Sebadoh - Bakesale (1994)

een absolute aanrader voor gitaarpop liefhebbers

Zonder enige twijfel mijn favoriete Sebadoh plaat. Heb hem dan ook zonder blozen meteen een 5 gegeven!

De opvolger "Harmacy" is ook erg goed hoor, maar wat gepolijster, toegankelijker.. toch naar Lou Barlow's lo-fi indie normen

Lou Barlow, vroeger bassist bij Dinosaur Jr., en nu weer opnieuw (eventjes? tot hij weer ruzie met Jay Mascis krijgt?), en later zijn eigen weg gegaan met zijn Sebadoh, Folk Implosion (met John Davies), Folk Implosion Deluxx, en niet te vergeten zijn Lou Barlow's Acoursic Sentridoh... En ja, hij bracht dit jaar ook een CD uit onder zijn eigen naam "Lou Barlow"... Van zijn Sebadoh werk vind ik "Bakesale" toch veruit de beste plaat, als zijn "Bubble & Scrape", "III" en "Harmacy" ook wel de moeite...

Op "Bakesale" krijg je de Sebadoh, zoals ik ze het liefste heb, stevig, ongepolijst en zeer melodieus.. Toen ik Sebadoh op Pukkelpop zag, in de periode tussen deze en de Harmacy release in, werd ook veel uit deze plaat geput, tot mijn grote vreugde...

Absolute favorieten:
- License to Confuse
- Carful (schitterend gewoon)
- Not a Friend (heeeeel mooiii)
- Got It
- S. Soup
- Rebound
- Skull
- Together or Alone (kippenvel!!!!)

Inderdaad... een absolute aanrader!!!

Bakesale is kwalitatief gezien nog het meest constant. En dus het beste van Sebadoh's oeuvre.
Mystery Moon wil ik nog naast C-Moon's lijstje toevoegen.
Barlow blijft voor mij de kwaliteitsdrager.

maar die hoes...

mijn favoriete Sebadoh!

Wel grappig: als Sebadoh ter sprake komt wordt altijd gewezen op het kwaliteitsverschil tussen de composities van Barlow en Loewenstein. Als ik kijk naar de favoriete tracks is het toch wel erg frappant dat vier van de vijf Loewensteintracks hier bij staan.

Ik heb het ook altijd een beetje flauwekul gevonden. Zeker op Bakesale zijn de nummer van Loewenstein (bijna) allemaal ijzersterk.

Ik twijfel tussen deze en Harmacy. Barlow zou van mij een overzicht-plaat van zijn oevre mogen uitbrengen (of heb ik iets gemist?)....inderdaad een geniale componist....ben niet zo van de Loewenstein...

Een mooi Sinterklaas kadootje: alle composities van Lou op CD (zal wel een boxje worden....)

Bakesale is met voorsprong het beste album van Sebadoh. Waar de overige albums behoorlijk wisselvallig zijn, staat op dit album geen zwak nummer.
Ondanks dat in veel recenties nogal eens negatief wordt geschreven over de songschrijverskwaliteiten van Jason Loewenstein, doen zijn nummers 'careful', 'not too amused' en 'drama mine' niet voor die van Lou Barlow onder.
Wat mij betreft jammer dat de nummers behoorlijk lofi zijn opgenomen, dit voegt voor mij niks toe.

Eindelijk.....via MMD de plaat deze week ook op schijf in bezit gekregen....en tja, moet Waan en Basel gelijk geven, ik ben er toch ook wel uit: dit is idd een geweldige plaat en denk, in de breedte, een tikkeltje beter dan de al in mijn bezit zijnde 'Harmacy'. Denk idd dat dit komt dat de Loewenstein-nrs. op deze plaat ook prima te pruimen zijn (op andere platen ben ik daar doorgaans iets minder enthousiast over)...

Moet wel zeggen dat mijn favo's op deze, License to Confuse, Not a Friend en Rebound (voor mij een 'All Time Classic'), van de hand van 'Godgifted talent' Lou Barlow zijn...

Binnen het genre 'Low-fi', waar mijn platen-kast nu ook weer niet van uitpuilt, voor mij misschien wel 1 van de beste platen ooit (zal de strijd moeten aangaan met Crocked Rain van Pavement)...

Wat mij aan Sebadoh (en aan Bakesale bij uitstek) bevalt, in tegenstelling tot bijv. Sonic Youth (een band die ik overigens wel waardeer), zijn de melodische composities: ondanks het 'gitaar-geweld' ontaard het nooit in oeverloos en richtingloos geklooi maar zitten de composities hoorbaar goed in elkaar (er zit 'lijn' in en het 'swingt').

Kortom een plaatje die de 'zinnen' prikkelt!

De enige Sebadoh-plaat die niet ten onder gaat aan een overduidelijk kwaliteitsverschil tussen de bijdragen van de verschillende leden. Lou is natuurlijk de onbetwiste held van de band en brengt hier met onder andere Dreams, Rebound en de tranentrekker Together Or Alone zijn beste werk neer, maar ook Jason presteert hier eindelijk eens op niveau, met toppers als Careul en Not Too Amused. Komt hij op andere platen nogal eens lomp en vlak over, in deze nummers haalt hij bijna de emotionele zeggingskracht van Lou, zij het dat Jason toch vooral woede en verontwaardiging bezingt, terwijl bij Lou een veel breder palet aan gevoelens aan bod komt. Zelfs tijdelijke drummer Bob Fay draagt een erg mooi nummer aan, Temptation Tide. Al met al geen enkel zwak nummer op deze plaat. Helaas een unicum in hun discografie.

Dit alles dan ook nog eens in een heerlijk gruizige, maar toch zeer verzorgde productie van Bob Weston, maakt dit tot een hoogtepunt in de stroom post-grunge gitaarbandjesplaten.

Oh Heerlijk.. Sebadoh...
Hemelhoog geprezen, ook door mij, de melodiëen en teksten van Lou.
Ook ik kwam er pas later achter dat twee van de beste nummers van de lp, careful en not too amused, van Jason zijn.

Toch even opnemen voor die andere lp van Sebadoh,
Bubble & Scrape.
Bevat oa de briljante:
Soul and Fire,
Two Years Two Days,
en Forced Love

Zingt in het nummer Temptation Tide Maureen Tucker van The Velvet Underground mee?

zou je denken?
staat niet op de hoes, maar lijkt me ook niet waarschijnlijk eigenlijk.

Het lijkt er wel heel erg veel op, ik zal nog even naar wat gaan zoeken.

de zangeres op Temptation Tide heet Anne Slinn
volgens mij de (toenmalige) vriendin/vrouw van Bob Fay

Dreams is zooooooo mooi . Dat wilde ik even kwijt.

Ben ik niet bepaald mee eens. Zo'n plaat als III is juist memorabel vanwege de diversiteit aan creatieve geesten van de heren Lou, Eric & Jason. Zeker Gaffney is aan Lou Barlow een gelijkwaardige songwriter. En wie ze live gezien heeft moet juist toegeven: tis een weergaloos powertrio waarbij eenieder een meerwaarde heeft.

Mijn favoriete Sebadohnummer : Ladybugs (Gaffney) op the Freed man

Ik heb m'n drie favoriete tracks verwijderd, hier is niet tussen te kiezen. Alles even getormenteerd en creatief en 'begeisterd' en zo voort... Rillingen...

Note to self: Moet ook eens in m'n top-10...

Ook live vind ik Gaffey wel weer een van de mindere, hij kan lang zo goed niet zingen als een Loewenstein en/of Barlow. Zijn nummers op de platen zijn niet slecht, maar gewoon een hap minder.

Gelukkig drumt Gaffney alleen maar op deze plaat en dan nog maar op enkele nummers.

Wat een fijne gitaarplaat zeg. Poppy, maar toch met een rauw randje. Precies zoals ik het graag heb. Dit project van Barlow kan zich met gemak meten met het beste werk van Dinosaur Jr.

4,5*

Heeft er iemand nog een tip voor lekkere indiepoprock zoals deze?

Pavement.

Iets anders dan Pavement?

Kijk hier eens.

Ik kan je Guided By Voices nog wel aanraden.

Built To Spill is er ook nog eentje.

Maar vooral Guided By Voices is fantastisch. De albums Bee Thousand en Alien Lanes zijn must-haves!!

Sentridoh, Folk Implossion, Lou Barlow (en al zijn andere probjecten).

Het Nederlandse Birdskin.
Al zal het niet meevallen daar nog iets van te vinden.

Bedankt Maus, sorry voor de rest van de tips. Maar die kende ik al. Maar goed voor het jongere bloed dat toevallig hierlangs komt surfen opzoek naar goede indie pop. Kan meteen het lijstje meenemen.