ZZ Top - La Futura (2012)

De eerste vier nummers zijn al te beluisteren in de vorm van de "Texicali EP", klinkt niet verkeerd.

Helemaal mee eens, leuke hoes trouwens ook. Via de pindakaas kunnen de ongeduldigen onder ons alvast een poging wagen. Heb ik nog niet gedaan, maar op basis van de EP denk ik dat dit wel goed komt met "La Futura". Ondanks de bijna 10 jaar tussen het vorige album en deze nieuwe had ik bij een band als ZZ Top ook niet echt verassingen verwacht ; je weet met deze bebaarde vrienden wat je krijgt en dat is prima in dit geval. Ik ben erg benieuwd naar de rest, want ik lees toch voornamelijk overtuigende recensies waarin steevast wordt benadrukt dat ze terugkeren naar hun roots (ik ken ze overigens niet anders).

Tja... ZZ Top. Dacht dat ze het al hadden opgegeven. Toen ik dit album hoorde moest ik weer aan hun begintijd denken. Niks vernieuwends. Gewoon lekker bluesen en rocken...!!

Enigste verschil is wel de LOUDNESS WAR mastering voor de huidige Ipod generatie. Alle subtiliteit zeker in de langzame blues nummers is hierin wel verdwenen. Na een nummer of 6 gaat mij dit ontzettend tegenstaan. Zeker bij een band als ZZ top waar doorgaans het relaxte samenspel één van de kenmerken en ook smaakmakers is binnen het geluid.
Voor de rest goede plaat alhoewel qua composities niet zo goed als Tres Hombres, maar wel beter dan alles wat na 1995 is uitgebracht.

ZZ Top was het meest succesvol toen ze haar bluesy rock vermengde met elektronica, maar persoonlijk hoor ik ze het liefst zonder poespas.

Zoals op La Futura dus.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: ZZ Top - La Futura - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Inderdaad. Producer Rubin heeft er weer zijn bekende 'alles-zo-hard-mogelijk-op-de-schijf-knallen'-truukjes op losgelaten, met als resultaat audiotracks die allemaal tegen de 98dB aanknallen, of het nu om zachte of harde passages gaat. Doodzonde, want na een paar nummers treedt er al luistermoeheid op, terwijl de muziek van onze Texaanse vrienden absoluut het beluisteren waard is!

Rubin ontpopt zich langzaam maar zeker als een matig producer. Die Metallica schijf heeft ie ook al lopen te verknallen.

ZZ Top is na negen jaar terug met een nieuwe studioplaat, en wat voor een. Niet zoals de titel doet vermoeden, grijpt ZZ Top terug naar hun begintijd. Niks geen opgepoetste commerciële sound doorspekt met elektronica, maar gewoon een ouderwets vuige en smerig rockende bluesplaat. Billy Gibbons laat zijn gitaar weer ronken en grommen. De bas van Dusty Hill klinkt nog vetter dan voorheen en de stuwende drums van Frank Beard houdt het zootje in het gareel. Ik moet zeggen dat de productie van Rick Rubin me wel bevalt. Hij begrijpt in ieder geval hoe ZZ Top hoort te klinken. "La Futura" is een meer dan aangename verrassing. Misschien wel de verrassing van 2012.

Ik vind dit een goed album van ge baardmannenuit Tejas,maar het had voor mij wel wat langer gemogen.

Ik sluit me helemaal hier bij aan, jammer dat het album niet zo lang duurt.

Voor de liefhebbers het Amerikaanse winkelketen Best Buy verkoopt een exclusieve versie van "La Futura" met 2 extra bonustracks "Threshold Of A Breakdown" en "Drive By Lover".
Via de website van Best Buy kan je niet je goederen naar Europa laten verschepen. Echter via eBay kun je vast wel via een tussenleverancier aan zo'n exemplaar komen dan. Uiteraard zijn deze nummers ook te beluisteren via ondermeer Youtube.

Wat vuig. Goed hoor, ben blij dat ze terug zijn naar de BLUES. Toch vind ik de eerste albums van zz top in de jaren zeventig een stuk beter, energieker. Ze zijn natuurlijk een stukje ouder, maar dat is geen reden om de kwaliteit van vroeger te (her)halen. Denk bijvoorbeeld aan Buddy Guy, die dat onlangs met zijn 'living proof' juist wel deed, sterker nog, overtrof.

Een gigantische herhalingsoefening, maar toen ZZ Top net even iets anders probeerde op Mescalero werd dat niet echt met open armen ontvangen. Ik kon er overigens wel van genieten, het klonk net allemaal even iets moderner. La Futura gaat terug naar de roots, been there done that, maar dat mag de pret niet drukken. Deze plaat ligt hopelijk snel op mijn bureau.

ZZ Top grijpt juist wel terug naar hun begintijd, sterker nog: naar hun eerste 7 albums in de jaren '70, begin jaren '80. Het is dus wel een ouderwets vuige en smerige rockende bluesplaat, want dat speelden ze toen juist. Die muziek is natuurlijk al tijdloos, maar nu is het zeker populairder, als was het maar door het recente succes van bijvoorbeeld the Black Keys. Echt opvallend zijn de geweldige gitaren op echt elk nummer. Het geheel is ook nog eens prima geproduceerd door Rick Rubin.

De toon wordt meer dan gezet door de goede en stevige opener I Gotsta Get Paid. Dan volgt een nummer wat wel meer doet denken aan het hitsucces in de jaren '80, maar dan in positieve zin, want wat is Charteuse een lekker nummer met echt een fantastische baslijn. Dit nummer loopt direct over in het ook aardige Consumption.
Ballad Over You is mooi en cool. Dan volgt een aaneenschakeling van sterke nummers. Heartache in Blue: veel betere bluesrock krijg je niet. I Don't Wanna Lose, Lose, You loopt oh zo makkelijk en lekker, Flyin High is heerlijke rock 'n roll.

Pure echt bluesrock is er weer te horen op de tweede (nog betere) ballad It's Too Easy Manana. En het tempo gaat weer omhoog op het uitstekende Big Shiny Nine. Slottrack Have A Little Mercy is vol met briljante gitaren. Wat zuigt, sleept dit nummer zich heerlijk voort zeg, het is één van de beste nummers van het album. En dat wil wat zeggen, op een plaat met zo'n hoog bluesrock niveau als dit La Futura. The boys are back.

Klinkt heerlijk dit! Thnx voor de tip West op de pagina van The Black Keys. Ik kende ZZ Top eigenlijk alleen van naam... had geen idee dat het dit soort muziek was, had er een totaal ander idee over.

Dat zeg ik toch! Ik zeg alleen dat de titel anders doet vermoeden. Kortom: we zijn het eens

Ah, nou zie ik het!

Graag gedaan.

Opnieuw een sterk album van deze Texanen waar de sleet er na al die jaren nog steeds niet lijkt op te zitten.De groezelige bluesrock voert hier weer de boventoon en ligt een beetje in het verlengde van hun vorige cd Mescalero.Alleen het songmateriaal,zoals de prachtige ballad Over you of de heerlijke rocker Chartreuse,is van een net iets hoger nivo zodat we weer kunnen spreken van een prima,nieuwe ZZ Top.

Eerlijk gezegd zag ik het niet meer zo zitten wat betreft de toekomst van ZZ TOP. Daarbij gezegd dat ik Mescalero nog niet ken.

Maar man wat een meer dan prima album leveren ze hiermee af. Ik had nog zo mijn bedenkingen na de eerste twee tracks, maar daarna bloeit het album helemaal op met eerst een semi-ballad, Consumption, en daarna de geweldige ballad Over You. Gevolgd door de vier hoogtepunten van La Futura. Vooral It’s Too Easy Manana en de - ZZ TOP vs AC/DC kneiter - Flyin' High zijn voortreffelijk.
Afgesloten met de bluesy swamp rock track Have a Little Mercy.

Vandaag aangeschaft op dubbelelpee .
Wat een heerlijke plaat toch. Er zit ook een code bij waarmee je eenmalig de nummers kan downloaden. Ook maar meteen gedaan, want af en toe is het handiger om een CD in de speler te knallen.
Waarom wordt een plaat van nog net geen 40 minuten trouwens op 45 toeren dubbelelpee uitgebracht? Beter geluid??

Ik zet 'gewoon' ZZ Top in mijn top 10 2012, die trouwens vol staat met met bluesrock. Wie had dat gedacht een jaar geleden? Ik niet. Ik noem die anderen even: the Heartless Bastards, Jack White & the Alabama Shakes. Dan heb je ook nog echt de moeite waard: Rival Sons & Howlin Rain. Check it out!

Hier staat hij op 3, en ook zeker niet verwacht.

Het niveau van Tres Hombres en Eliminator worden hier niet gehaald. Desondanks een redelijk album met enkele uitschieters

heerlijk kaal gitaarwerk en de kunst van weinig woorden.

Prima cdtje van zz top!
Verglijkbaar met hun eerste albums(veel raakvlakken met hun oudere muziek).
Zo hoor ik ze 't lieft,heerlijk swamp/blues rock.
Lekker vet geproductseerd door rick rubin.
Zo mogen ze nog wel jaren doorgaan ha.
Lekker pakkende/korte songs.
Zz top op zijn best!
Idd heerlijke gitaar sound.

Aangezien ik zondag de bebaarde mannen ga zien op Bospop heb ik dit album maar eens geluisterd. Sinds Antenna uit, ik meen '94, vind ik hun materiaal maar matig, dus ik had geen al te hoge verwachtingen. Totaal verrast moet ik echter toegeven dat dit een prima album is! Heerlijk vuige, vieze gitaarsound die perfect bij ZZ Top past. Het klinkt allemaal weer zo onvoorstelbaar simpel maar dat is nou juist de kracht. Die Gibbons speelt geen noot verkeerd! Echt alles klopt aan zijn spel. Ik zag dat ze een hoop nummers van het album live spelen. Laat zondag maar snel komen dus

Ouderwets goed klinkende ZZ Top plaat. Maar misschien toch een overbodige herhalingsoefening, hoe lekker ook.

Bij het eerste nummer dacht ik even dat mijn audio of mijn koptelefoon op instorten stond. Zo'n fuzz gitaar neem je toch niet op. Maar zo klinkt het dus echt. Live op Bospop merkte je er niet veel van; daar staat toch alles open. Alhoewel ze zeker niet onbeschaamd hard spelen. Golden Earring kan aan hen een voorbeeld nemen. Haagse pokkeherrie, maar dit terzijde.

Ze klinken echt als een trio op dit album. Wat mij betreft een voortzetting van het geluid op hun Antenna. Natuurlijk een mondharmonica hier en een slaggitaartje daar zijn bijgemixt, maar het grooved zo als alleen trio dat kan.
Het absolute topnummer is Chartreuse. Zó kwam destijds Tush ook bij mij binnen. Een stamper.
I Don’t Wanna Lose, Lose, You klinkt lekker vol, tuurlijk de mix, maar wel met fraaie stemmen. Mooi, die vette flageoletten in de solo.
Flyin’ High heeft n.m. single potentie.

Kortom, ZZ-top is voor de bluesrockliefhebbers.
Waren er maar meer bands die na bijna 50 jaar nog zó kunnen klinken.
4.5 sterren

2 jaar later toch een reactie geven op dit (te korte) album.
Over het algemeen een lekker Bluesy/Rock album ZZ Top waardig.
Het album opent met I Gotsta Get Paid, zoals Paulus_2 al eerder aangaf dacht ik ook dat er iets mis was met mijn installatie, maar niet dus. Het 2e nummer Chartreuse begint haast met dezelfde riff als in het eerste nummer en heeft ook wat eigenaardigheden dat je weer denkt dat je installatie niet zijn dag heeft.Consumption is dan eindelijk zo'n lekker vet ZZ Top numer. Over You is voor mij het hoogtepunt. Een ballad met een stem die mij in de verte doet denken aan Tom Waits. Heerlijk nummer ! Heartache in blue luistert lekker weg. Dan de 2 in mijn ogen (oren) minste nummers. De vergelijking met de AC/DC stijl doemt hier op. Hadden ze niet moeten doen terwijl ik toch een AC/DC liefhebber ben. It's Too Easy Manana is mijn 2e fav. Heerlijke Blues tegen een Ballad aan. De laatste 2 nummers zijn "gewoon" wederom lekkere wegluisterende Rock/Blues nummers. Al met al een ZZ Top waardig album !