dus hier in principe ook. Er zijn nog meer langegolf zenders, zouden die allemaal met dat probleem kampen? Aan de andere kant, hoeveel mensen zullen er dagelijks nog afstemmen op de langegolfzender van de BBC?

Hoe dan ook, mijn interesse voor het album blijft zeker bestaan, alleen had Lynne voor mij wel wat nummers van eigen hand mogen inbrengen.

http://www.guardian.co.uk/m...

In dit artikel van The Guardian nog wat meer over de naderende rampspoed. Op de foto: Jeff Lynne ??
Tot zover dit off-topic onderwerp. Hoewel? De albumtitel vraagt om nadere verklaring. En Lynne zal er wel een diepere bedoeling mee hebben. Nee, nieuw songmateriaal hoeven we niet meer te verwachten 22 jaar na zijn vorige solo-album. Ook op Armchair Theatre kwam de nostalgie al om de hoek kijken. Liefde voor zijn moeder. Het mag.

Je bent goed op de hoogte Fedde ! Toen ik voor het eerst de album titel Long Wave hoorde, was ik blij verrast en had ik gelijk de link gelegd naar de lage golf radio. Ik dacht eindelijk weer iets van een soort concept album ala E.L.O.-style met kop en staart. Ik kon het intro van de plaat al bijna horen, zoiets als Mr. Radio van hun debuut album.

De teleurstelling was groot toen het om covers bleek te gaan, niet omdat ze slecht zijn, maar mijn waardering voor Jeff zit bovenal in zijn songwriting. Inmiddels al weer iets de teleurstelling te boven kijk ik toch echt uit naar dit album. Zolang hij er zijn eigen draai er maar aan geeft.

Ik herinner me nog een interview waar het ging over produktie en geluidskwaliteit in het algemeen. Jeff zei dat wanneer een nummer goed is het niet perse goed hoeft te klinken. Een goede melodie en structuur blijven toch wel overeind wat dat betreft was hij al met mp3 tevreden.
Hij haalde aan dat de liedjes die hij vroeger luisterde op de radio, in zijn hoofd nog steeds door klonken als complete symphonieën met grootse arrangementen. Toen hij ze laatst een keer draaide bleken het kale en zeer simpele melodieën te zijn.

Als fan van Jeff zit je niet echt op kaal en simpel te wachten, dus ben benieuwd waar hij mee komt, het eerste of het tweede. De onlangs verschenen cover van Buddy Holly Words Of Love zat wel heel dicht bij het orgineel, en was een song van twee minuten. Goede songs mogen van mij minimaal vier tot vijf minuten duren. Tot de release zit ik met mijn vingers gekruist.

Je hebt gelijk Ruud. Natuurlijk hoop je op nieuw materiaal. Er zit trouwens in 2013 een re-release aan te komen van Armchair Theatre, mét bonustracks. Nu was het origineel amper 35 minuten, dus er kan in theorie nog 40 minuten nieuw materiaal bij.

Wat de lengte van Long Wave betreft: Als het 11 nummers van 2 minuten worden, dan wordt het wel een heel klein CD'tje. Ik heb niks tegen covers overigens zolang hij ze doet vanuit artistiek oogpunt en niet uit artistieke armoe. Dat zullen we nog zien.

In ieder geval heeft het verleden in de herinnering vaak een gouden glans die in het echt soms tegen blijkt te vallen. Zo'n ervaring had Lynne dus ook toen hij zich meende te herinneren dat zijn liedjes van vroeger vergezeld gingen van grootse arrangementen. Die fantaseerde hij er dus zelf bij, in zijn hoofd. En dáárin ben ik wel geinteresseerd, niet in de kale songs.Wat er dus gebeurde in dat hoofd van Lynne.

Je hebt er toch geen slapeloze nachten van he?

Nou, om eerlijk te zijn een beetje wel, dat sinterklaas van vroeger lijkt weer helemaal terug, het kan niet snel genoeg komen en benieuwd wat ik krijg !

Singel "At Last" een cover van Ella James wordt al gedraaid op de BBC, en ik moet zeggen het klinkt beter als goed. En voor het album dus hoopgevend.

Helaas deze song 2:30 dus dat wordt een albumpje !

Op YouTube geluisterd naar de nieuwe single At Last.

Ja, wat moeten we er van zeggen. Het liedje is, voor wie niet is opgegroeid in de jaren '50, niet opzienbarend. Beetje clichématig. De stem van Jeff Lynne valt me op. Nog heel herkenbaar, maar ik hoor toch ook moeite met de hoogste nootjes. Het is wat laidback, zeg maar lui, gezongen. Of is dat The Blues? Ik mis nog iets waardoor ik van mijn stoel ga vallen.

Verder nog geen voorbarige conclusies. Wel vrees ik dat Bob Dylan er een collega bij gekregen heeft; hij wil nog zo graag, maar het gaat niet meer zoals vroeger. Ik hoop dat ik hiermee niemand kwets, maar het is ook niet erg als een artiest een keer zegt: ik stop ermee en wat ik in mijn homestudio in elkaar zet hou ik voor mezelf.

Maar nogmaals; geen voorbarige conclusies, misschien ga ik nog om!

Tja, wat mij betreft heeft Dylan héééél veel collega's, verschil met Jeff is toch wel dat zijn stem nog goed is. Mijn smaak is heel breed en bij vele artiesten denk ik dat ze het niet meer weten.
In het begin zijn ze zoekende, of hebben ze gelijk de sound te pakken waarna ze in herhaling vallen. Dan hebben ze eindelijk hun formule en krijg je degelijke muziek, en daarna weten ze het niet meer. Ik kan in mijn platenkast geen uitzondering in vinden, ik hou van oude artiesten en groepen maar daarvan is er geen één waarvoor ik naar de cd zaak zou rennen. Jeff Lynne nog wel maar dit keer met gemengde gevoelens.

De Europese singel At Last en de US singel Mercy Mercy stemmen me nog gunstig, maar de previeuws op Itunes niet echt. Hieronder de link naar Mercy Mercy videoclip, en voor degene die E.L.O. kunnen waarderen, zie de Time-robot Fred in de hoek staan in Jeff's pool kamer.

New and Hot Video: Premiere: Jeff Lynne Covers Soul Nugget 'Mercy, Mercy' | Rolling Stone - rollingstone.com

Erg leuke video: Jeff als One-Man-Band. Zo is hij op z,'n best: alles zelf doen. Stem klinkt hier ook goed. Wel een beetje tekenend voor zijn situatie; oude instrumenten, Fred in de hoek, Het is wel achteromkijken. Maar mooi hoor, dat wel.

vandaag de release en jeff lynne avond op bbc4

"At Last" is lekker nostalgisch en ik vind het een fijn nummer. Had zomaar een nummer van de Beatles kunnen zijn.

Lekker album in de stijl van Armchair Theatre. Ouderwetse, pretentieloze pop en rock'n roll in een Beatles-jasje.

Voor iedereen die teleurgesteld in covers van Jeff Lynne, wil ik even de woorden van Herbert Gronemeyer aanhalen: "I am not employed by my fans."

Ik zat gisteren op de BBC de korte docu te kijken, die is gemaakt naar aanleiding van het verschijnen van Long Wave. Jeff Lynne is een perfectionist, soms ook een beetje een zonderling. Hij heeft drie jaar in zijn huis gewerkt aan liedjes die hij zich herinnert uit zijn jonge jaren. Die vrijheid heeft hij.

Persoonlijk ben ik een groot liefhebber van 87,4% van wat hij onder de naam ELO of solo heeft uitgebracht. Ik ben dan ook erg nieuwsgierig naar dit oude werk in een Jeff-jasje. Maar als het mij niet aanspreekt is dat vooral jammer voor mij. Ik heb het sterke idee dat hij er zelf veel plezier aan heeft beleefd om het album te maken. En dat is vele malen belangrijker dan aansluiting vinden bij mijn smaak of commercieel succes.

Zal 'm maar eens gaan bestellen.

Even proeven, gedegen uitvoeringen, wel heel zoet.
Eigenlijk zijn van deze overbekende liedjes meestal wel betere(origineel of andere cover) te vinden .

YouTube - Preview To The Jeff Lynne's Album Long Wave

Lekkere cd, althans: "Long wave" zélf. Die ELO-remakes zijn héél glad nagespeeld, maar ik mis iets. Het klinkt TE smooth, TE gelikt. Er is geen spontaniteit meer te vinden. Lynne's stem is natuurlijk óók niet meer wat-ie geweest is...helaas.
Er zijn legio zangers en zangeressen op te noemen die zijn doorgegaan met zingen terwijl ze kwalitatief niet meer in hun eigen schaduw konden staan. Ik hoop dat Jeff Lynne óók niet door gaat tot er geen geluid meer uit komt. Trouwens, ik ben ELO-fan geweest sinds hun allereerste LP, dus ik weet maar ál te goed hoe Lynne tóen klonk...en zo klinkt-ie jammer genoeg niet meer.
Toch heb ik 2,5 ster gegeven voor "Long Wave". Het is echt muziek voor vijftigers, en daar hoor ik ook bij.

oef, dit is niet best. oubollig en saai. en dan te beginnen met She, een nummer waar je toch helemaal niets meer aan kunt toevoegen.

snel vergeten en iets uit vroeger tijden opzetten.

Inderdaad, van Aznavour moet je afblijven (Nee, mijn echte naam is niet Matthijs van Nieuwkerk)! De rest is trouwens ook niet geweldig. Wat een afknapper, voor een man die prachtige songs als Can't get in out of my head en Evil woman schreef.

Overigens heeft Elvis Costello ooit ook een prachtige She neergezet.

Het meeste leed wordt geleden door het leed dat men vreest; ik durfde de cd nauwelijks te openen. Maar ziet (en hoort vooral), een belangrijk deel van een negatief vooruitzicht had absoluut niet gehoeven.

Jeff Lynne heeft er geen onaardig luisteralbum van gemaakt, klinkt ook behoorlijk als zichzelf (weinig tot geen stemverlies) en dan is het alleen jammer dat er zeer lange tijd heeft gezeten tussen Zoom (2001) en Long Wave.

Lynne heeft met heel wat sleutelen er één en een mooi geheel van gemaakt, waar lang niet altijd softe en/of saaie muziek het gevolg van is. Met een beetje passen en meten zou een aantal nummers zo kunnen worden toegevoegd aan eerder werk van Lynne, inclusief dat van ELO.

En dat is beduidend meer dan ik had durven hopen. Nog jammer dat er uiteraard sprake is van covers. Maar zijn aanpak, nummers van rond 2, 3 minuten en een albumlengte waar je zo doorheen fietst, is mij vooralsnog goed bevallen.

In jouw afgewogen en niet te licht bevonden oordeel kan ik me helemaal vinden, musician.
Zo erg is het helemaal niet. Tegelijk constateer ik met deze opmerking dat mijn waardering voor een groot deel voortkomt uit loyaliteit. Ik kan wat hebben van Lynne.

Het wordt ook steeds moeilijker om met fris nieuw songmateriaal te komen. Alles is al eens gedaan en nieuwe nummers gaan onvermijdelijk ergens op lijken. Lynne houdt van sterke melodieën en die heeft hij gevonden. In het verleden wel te verstaan. Inmiddels leven we in een post-melodieus tijdperk. Het levert een interessante discussie op over de toekomst van "onze" muziek.

Ik haal maar weer eens de vergelijking met Bob Dylan aan. Ook bij hem zijn de originele melodieën op, zo te horen. Het wordt sjabloonwerk, bluesschema 's in zijn geval. Origineel en nieuw is dat al lang niet meer. Maar verdieping blijft mogelijk. En is dat erg?

27 minuten en 22 seconden, het is niet veel maar uit een goed hart zullen we maar zeggen. Het doet mij denken aan wat oude LP's van eind jaren '60, begin jaren '70 voordat er allerlei bonustracks aan albums op een cd werden toegevoegd.

Mij kan het niets schelen, als je er klaar mee bent dan is het album gewoon af. Beter dan gaan zitten rekken en verzinnen om 80 minuten vol te krijgen.

Ik had menig artiest dankbaar geweest de afgelopen 30 jaar, hadden ze zich beperkt tot het uitbrengen van albums die niet langer waren dan 30, 35 maximaal 40 minuten. Dat houdt de vaart er een beetje in (en de aandacht er bij).

Misschien zit daar ook een beetje de charme in van dit album: kort maar krachtig