Slaughterhouse - welcome to: OUR HOUSE (2012)

Vond het allemaal bijzonder saai. Hammer Dance en My Life steken er nog enigzins bovenuit, de ene door zijn best coole beat en de laatste door een van weinige tracks te zijn waar de rappers enigzins comfortabel met de commercie mee kunnen doen. Ik vond de combinatie van Mr. Porter (hoewel ik dat Dilla sample wel soul vond missen) en Swizz Beats best leuk, maar Royce, Crooked I, Joell Ortiz en Joey vond ik daar weer niet al te goed uit de voeten komen.

Overall een teleurstelling, maar niet al te onverwacht. Heb dat debuut van Yelawolf nooit helemaal beluisterd, maar Eminem kan (zeker zonder de supervisie van Dre) gewoon voor geen meter beats uitzoeken of de boel enigzins in goede banen leiden. Hij is een beetje de George Lucas van de rapscene: Hij bracht ons een hele hoop moois in het begin van zijn carrière, mede omdat er zoveel talent om hem heen verzameld werd. Ook het feit dat hij een hoop van zijn idolen meenam hielp een hoop. Maar dan na een tijdje zijn alle mensen, inclusief meneer Mathers zelf, er zo van overtuigd van zijn talent dat niemand hem nog tegen durft te spreken. Dat levert saaie, standaard projecten op die weinig eer doen aan de meesterwerken die ze ooit neerzette. En Ortiz is de Hayden Christensen van het geheel. Niet zonder talent, maar bijzonder weinig persoonlijkheid.

Het feit dat er zoveel uit de computer komt dat het er allemaal niet meer uit ziet/klinkt loopt ook nog eens lekker gelijk. Bah, zonde. Want dit had best een lekke Brag and Boast plaat kunnen worden.

Toch jammer.

Laten we beginnen met de sterke punten dat dit album heeft. De vier rappers van Slaughterhouse doen absoluut hun best en ze rappen wel sterk hoor. Hammer Dance was de eerste single en dat vind ik ook werkelijk waar een topnummer, jammer dat Royce enkel het refrein voor zijn rekening nam. Mijn favoriet op welcome to: OUR HOUSE en het minst commerciële nummer op dit tweede studioalbum. My Life was de tweede single en samen met Cee-Lo hebben ze een een leuke worp gedaan naar het creëren van een hitje. Flip a Bird is nog wel grappig, voornamelijk het refrein.
Goodbye is een magnifiek introspectief nummer waar ze er wel meerdere van hebben. Die is heerlijk en een pijnlijke herinnering aan wat het album zou kunnen zijn. De hekkensluiter, Our Way, is ook een goede track.
De eerste drie nummers van de Deluxe-editie zijn ook tof, het vierde doet me dan weer wat minder.

Eminem is de reden dat dit album het minst kwalitatieve is wat we al van deze heren als collectief gehoord hebben, hij heeft uitgezonderd van drie nummers (vier inclusief Deluxe) productie-credits op alle nummers van welcome to: OUR HOUSE. Twee van die nummers zijn dan nog geproduceerd door Alex da Kid, iemand waar ik de producties sowieso niet graag van hoor maar wat doet iemand als hij op een project van Slaughterhouse? Op die twee nummers (Our House en Rescue Me) is Skylar Grey ook te gast, iemand waar ik ook absoluut geen fan van ben.
De producties op dit album zijn vaak ondermaats en passen over het algemeen niet bij deze vier spitters. Dit album is uitgekomen via Shady Records van Eminem en Interscope Records dus hadden ze het idee om een meer commercieel-vriendelijke plaat te maken maar dat is niet de richting dat deze geweldenaars hadden moeten ingaan.
(Vrijwel enige) pluspunt van Em zelf is zijn strofe op Our House.

Het lijkt alsof ze de artistieke vrijheid afgegeven hebben aan Eminem en het personeel van Shady/Interscope omdat zij weten wat het beste verkoopt. Dit album had wat mij betreft beter het daglicht niet kunnen zien.

Het goede is dat na deze flop Eminem zijn Shady-artiesten meer vrijheid geeft en buiten een occasionele gastbijdrage ze volledig hun ding laat doen. Kijkende naar de projecten van Yelawolf (vanaf Love Story), WESTSIDE BOOGIE, Griselda en Grip was dit misschien wel het noodzakelijke kwaad.

Toch was ik best benieuwd naar Glass House, de eerste single (Party) vond ik alvast geweldig klinken! Heel pak beter dan het gros van dit album... maar dat was de eerste single van dit project ook natuurlijk.

Mijn punt is voor de enkele lichtpuntjes en de raps van Slaughterhouse zelf.

2,5*