Elle Varner - Perfectly Imperfect (2012)

Ze worden dus toch nog gemaakt; pure R&B-albums die je doen denken aan het betere werk van de jaren negentig. Of nou ja, R&B? Eigenlijk klinkt Perfectly Imperfect meer als Jazmine Sullivan die My Life, het beste album van Mary J. Blige uit 1994, inzingt. Een mix van soul en hiphopachtige beats dus. RCA heeft ons aardig op een dwaalspoor gezet, want leadsingle Refill is niet meer dan een tamelijk zeikerig dertien-in-een-dozijn-R&B-meets-nogwat-productie en met afstand het minste nummer van deze plaat. Dat de 23-jarige Varner beter kan, bewijst ze op ieder ander (en dus willekeurig) nummer.

Eén van de tracks die het meepakken waard is, is albumopener Only Wanna Give it To You, met een gastbijdrage van J. Cole die het nummer helemaal afmaakt. Alsof de tijd is blijven stilstaan; al klinkt 't allerminst gedateerd. Hoewel dergelijke teksten enigszins afgezaagd overkomen, wordt deze in dit geval volledig gecompenseerd door de scherpe/dreunende productie. Terwijl op momenten wanneer de productie wat minder bijzonder lijkt, de teksten vaak weer sterker zijn (So Fly). Veel andere pseudo-90s-producties klinken vaak kaal, zoals Sound Proof Room, Not Tonight en I Don’t Care: uitstekende keuze! Dat geeft deze songs alleen maar extra charme mee. Met Stop the Clock en Oh What A Night wordt een wat moderner geluid opgezocht, maar dat deert niet: ze passen prima tussen al het overige.

Het schijnt dat Beyoncé bezig is met het opnemen van haar vijfde album, nou B, mocht je vergeten zijn hoe “échte” R&B klinkt: luister eens naar 't debuut van Varner. Perfectly Imperfect klinkt veel beter dan de (vier) albums die jij tot op heden hebt afgeleverd. Wat mij betreft één van dé R&B-albums van het jaar die je gehoord moet hebben. Maar ach, zo veel R&B-albums zijn er dan ook niet gemaakt dit jaar.