Wintersun - Time I (2012)

Heel coole plaat van Wintersun.

Breed uitgesponnen mix van folk en melodieuze death metal met een avontuurlijk karakter. Time deel I is meeslepend en heel divers, wat zich alleen al uit in de dynamische zangpartijen (screams, grunts, clean & vrouwenzang). Er staan een aantal prachtige gitaarsolo's op, en de sfeer op deze plaat is om in te lijsten zo mooi. Het is ook zeker een epische zit, met soms veel gelaagde partijen, al zijn de toetsenpartijen wat mij betreft soms iets te neurotisch. Het is wel jammer dat er eigenlijk maar drie echt nummers op staan, want opener When Time Fades Away en Darkness And Frost zijn intro's/aanlopen naar de volgende nummers. Daar moet ik wel bij vermelden dat de opener tevens mijn favoriete track is.

Laten we hopen dat Time deel II snel verschijnt (gepland voor volgend jaar) want dit ruim halve uur smaakt naar meer.

De tweede plaat van Wintersun. Het duurde dan eventjes. Acht jaar, waarvan zes 'in verwachting', maar eindelijk heeft meesterbrein Jari Mäenpää zijn computer zover weten te krijgen de boel te mixen en het resultaat onbetwistbaar Wintersun en een mooi tweede hoofdstuk in het leven van de band.

Fans van het eerste album zullen aan hun trekken komen op Time I. Wie Wintersun zegt, heeft het over ijzingwekkende screams/grunts, dromerige folk, ijskoude winterlandschappen en de nodige invloeden van progressive/power metal. Alles van dat maakte het eerste album tot een onvergetelijke ervaring, maar voor dit tweede album moest iets worden toegevoegd: orkest en bombast. Jawel, bombast zat er altijd al wat in natuurlijk, maar deze orchestrale arrangementen weten er zo'n bombastischer draai aan te geven dat Nightwish geëvenaard wordt. Jawel, ik heb zojuist gezegd dat het me aan Nightwish doet denken. Sommige orkestpartijen komen met hun dromerige rustige stukken wel degelijk in de buurt van de muziek Holopainen & Co, maar over het algemeen is Mäenpää vrij eigenzinnig gebleven.

Wat mij in eerste instantie wat tegenviel op deze plaat was de mix ten opzichte van het debuut. Toen stonden de gitaren lekker hard, de toetsen precies goed en de grunts wat ver naar voren gemixt, waardoor je juist dat ijskoude winter-gevoel kreeg. De drums klonken niet heel breed, maar dat paste juist bij het concept. Time I lijkt het over een heel andere boeg te gooien, qua sound en productie. Het orkest staat het hardst, en dat mag af en toe wel wat minder denk ik. De gitaren, bas en drums staan daardoor wat naar achteren. Cleane vocalen zijn beter te horen en zijn over het algemeen beter ingezongen, maar helaas ten koste van de kwaliteit van de grunts. Juist de tegenstelling in volume bij deel één had een sterke impact, maar hier zijn de grunts wat tammer lijkt wel en iets naar achteren gebracht. Na meerdere luisterbeurten valt ook deze nieuwe sound op zijn plaats en pakt de plaat je zoals die is.

Want het is me er toch eentje. In veertig minuten worden ons drie episch aandoende meesterwerken voorgeschoteld en nog twee instrumentale tracks, waarvan er ééntje als intro dient voor en naadloos aansluit op titelnummer 'Time'. Er gebeurt veel in de lange nummers en om dat te beschrijven heb ik meer tijd en enorm veel ruimte nodig, want ze variëren van hard en ruw tot rustig en orchestraal, en van bedwelmend en meezingbaar tot intens en uitnodigend tot de headbang... Jari Mäenpää zelf beschrijft zijn muziek als "Extreme Majestic Technical Epic Melodic Metal". Nou zou ik niet zo'n term uit de kast halen waar vele voorhoofden bij zullen fronsen, maar het geeft wel een goed idee van waar het bij Wintersun om gaat.

Wintersun lijkt op MusicMeter toch maar een klein bandje. Na acht jaar is eindelijk Time I uit. Overal op het internet gaat iedereen helemaal los van enthousiasme, maar hier zijn er een maand na uitgave slechts vijf mensen die deze plaat beoordeeld hebben. Hier moet verandering in komen.

Deze finse band heeft maar liefst acht jaar gewacht met de opvolger van het debuut, maar gelukkig is het resultaat wel de moeite waard. Dit is het eerste deel van een beoogd tweeluik; deel twee verschijnt in 2013. De metalstijlen buitelen ook nu weer over elkaar heen, resulterend in een bijzonder meeslepend en bombastisch geheel. Door de prachtige gedetailleerde produktie blijft alles mooi in balans. Aan de korte kant met slechts 5 songs die samen net 40 minuten klokken, maar gelukkig zit er niet één misser tussen.