Elle Varner - Perfectly Imperfect (2012)

Ze worden dus toch nog gemaakt; pure R&B-albums die je doen denken aan het betere werk van de jaren negentig. Of nou ja, R&B? Eigenlijk klinkt Perfectly Imperfect meer als Jazmine Sullivan die My Life, het beste album van Mary J. Blige uit 1994, inzingt. Een mix van soul en hiphopachtige beats dus. RCA heeft ons aardig op een dwaalspoor gezet, want leadsingle Refill is niet meer dan een tamelijk zeikerig dertien-in-een-dozijn-R&B-meets-nogwat-productie en met afstand het minste nummer van deze plaat. Dat de 23-jarige Varner beter kan, bewijst ze op ieder ander (en dus willekeurig) nummer.

Eén van de tracks die het meepakken waard is, is albumopener Only Wanna Give it To You, met een gastbijdrage van J. Cole die het nummer helemaal afmaakt. Alsof de tijd is blijven stilstaan; al klinkt 't allerminst gedateerd. Hoewel dergelijke teksten enigszins afgezaagd overkomen, wordt deze in dit geval volledig gecompenseerd door de scherpe/dreunende productie. Terwijl op momenten wanneer de productie wat minder bijzonder lijkt, de teksten vaak weer sterker zijn (So Fly). Veel andere pseudo-90s-producties klinken vaak kaal, zoals Sound Proof Room, Not Tonight en I Don’t Care: uitstekende keuze! Dat geeft deze songs alleen maar extra charme mee. Met Stop the Clock en Oh What A Night wordt een wat moderner geluid opgezocht, maar dat deert niet: ze passen prima tussen al het overige.

Het schijnt dat Beyoncé bezig is met het opnemen van haar vijfde album, nou B, mocht je vergeten zijn hoe “échte” R&B klinkt: luister eens naar 't debuut van Varner. Perfectly Imperfect klinkt veel beter dan de (vier) albums die jij tot op heden hebt afgeleverd. Wat mij betreft één van dé R&B-albums van het jaar die je gehoord moet hebben. Maar ach, zo veel R&B-albums zijn er dan ook niet gemaakt dit jaar.

De eerste 4 nummers doen me niks. Daarna wordt het album toch nog wat met als hoogtepunt Oh What a night. Welcome home is weer een tegenvaller, Damn good friends is goed en So Fly is ook prima. Bij So Fly klinkt haar stem op sommige momenten zelfs als die van Macy Gray (die ik erg prettig vind).

Het valt me een beetje tegen.

Hier zit wel wat in. Alleen hoor ik liever Jazmine Sullivan zingen en prefereer ik de liedjes van Mary J. Blige. Net als ik ook liever Blige hoor zingen en de liedjes van Sullivan prefereer... Elle Varner mist om hetzelfde niveau te halen nog wat finesse. Vocaal had het een pak geraffineerder gemogen en muzikaal toch wel wat doordachter. Het maakt dat het album als één lange gil door je gehoorkamer galmt. Nochtans werkt de schreeuwerige aanpak voor een aantal nummers wel! Zo is Only Wanna Give It to You meteen een knaller van een statement, eentje die m'n respect wel weet te winnen! De violen in Refill zijn ook een opvallende keuze, tof dat ze zulke keuzes durft te maken, jammer dat het nummer voor de rest zo'n sof is... Het schot in de roos is toch wel afsluiter So Fly, waar ze zich op tegelijk bijzonder grappige en aandoenlijke manier een spiegel voor houdt. Hiermee moet ze gemakkelijk een hele generatie jongedames, worstelend door die desbetreffende periode, mee kunnen aanspreken. Tof gedaan! Maar om het een heel album vol te houden moet er nog wat gesleuteld worden aan Elle Varner.