The Rakes - Capture / Release (2005)
mijn stem
110 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: V2
-
Strasbourg (2:31)
-
Retreat (3:00)
-
22 Grand Job (1:46)
-
Open Book (2:17)
-
The Guilt (3:46)
-
Binary Love (3:46)
-
We Are All Animals (4:07)
-
Violent (2:35)
-
T Bone (3:35)
-
Terror! (2:54)
-
Work, Work, Work (Pub, Club, Sleep) (4:05)
0
geplaatst: 10 september 2005, 18:52 uur
Sombere Londenaren
Sommigen zijn al lang moe van al die nieuwe bandjes: Bloc Party, Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, The Bravery enzovoort enzovoort. Allemaal pittige gitaarbandjes die allemaal in de afgelopen anderhalf jaar hun debuut hebben uitgebracht. Met de komst van Capture/Release van de Londense band The Rakes kun je denken: alweer een? Maar in een poging de plaat toch op waarde te schatten en niet meteen als de zoveelste post-punkband aan de kant te schuiven, heb ik ook dit debuut meermaals beluisterd.
En hij is blijven hangen. The Rakes doen denken aan alle bovengenoemde bands. Vooral Bloc Party en soms ook The Strokes (alweer wat ouder) hoor ik terug in deze plaat. Daarmee is het niet meteen een goedkope rip off, want de bands zijn allemaal ongeveer gelijktijdig opgekomen. Alleen waren sommige platen nét even eerder en zijn sommige bands misschien ook slimmer in de markt gezet.
The Rakes maken energieke gitaarmuziek. De liedjes zijn ongecompliceerd in de zin dat er (op het gehoor althans) geen ingewikkelde capriolen worden uitgehaald. Het is recht toe recht aan, zonder virtuoze solo’s, ingenieuze akkoordenschema’s of innovatieve ritmes. De muziek is duidelijk beïnvloed door punk, maar is de meeste tijd wel melodieus.
Opvallend aan de liedjes is dat de teksten allen een zelfde sfeer uitstralen. En dat is geen sfeer om vrolijk van te worden. De meeste liedjes gaan over de zinloosheid en de doelloosheid van het dagelijkse leven. In The guilt zingt Alan Donohoe over de voortdurende herhaling in het leven van iemand die zonder zin zijn dagelijkse werk doet. Hij zoekt zijn plezier in voortdurend uitgaan en dronken worden. Maar dat plezier is nogal relatief:
” I just woke up
Everything was fucked
From the night before
I was beyond repair”
Retreat refereert ook aan een dergelijk zinloos bestaan en lijkt tekstueel hier erg op:
”I don't wanna miss out on anything
At the same time I feel the need to retreat
Everything is temporary these days
Might as well go out for a fifth night in a row”
In Open book heeft deze doelloosheid en verlorenheid tenminste nog een reden.
” I hope that you come back”
Maar de belabberde situatie is er niet minder om:
” Pick up a book, put down a book
Turn on the TV
It's 2 AM, there's nothing on
I just need something to focus on”
Meest opmerkelijke liedje is We are all animals waarin The Rakes hun visie op de mens behoorlijk direct verwoorden. Daarin wordt de mens als dier neergezet. Dat is biologisch gezien misschien niet zo opmerkelijk, maar als dat de basis vormt voor je mensbeeld en wereldbeeld dan is het niet zo eenvoudig om ook af en toe de zonnige kant van het leven te zien:
” We are the machines
Carrying on various genes
Then discarded
When the job is done
We are the disciples
Who have lost our way
Kicked from our pedestal
When Darwin burnt the book
Its hard enough to retain control
When our instincts are egging us on
With biologists and chemists
Reducing our souls
To four letters
When genes replace Genesis
We're like a masterpiece
Who's glimpsed the artist”
En als deze somberheid is dan wel weer verpakt in pakkende, energieke liedjes. Op een zodanig ongecompliceerde manier dat je bij The Rakes absoluut niet het gevoel hebt dat ze bewust aan een bepaalde muziekhype meedoen.
De plaat is te beluisteren op hun site.
Sommigen zijn al lang moe van al die nieuwe bandjes: Bloc Party, Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, The Bravery enzovoort enzovoort. Allemaal pittige gitaarbandjes die allemaal in de afgelopen anderhalf jaar hun debuut hebben uitgebracht. Met de komst van Capture/Release van de Londense band The Rakes kun je denken: alweer een? Maar in een poging de plaat toch op waarde te schatten en niet meteen als de zoveelste post-punkband aan de kant te schuiven, heb ik ook dit debuut meermaals beluisterd.
En hij is blijven hangen. The Rakes doen denken aan alle bovengenoemde bands. Vooral Bloc Party en soms ook The Strokes (alweer wat ouder) hoor ik terug in deze plaat. Daarmee is het niet meteen een goedkope rip off, want de bands zijn allemaal ongeveer gelijktijdig opgekomen. Alleen waren sommige platen nét even eerder en zijn sommige bands misschien ook slimmer in de markt gezet.
The Rakes maken energieke gitaarmuziek. De liedjes zijn ongecompliceerd in de zin dat er (op het gehoor althans) geen ingewikkelde capriolen worden uitgehaald. Het is recht toe recht aan, zonder virtuoze solo’s, ingenieuze akkoordenschema’s of innovatieve ritmes. De muziek is duidelijk beïnvloed door punk, maar is de meeste tijd wel melodieus.
Opvallend aan de liedjes is dat de teksten allen een zelfde sfeer uitstralen. En dat is geen sfeer om vrolijk van te worden. De meeste liedjes gaan over de zinloosheid en de doelloosheid van het dagelijkse leven. In The guilt zingt Alan Donohoe over de voortdurende herhaling in het leven van iemand die zonder zin zijn dagelijkse werk doet. Hij zoekt zijn plezier in voortdurend uitgaan en dronken worden. Maar dat plezier is nogal relatief:
” I just woke up
Everything was fucked
From the night before
I was beyond repair”
Retreat refereert ook aan een dergelijk zinloos bestaan en lijkt tekstueel hier erg op:
”I don't wanna miss out on anything
At the same time I feel the need to retreat
Everything is temporary these days
Might as well go out for a fifth night in a row”
In Open book heeft deze doelloosheid en verlorenheid tenminste nog een reden.
” I hope that you come back”
Maar de belabberde situatie is er niet minder om:
” Pick up a book, put down a book
Turn on the TV
It's 2 AM, there's nothing on
I just need something to focus on”
Meest opmerkelijke liedje is We are all animals waarin The Rakes hun visie op de mens behoorlijk direct verwoorden. Daarin wordt de mens als dier neergezet. Dat is biologisch gezien misschien niet zo opmerkelijk, maar als dat de basis vormt voor je mensbeeld en wereldbeeld dan is het niet zo eenvoudig om ook af en toe de zonnige kant van het leven te zien:
” We are the machines
Carrying on various genes
Then discarded
When the job is done
We are the disciples
Who have lost our way
Kicked from our pedestal
When Darwin burnt the book
Its hard enough to retain control
When our instincts are egging us on
With biologists and chemists
Reducing our souls
To four letters
When genes replace Genesis
We're like a masterpiece
Who's glimpsed the artist”
En als deze somberheid is dan wel weer verpakt in pakkende, energieke liedjes. Op een zodanig ongecompliceerde manier dat je bij The Rakes absoluut niet het gevoel hebt dat ze bewust aan een bepaalde muziekhype meedoen.
De plaat is te beluisteren op hun site.
* denotes required fields.