ZZ Top - La Futura (2012)

Inderdaad. Producer Rubin heeft er weer zijn bekende 'alles-zo-hard-mogelijk-op-de-schijf-knallen'-truukjes op losgelaten, met als resultaat audiotracks die allemaal tegen de 98dB aanknallen, of het nu om zachte of harde passages gaat. Doodzonde, want na een paar nummers treedt er al luistermoeheid op, terwijl de muziek van onze Texaanse vrienden absoluut het beluisteren waard is!

ZZ Top is na negen jaar terug met een nieuwe studioplaat, en wat voor een. Niet zoals de titel doet vermoeden, grijpt ZZ Top terug naar hun begintijd. Niks geen opgepoetste commerciële sound doorspekt met elektronica, maar gewoon een ouderwets vuige en smerig rockende bluesplaat. Billy Gibbons laat zijn gitaar weer ronken en grommen. De bas van Dusty Hill klinkt nog vetter dan voorheen en de stuwende drums van Frank Beard houdt het zootje in het gareel. Ik moet zeggen dat de productie van Rick Rubin me wel bevalt. Hij begrijpt in ieder geval hoe ZZ Top hoort te klinken. "La Futura" is een meer dan aangename verrassing. Misschien wel de verrassing van 2012.

Ik vind dit een goed album van ge baardmannenuit Tejas,maar het had voor mij wel wat langer gemogen.

ZZ Top grijpt juist wel terug naar hun begintijd, sterker nog: naar hun eerste 7 albums in de jaren '70, begin jaren '80. Het is dus wel een ouderwets vuige en smerige rockende bluesplaat, want dat speelden ze toen juist. Die muziek is natuurlijk al tijdloos, maar nu is het zeker populairder, als was het maar door het recente succes van bijvoorbeeld the Black Keys. Echt opvallend zijn de geweldige gitaren op echt elk nummer. Het geheel is ook nog eens prima geproduceerd door Rick Rubin.

De toon wordt meer dan gezet door de goede en stevige opener I Gotsta Get Paid. Dan volgt een nummer wat wel meer doet denken aan het hitsucces in de jaren '80, maar dan in positieve zin, want wat is Charteuse een lekker nummer met echt een fantastische baslijn. Dit nummer loopt direct over in het ook aardige Consumption.
Ballad Over You is mooi en cool. Dan volgt een aaneenschakeling van sterke nummers. Heartache in Blue: veel betere bluesrock krijg je niet. I Don't Wanna Lose, Lose, You loopt oh zo makkelijk en lekker, Flyin High is heerlijke rock 'n roll.

Pure echt bluesrock is er weer te horen op de tweede (nog betere) ballad It's Too Easy Manana. En het tempo gaat weer omhoog op het uitstekende Big Shiny Nine. Slottrack Have A Little Mercy is vol met briljante gitaren. Wat zuigt, sleept dit nummer zich heerlijk voort zeg, het is één van de beste nummers van het album. En dat wil wat zeggen, op een plaat met zo'n hoog bluesrock niveau als dit La Futura. The boys are back.

Opnieuw een sterk album van deze Texanen waar de sleet er na al die jaren nog steeds niet lijkt op te zitten.De groezelige bluesrock voert hier weer de boventoon en ligt een beetje in het verlengde van hun vorige cd Mescalero.Alleen het songmateriaal,zoals de prachtige ballad Over you of de heerlijke rocker Chartreuse,is van een net iets hoger nivo zodat we weer kunnen spreken van een prima,nieuwe ZZ Top.

Bij het eerste nummer dacht ik even dat mijn audio of mijn koptelefoon op instorten stond. Zo'n fuzz gitaar neem je toch niet op. Maar zo klinkt het dus echt. Live op Bospop merkte je er niet veel van; daar staat toch alles open. Alhoewel ze zeker niet onbeschaamd hard spelen. Golden Earring kan aan hen een voorbeeld nemen. Haagse pokkeherrie, maar dit terzijde.

Ze klinken echt als een trio op dit album. Wat mij betreft een voortzetting van het geluid op hun Antenna. Natuurlijk een mondharmonica hier en een slaggitaartje daar zijn bijgemixt, maar het grooved zo als alleen trio dat kan.
Het absolute topnummer is Chartreuse. Zó kwam destijds Tush ook bij mij binnen. Een stamper.
I Don’t Wanna Lose, Lose, You klinkt lekker vol, tuurlijk de mix, maar wel met fraaie stemmen. Mooi, die vette flageoletten in de solo.
Flyin’ High heeft n.m. single potentie.

Kortom, ZZ-top is voor de bluesrockliefhebbers.
Waren er maar meer bands die na bijna 50 jaar nog zó kunnen klinken.
4.5 sterren