Papa Roach - The Connection (2012)

bring it on!

Het alweer zevende studio album van de heren van Papa Roach is dan eindelijk uit. Is de band er in geslaagd een goede connectie met de fans te maken en weet hun muziek te overtuigen?
het antwoord hierop is JA. dat is ze zeker gelukt, na het wat tegenvallende "Metamorphosis" waarbij de muziek op zich nog van goede kwaliteit waren maar de samenstelling van de nummers soms wat slap en waar de teksten bij sommige nummers gevoelloos en eentonig aanvoelden heeft de band dit op het nieuwe album helemaal weggewerkt, geen slappe teksten meer maar stevige zinnen die me soms diep raakten. Jacoby laat zich van zijn meest gevoelige kans zien na een scheiding, suïcidale depressie en overmatig drugs en drank gebruik en weet dit op een emotionele manier te brengen. Het album barst van de stevige nummer waaronder hitsingle 'Still Swingin' maar nummers als 'Where did the angels go' 'Silence Is The enemy" 'Give Me Back My life' en 'Not that beautiful' waarop tevens weer een vel stuk rap en screams te horen valt. Ook de ballads mogen niet ontbreken en zijn genaamd 'Before I Die' 'Leader Of The Broken Hearts' en 'As Far as I Remember'
Zelfs de bonus tracks knallen lekker mee en doen niet onder voor het 'officiële album.
Met andere woorden, Papa Roach is terug, en hoe, sterk album. en nu op naar 7 December om de mannen live hun nieuwe werk te mogen zien spelen!

Ik ben hier zonder verwachtingen naar gaan luisteren, maar het klinkt toch verdomd lekker! Lekkere Rock plaat met af en toe nog wat welkome nu-metal invloeden. Ook de bonusnummers zijn de moeite waard. Vooral 9th Life.

'We are the one Still Swingin' is aardig van toepassing op zo ongeveer nog de enige overgebleven nu-metal band uit de late 90s en vroege 00s. Natuurlijk is er nog Linkin Park, maar dat is moeilijk nog een Nu-Metal band te noemen. (en die laatste cd van Limp Bizkit was niet echt top te noemen .

Makkelijk te behappen en energiek album, een stuk beter dan de naar glamrock neigende voorganger Metamorphosis. De band heeft flink moeite gedaan om de juiste balans te treffen tussen gevoelige ballads, poppy punkrock en metal-achtige beukers. Het maakt het album aan de ene kant wat onevenwichtig en je kunt zeggen dat men te hard probeert om het iedereen naar de zin te maken, maar afwisselend en onderhoudend is de plaat hierdoor wel. De beste songs zijn wat mij betreft wat stevigere, zoals Where Did The Angels Go en Give Me Back My Life, maar ook het meer poppy materiaal is best aardig. De rap in Won't Let Up had men achterwege mogen laten, maar afgezien daarvan een lekker album, met een glansrol voor zanger Jacoby Shaddix, die naar verluid door een diep emotioneel dal ging tijdens de opnamen.

Ik ben ze na The Paramour Sessions uit het oog verloren. Ik zal deze een kans geven!

de eerste luisterbeurt klinkt goed, alleen nergens wil het nog blijven plakken.

Samen met Infest & Getting Away With Murder de drie beste albums van Papa Roach

Tot voor kort kende ik van Papa Roach maar één nummer, het nummer van Papa Roach dat iedereen kent, Last Resort. Met dat nummer en niet al te hoge verwachtingen in het achterhoofd ging in in november naar hun optreden op het Distortion Festival in Eindhoven. Ik werd, net als de nodige cynische metalheads, helemaal weggeblazen. Voor ik het weet stond ik te springen als een malle, ik stond zelfs mee te zingen met nummers die ik voor het eerst hoorde.

Ik besloot me na een moddervette show, waarschijnlijk de beste van het festival (die van Chthonic was te kort) te verdiepen in het werk Papa Roach. Daar hoorde dit album bij. En het is een dikke knaller! The Connection geeft me hetzelfde gevoel als het optreden, namelijk dat dit echt rock 'n roll is. Zoveel rockbands tegenwoordig maken veel te harde en ontoegankelijke metal of juist slap gemiauw. Papa Roach daarentegen is lekker hard, maar niet te hard en goed mee te zingen. Geen ingewikkeld gedoe, maar gewoon lekker knallen en een grote bek. Gelukkig bestaat het nog.

Zoals zanger Jacoby Shaddix zingt:

Papa Roach draagt trots de vaandel van de rockmuziek in een tijd dat deze afgeschreven lijkt, ook zeker op dit album. Dat is zeker vier sterren waard.

Not That Beautiful klinkt lekker met liefdesverdriet.