Jamie Lidell - Multiply (2005)

Goh, ik wist niet dat hij blank was... daar schrik ik dan weer van! Multiply is het beste nummer op het album en de vergelijking met Otis Redding, dat had ik ook. What Is It This Time en Game For Fools doen me er ook aan denken.
What's the Use vind ik een typisch Stevie Wonder nummer. Lekker ook. The New Me vind ik eerder irritant (Fela Kuti feat. Lenny Kravitz), en de main-lick van The City, daar hoor ik Salt-n-Pepa Push it! in
4*

Heb meneer bij That's live van 3fm mogen aanschouwen en heb bij elk nummer met de haren recht overeind gezeten. Fan-tas-tisch!! Multiply is jammerlijk kapotgedraaid door de ontdekkers op 3fm. Maar daarvoor is het album gekomen met nummers als "What's the Use" en "Game for Fools".

Verder denk ik dat Erykah Badu's "Tyrone" een mannelijke tegenhanger heeft gevonden in "What is it this Time".
Als een (je) meisje zit te zeuren over dingen die je weer eens verzaakt, gewoon dat nummer opzetten...

Is trouwens niet persoonlijk Angie...

Wooow wat een plaat, echt geweldig man! Multiply is echt het moo iste nummer van de hele plaat. Goed gedaan goed gemixed

Ik heb hem twee maal live mogen aanschouwen. Vorig jaar op Lowlands en dit jaar op Pinkpop. Zijn Lowlandsoptreden ging volledig langs me heen maar het Pinkpop optreden was gewoonweg geniaal! Er is een nieuwe soullegende opgestaan! Een half jaar later is hij alleen beter geworden.

4,5 * -> 5*

Paar mindere nummers: The city, New me en When i come back around. Verder klinkt de cd erg goed.
4*

Multiply is echt een zalig nummer, ben benieuwt naar zijn nieuwe werk

Multiply is echt een vreselijk lied Dood ge-ergert als tie voorbij kwam...

Ahh ik vind Multiply heerlijk om te luisteren. Yeaa

Hmm toch weer een halfje omlaag..
Bij nader inzien vind ik opvolger 'Jim' toch beter klinken..
Deze cd vind ik na een paar keer draaien toch ietwat saai worden.

De eerste 6 tracks, en dan vooral Whats the use en Music will not last, vind ik echt super! Daarna drie skippen en Game for fools als mooie afsluiter. Mooie originele plaat dit.

Goede plaat en verdient dan ook een dikke voldoende, maar er staan hier nummers op die ik liever skip en het blijft me allemaal wat minder bij dan opvolgend album JIM.

Op zich valt het wel te waarderen de afwisseling in dit album. Ware het niet dat ik het over het geheel niet overtuigend vind en qua compositie met regelmaat mij niet aanspreekt.
Het zijn toch vooral de nummers waarin Jamie de soul alive houd...met dank aan Boris, die ik kan waarderen. Her en der hoor je de grootheden der aarde aan je oren voorbij trekken...Otis en Prince zijn ruimhartig aanwezig.
Edoch saai is het niet en Lidell heeft een dijk van een stem, daar ben ik snel over uit. Het is voor mij hier en daar allemaal wat te chaotisch, fragmentarisch en het wil soms maar niet vlotten....wat ik bijv. bij een Stevie Wonder veel minder last van heb....in zijn goede dagen dan heh.
Nummers als Multiply en A little bit more weten mijn aandacht wel vast te houden en vooral What is it this time en Game for Fools hoor ik een Lidell die ik goed vind. Maar te weinig voor een album, zelfs in de auto.

Uitstekende CD!.

Een prima cd van Jamie, waarmee hij ook doorbrak bij het grote publiek (en bedankt 3FM). Mensen die alleen albums vanaf hier van deze artiest kennen (zoals ik overigens) zijn gewaarschuwd: bij een optreden van Jamie krijg je ook zijn elektronisch verleden uitgebreid te horen. Ik kon dit niet aanhoren, vanwege de chaos. Maar er zijn vast genoeg mensen die het vervloeken dat Jamie met dit album de soul / funk weg is ingeslagen. Alleen The City vind ik geen goed nummer (zelfs een beetje vervelend en het gaat een heel klein beetje richting zijn oude werk); de rest vind ik goed tot zelfs uitstekend. What's The Use, New Me, When I Come Around en natuurlijk Multiply zijn de nummers die er voor mij bovenuit steken, maar ook de overige nummers zijn meer dan voldoende. Voor liefhebbers van soul en funk en zonder afschuw van moderniteit in muziek, is dit een prima tot uitstekend album.

Ik ben eigenlijk geen groot liefhebber van elektronica, enkele uitzonderingen daargelaten als Faithless of Portishead. Maar Jamie Lidell voegt aan zijn elektronische geluidstapijtjes een lekkere mix van soul en funk toe. Dat maakt "Multiply" als album en het titelnummer in het bijzonder erg catchy. De soul komt met name van zijn stem en de swingende gitaar- en toetspartijen in combinatie met de elektronische beats en andere geluidstrucjes zorgen voor de funk en de rest. Niet alle nummers vind ik even geslaagd. Met name de eerste helft van "Multiply" vind ik goed. Tegen het einde zakt het wat in met "New Me" en "The City". Het afsluitende "Game of Fools" is dan wel weer erg mooi. Al met al vind ik "Multiply" dus behoorlijk genietbaar, zeker voor iemand (ik dus) die qua muziek een andere smaak heeft.

Ik ben een muzikale alleseter: metal, soul, elektronica, shoegaze, singer songwriter... Zolang er maar fijne melodieën te bekennen zijn raak ik snel geboeid. Helaas kon ik die hier niet echt ontdekken. Wel een eigenzinnige sound, lekker geproduceerd.

Eens, Lidell heeft talent en soul in zijn stem maar tegelijkertijd voelt de muziek van deze artiest afstandelijk aan, ik hoor een hoop trucjes en foefjes maar melodieën die beklijven blijven grotendeels achterwege.
Het voelt allemaal wat gekunsteld aan. Slecht is het echter zeker niet.

Prima stem , aardige liedjes maar pakken doet het me niet . Het doet mij wat plastic aan. Heb de cd ooit gekregen van iemand . Had dit zelf nooit aangeschaft . Daarvoor vind ik het toch te mager .2 sterren