Iced Earth - Burnt Offerings (1995)

Mischien niet het meest gesofsticeerde Iced Earth album, maar wel mijn favoriet. Zanger Matthew Barlow is hier voor het eerst te horen en dit doet de muziek duidelijk goed, want de zang was voor mij het grootste probleem op de eerste twee I.E cd's. De muziek is ook nog lichtjes theatraler geworden dan op de voorgangers en samen met Schaffer's gitaarpartijen zorgt dit voor toch een heel eigen gezicht en duidelijk herkenbare sound. Dit is tevens de eerste cd waarop alle tracks wel de moeite zijn. Voor mij zijn de grote uitschieters Diary, Creature Failure (met een geweldige Barlow in de hoofdrol) en het epische (en meer dan ooit aan Maiden herinnerende) Dante's Inferno.

Ik ben het half met Sinner eens.
Ik ben het eens dat Matt Barlow hier een geweldige zangpartij heeft gezongen, en het is ook zeker een geweldige plaat. Maar ter verdedeging van de 1e 2 I.E. CD's moet ik zeggen dat vooral Night of the Stormrider beter is dan dit album.
Alhoewel Inferno het beste nummer van Iced Earth is (samen met Travel in Stygian).

Er is ook een andere versie van dit album in omloop? Wie kan mij dat uitleggen?

Dante's Inferno en de titeltrack.
Dat is pas powermetal op zn best.
Beter dan de tienermetal die ze later zijn gaan maken

Misschien wel de beste plaat van deze band.
Nog lekker duister en ongecompliceerd.

Wat is Dante's Inferno toch retesterk. Eén van de beste metalnummers die ik ken, en mijn Iced Earth favoriet. De Alive in Athens-versie is wel iets sneller dan deze, wat ik persoonlijk liever heb, maar de oorspronkelijke opname is daardoor nog onheilspellender.

Geniale plaat. Het titelnummer en Dante's Inferno zijn echt meesterwerkjes van Iced Earth. Er staat eigenlijk geen een slecht nummer. De stem van Matthew is ook een reusachtige opluchting, dat is voor mij de stem van Iced Earth, de stem die het nodig heeft.

Eerste plaat met Barlow op zang en niet alleen qua zang een grote stap voorwaarts, tevens qua composities en productie staat deze plaat als een huis. Qua sfeer vind ik het één van de donkerste van alle Iced Earth-platen, wat het album ten goede komt.
Oerdegelijke, harde en retestrakke metal is wat Iced Earth voorschotelt met deze monster van een plaat. Tracks als "Burnt Offerings", "Brainwashed" en de mijlpaal "Dante's Inferno" gaan je niet in de koude kleren zitten.
Wie een zwak heeft voor keiharde en ongezouten, traditionele heavy metal, zit bij Iced Earth aan het goede adres.
Het lompe beuk-gehalte valt in positieve zin op en maakt van dit album één van de hardste Iced Earth-platen.
Dit album is normaal gesproken 4 punten waard, maar ik geef een halfje erbij voor "Dante's Inferno".
Aanrader!!

Alleen al het schitternde Dante´s Inferno maakt de aanschaf van Burnt Offerings het al meer dan de moeite waard.

Anno 1995 werd dit nogal lauw beschreven in de grungeminnende metalbladen. Traditionele metal was dood en zelfs deze klapper wist het journaille niet wakker te schudden. Wel ondergetekende.

Het aantrekken van vocalist Matthew Barlow is een goede zet geweest van Jon Schaffer. Hij beschikt over een geweldige metalen strot, die af en toe ook heel gevoelig kan zijn. Qua timbre doet hij mij nogal eens denken aan een Paul Stanley met een groter bereik. Hij won al snel de harten van het Iced Earh publiek.

Het grimmige titelnummer, het wat gevoeligere Last December en het geweldige Creator Failure worden zo tot grote hoogten gestuwd.

Mocht ik één album als beste Iced Earth plaat aan moeten wijzen dan zou ik na hard twijfelen tussen deze en voorganger Night Of The Stormrider toch voor deze kiezen.

Ik heb deze niet. Ik heb Days of Purgatory wel. Mis ik dan veel goed werk wanner ik Burnt Offerings laat liggen?

De beste nummers staan wel op Days Of Purgatory. Ik prefereer alleen wel deze mix.

Ik vind Days of Purgatory, ookal heb ik die in de studententijd grijdgedraaid, nu wat 'dof' klinken. Klinkt deze beter?

Ik bedoelde dat ik de mix op Days Of Purgatory iets beter vind. Ja dat klinkt gek uit mijn mond hè?. Vooral Dante's Inferno komt beter uit de verf op deze verzamelaar. De vocalen staan beter in de mix en de drums klinken iets directer.
Het zijn verder minimale verschillen. Als je de één hebt, hoef je de ander niet aan te schaffen. Of je moet gewoon echt het album willen hebben.

Het albumkarakter van Burnt Offerings is wel de moeite waard om eens te proeven. Ik vind het nog altijd één van de sterkste Iced Earth albums. Er hangt een heerlijk mystiek sfeertje omheen.

Haha inderdaad! Ik zal als ik hem eens goedkoop tref meenemen, tot die tijd vermaak ik me af en toe nog prima met Days of Puragtory. Thanx voor de tip!

Ik vind deze songs eigenlijk beter uit de verf komen dan de versies op Days of Purgatory.
Die dubbelaar, was overigens wel de eerste plaat die ik van ze had.

Misschien de beste van Iced Earth, met een topper als Dante's Inferno als afsluiter.

Jongens, jongens. Wie keurt er nu weer goed dat dit gekke artwork bij het album komt te staan?

Correctie ingediend.

Het zal wel aangepast zijn, omdat er nu gratis en zonder tussenkomst grote hoesjes kunnen worden toegevoegd.

Deze is waarschijnlijk van de boxset.

De plaat waarop het apocalyptische sfeertje plaats maakte voor horror. Burnt Offerings is dus eveneens een duister album, maar op een andere toon dan Night of the Stormrider. niet alleen Dante's Inferno, maar het hele album is een ware afdaling naar de hel. Het kent ten opzichte van de voorganger (die vrij constant is) meer pieken en dalen. Niet dat de dalen nou echt slechte songs zijn. Integendeel. Het blijft van hoog niveau. De pieken daarentegen zijn wel de beste tracks die Iced Earth tot op heden schreef. De titeltrack, Last December, Burning Oasis en uiteraard Dante's Inferno zijn meesterwerken van episch formaat.

Verder is dit ook een logische voortzetting. Schaffer bouwt zijn muziek weergaloos op. Wisselt felle riffs af met prachtige tussenstukken. Precies zoals je dat hoort in Night of the Stormrider. Iced Earth lijkt hierin iets verder te gaan en dat doet me overhalen om Burnt Offerings op de voorlopige eerste plaats te zetten. Wat een triomftocht tot dusverre om de muziek van Iced Earth te luisteren.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth

Het was een duistere tijd voor Iced Earth toen dit album geschreven werd en het was ook gedurende het toppunt van mijn 'zoekende tiener'-periode toen ik dit album hoorde. Waar Schaffer echter niet meer aan dit album herinnerd wil worden, omdat het hem aan een duistere tijd uit zijn leven doet denken, zet ik Burnt Offerings echter met alle liefde keer op keer opnieuw op, omdat ik er zoveel woede in terug hoor die me altijd energie geeft.

Burnt Offerings is een ultiem horrormetalalbum. Hoeveel albums King Diamond, Hell of Ghost ook zullen maken, geen enkel heavymetalalbum zal ooit zo naar en eng klinken als Burnt Offerings. Misschien is moet ik de term heavy metal ook niet verbinden aan dit album, aangezien progressieve thrash met death metal intensiteit een betere omschrijving lijkt te zijn. Er zijn amper pakkende refreinen te horen, terwijl de honderden tempo- en sfeerwisselingen het ook moeilijk maken om hier een 'hit' uit te pakken. Misschien dat opener 'Burnt Offerings' dan nog het meest catchy is, maar ook in dit geval is het onmogelijk om dit nummer makkelijk in het gehoor liggend te noemen.

Wat vooral opvalt is de magistrale zang van Barlow die misschien nog niet op zijn best klinkt, maar in alle rauwheid nog wel de meest interessante prestatie bij een Iced Earth album ooit levert. Die uithalen tijdens Creator Failure bezorgen me iedere keer kippenvel en roepen beelden van de rijzende leviathan die op het punt staat een jonge maagd te verslinden in me op. De horror komt echter allerbest tot uiting in Dante's Inferno, waar niet genoeg over gezegd kan worden. Hoeveel death- en blackmetal bands het ook zullen proberen, er is geen enkele metalsong die de gruwelen van de hel zo naargeestig weergeeft.

Burnt Offerings staat met groots gemak in mijn top 10 van beste metalalbums ook. Ergens zie ik in waarom Night Of The Stormrider een beter album genoemd kan worden, maar er is iets eigenzinnigs en compleet origineels aan Burnt Offerings, waardoor ik het niet anders dan favoriet kan noemen. Weinig bands die tot dit in staat zijn. Jon Schaffer zou het zelf in ieder geval nooit meer kunnen evenaren.

Voorlopige tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth

Dream Theater, Blind Guardian, Running Wild en... Iced Earth !

Zo'n beetje de belangrijkste bands die metal alive & kicking hielden tijdens de metal-afkerige-90's.

Het zal wel bloed, zweet en tranen gekost hebben, deze Burnt Offerings. Wat een klassebak.

Opvallend dat die eerste Iced Earth albums zo ongenadig donker klinken in vergelijking met de meeste power metal. Op Night of the Stormrider was al geen vrolijk dronkemansorkestje te horen, maar Burnt Offerings gaat nog een stapje verder. Jammer dat ze niet op dit elan verder zijn gegaan.

"COME TO ME MY DEMON BROTHER!!!"

In mijn ogen tot nu toe het beste album van Iced Earth wat ik gehoord heb (en ik moet er nog aardig wat). Iced Earth laat hier een mooie tracklist achter die bij veel nummers knalhard je speakers uitkomt met mooie riffs gecombineerd in een trash, power en heavymetal style waarbij een geweldige stem het totaal plaatje vervuld. Nummers als Dante's Inferno laten toch wel de goedheid van Iced Earth zien en zetten een goeie stempel op het album neer. De afdaling naar de hell is heerlijk waarbij je het gevoel hebt alsof je zelf soms al in de rode wereld leeft laat Iced Earth je simpelweg diep mee gaan in de duisternis van hun nummers en hun albums, simpel weg: Iced Earth misschien wel op zijn best? Dat durf ik pas te zeggen als ik meer heb gehoord, ik ben in ieder geval fan van het album.

Ik ben de laatste tijd bezig aan een (her)ontdekkingsreis door de catalogus van deze band en waar vroeger Dark Saga en SWTWC bovenaan stonden in mijn rangschikking van hun studio-albums, moet ik het nu eens zijn met lennert en RuudC dat dit zonder meer hun beste werk is.

Rauw, intens en beklemmend is de sfeer die hier wordt neergezet. De band klinkt meer bevlogen dan ooit. Schaffer's riffwerk, dat al uitstekend was op voorganger Night of the Stormrider, bereikt hier een hoogtepunt. Het ontbrekende stukje in de Iced Earth-puzzel tot dusver was een zanger van wereldklasse, die ze gevonden hebben in de kersverse Matt Barlow, die zijn vuurdoop met vlag en wimpel doorstaat. Van een grommende wolf tot een krijsende demon, hij kan het allemaal schijnbaar probleemloos en met een ontzagwekkend stembereik.

Deze helse trip van een album kent geen missers, rijgt naadloos talloze memorabele melodieën en loodzware riffs aaneen, en sluit af met hét meesterwerk uit het hele oeuvre van deze groep: Dante's Inferno, waar het eerste deel uit Dante Alighieri's Divina Commedia op weergaloze wijze tot leven komt. Samen met het hoofdpersonage dalen we verder en verder af in de negen ringen van de onderwereld, waarbij we steeds vreselijker taferelen voorgeschoteld krijgen, tot we oog in oog komen te staan met Lucifer zelve, die Judas Iscariot tot in de eeuwigheid doet boeten voor zijn verraad. Verplichte kost voor eenieder die zich metal-liefhebber noemt.

Mijn eerste plaat van Iced Earth was Days of Purgatory. Gekocht voor de hoes, want ik was ook erg bezig met comics, en Purgatory was een soort duivelvrouw en dat vond ik gaaf toen (ik was 19 denk ik) en volgens mij stond Lady Death ook op de hoes. Nou ja, ik dwaal af.

Op Days of Purgatory stonden ook een paar songs van deze plaat, maar veel laten ben ik deze plaat gaan ontdekken, omdat ik de nieuwe platen ging kopen.

Het bijzondere aan Iced Earth vond ik altijd de wat agressieve benadering van het Power Metal-subgenre. De band klinkt bij vlagen gewoon als een Thrash-band. De songs zijn soms wel erg lang en uitgerekt, maar ik zal deze band daar nooit op afrekenen, althans niet in deze fase van hun carriere.

De kracht van deze plaat is de stem van Barlow en de lead van Shawver. Verder is de productie van Morris lekker smerig en gemeen. Ben zelf niet zo een fan van het drumgeluid van de Morrisound studios, maar ik moet niet kniesoren daarover.

Edit: halve punt erbij.

Hmm een lastig album deze die mij nog niet direct wil pakken. Wel een lekker duister en creepy sfeertje, maar hij komt bij mij niet zo goed binnen als b.v Dark Saga, Something Wicked en Horror Show, en ook vind ik de nummers Burnt Offerings en Dante,s Inferno op de live at Athene versie superieur aan deze studio versies. Vanaf Night of the Stormrider tot en met Glourious Burden ken ik de albums van hun, evenals het laatste album uit 2017, maar in tegenstelling tot de echte metal liefhebbers bevalt deze mij het minste van al die albums, maar misschien komt dat nog.

Dit is toch wel een knetterhard album, met het laatste nummer als absoluut hoogtepunt. De titeltrack begint wat mager vind ik, met wat klinkt als vrouwenstemmen in het begin, en een matige stem van Barlow, het tweede gedeelte gaat het wel los en is het super. Toch een apart nummer met een matig begin, maar toespitsend naar een soort finale zoiets. Deze begint mij wel steeds beter te bevallen! Last December en Diary zijn ook 2 geweldige nummers, die je vooral zo luid mogelijk moet afspelen!!

Daar schaar ik me wel onder . Maar ik vind dit ook niet zo’n goed album als veel andere metalheads. Ik vind Night of the Stormrider en zeker Something Wicked veel betere platen.

Wat bij mij bij deze vooral blijft hangen is die vrouwenzang aan het begin van de titeltrack, en dat was geen sterk begin. Met direct een beuknummer in het begin kom je ook direct anders in een album, dat is een beetje het manco van deze vind ik. Night of the Stormrider en Something Wicked bevallen mij ook een stuk beter, daarop blijven nummers en refreinen wat beter hangen, en zitten soms dagen in je hoofd, dat heb ik met deze niet.