Psychotic Waltz - A Social Grace (1990)

Echt heel andere koek met deze marathon. Nu ben ik technische thrash metal wel gewend. Realms, Toxik en dergelijke staan (compleet) in de kast, maar Psychotic Waltz is een band waar ik heel weinig aan toegekomen ben. Hun platen waren heel lang ook moeilijk te verkrijgen, tenzij je hoofdprijzen op e-bay wilde neertellen. Sinds enkele jaren heb ik drie van de vier weten te bemachtingen, maar mijn interesse in thrash is eigenlijk wat bekoeld.

Progressieve metal zorgt snel voor een vieze smaak in de mond. Ik ken teveel bands die het interessanter vinden om te laten zien wat ze kunnen op hun instrumenten dan goede songs te schrijven. Psychotic Waltz zet hier vooral een sublieme sfeer neer. Met één voet in de jaren tachtig en de andere in de jaren negentig, gebruikt de band het beste van beide decennia. A Social Grace is een heerlijk schizofreen album waar harde riffs makkelijk afwisselen met ijzingwekkende gilpartijen en dwarsfluitstukken. Successor is een briljant nummer, met een geweldige finale. I Remember is een subliem rustpunt en een waar hoogtepunt waar genialiteit en eenvoud hand in hand gaan. de dwarsfluitsolo maakt het helemaal af.

Dit is een plaat waarvan ik helemaal in een jubelstemming kan raken. Ieder nummer staat als een huis. Tijdens het luisteren van een album dat ik nog niet zo goed ken, ga ik meestal de sterke momenten turven. Met A Social Grace is het een zeldzaam onoverzichtelijke boel geworden. Het muzikaal vakmanschap is overduidelijk hier. Ik baal ervan dat ik dit album niet vaker gedraaid heb, maar prijs me gelukkig, omdat ik weer iets in handen heb wat ik in de toekomst lekker kan doorspitten.

Na de wat conventionele power metal van Stratovarius, leek het ons nu leuk om als volgende marathon een kort tussendoortje te houden met een band die niet bijster veel albums heeft en buiten een cultschare nooit een echte doorbraak gekend. Ik moet hier ook eerlijk bij zeggen, ik heb niet vaak zin om Psychotic Waltz aan te zetten, maar ben wel van mening dat het een van de meest interessante bands van de vroege jaren '90 was. Een soort van Fates Warning met meer ballen, bij vlagen een Annihilator die minder klinisch klinkt, of een technischere Queensryche. Het debuut stuitert in dat opzicht nog een hoop kanten op en varieert tussen technische thrash, all-out psychedelica, ballads die dan ineens weer ingetogen en te mooi voor woorden zijn (I Remember is een van de mooiste songs OOIT) en ronduit horror-achtige ongein.

Devon Graves is een bijzonder begenadigd zanger, die weigert om conventionele zanglijnen te produceren. IJzingwekkende gillen die King Diamond soms naar de kroon steken en iele, bijna onaardse zanglijnen a la Jon Arch. Grootste verschil is echter dat hij altijd zuiver is en Arch hier lang niet altijd op te betrappen was. Het is toch echter moeilijk om niet verbijsterd te zijn over hoe goed nummers als Another Prophet Song of I Of The Storm in elkaar zitten. A Psychotic Waltz is eveneens een waar pareltje te noemen. Ik moet ervoor in de stemming zijn, maar dan heb ik aan A Social Grace ook echt wel een waar progressief meesterwerk in handen.