The Crazy World of Arthur Brown - The Crazy World of Arthur Brown (1968)

Dit is waar the Prodigy de mosterd haalt. Uniek leuk en goed. bonus 0.5 voor de hoes van de LP!

Klopt! Tijdens Fire (het nr. dat The prodigy sampled) droeg Arthur Brown een pot op zijn hoofd, die echt in de Fik stond.

Legendarische artiest, ook weer erg onderschat. Arthur Brown is veel meer dan zijn hit 'Fire'. Dit is toch wel sommige van de meest angstaanjagende muziek die ik ken, uniek voor zijn tijd!

Dat van dat uniek voor z'n tijd weet ik niet zo; ken je Brian Auger & Trinity? Als ik het goed schrijf tenminste.

Neen. Maakte die dan ook zo angstaanjagende muziek?

Misschien ken je de begin tune van Absolutely Fabulous?
Misschien niet meteen angstaanjagend, meer verontrustend o.i.d.
Maar kwa muziek/ bezetting vergelijkbaar.
En bij Arthur Brown moet ik om 1 of andere reden ook altijd denken aan de vroege Nice.

"The price of your entry... is sin!"

Yes! geweldig plaatje blijft dit. Wat een stem

Arthur Brown zingt ook het geniale nummer 'The Tell-Tale Heart', album 'Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe' van The Alan Parsons Project.

Maakte deze man écht geld met deze muziek? En zoja, waar? Want ik denk niet dat mijn vader (een échte sixties man van europa) deze man kent/kende

Britse band; ( I am the God of hell) Fire ( and I bring you) was een hit in vele landen in Europa volgens mij...


Bron: godofhellfire.co.uk

Dat van die laatste alinea lees ik ook voor het eerst; of dat weer zo'n poplegende is of de waarheid??

@Lennonlover: Dan ben je geen sixtiesman , deze man is toch legendarisch. 'Fire' was een wereldhit.

@Oldfart: of dat een legende is of niet weet ik niet. Ik hoor er nu pas voor het eerst van.

Ik ken echt geen sixtiesman die niet Arthur Brown en Fire niet kende...het was een absolute hit!

Deze plaat is trouwens geproduceerd door Kit Lambert en Pete Townshend was Associate producer

Natuurlijk is er Fire en is dat een ongelofelijk goed nummer en alhoewel dit eigenlijk geen slechte plaat is staan er toch een paar dingen op waar ik minder opgewonden van word zoals Fire Poem of Spontaneous Apple Creation.
Toch is dit een geval apart, bijzonder vreemd en intrigerend.

jah, Fire is zeer bekend maar de rest...???

de rest niet nee en voor sommige nummers is dat goed goed te begrijpen..veel geneuzel en weinig song...

hmmm, veel geneuzel en weinig song... doet me wat denken aan Faust

Deze plaat tergt me nu toch wel een beetje, aan de ene kant staan er geniale dingen op, aan de andere kant hoort er ook zo een soort arty farty onzin bij..
Eigenlijk word ik slechts van 1 nummer volledig wild en dat is Child of My Kingdom, een nummer dat thuishoort op al je psychedelische, trippy feestjes...gewoon gestoord!

Het orgelspel op dit album is zo geweldig!

Prachtige, vaak macaber klinkende plaat van The Crazy World Of Arthur Brown. De eerste zes nummers plus 'Child Of My Kingdom' zijn allemaal grandioos. Volgens mij heeft Ian Gillan van Deep Purple ook heel goed naar dit album geluisterd.

Arthur Lee was inderdaad genoeg onder de indruk om Drachen Theaker in te huren voor Love MkII ..........

TCWOAB is natuurlijk een 60s semi-klassieker. Vooral kant 1 van het olde vinyltje heeft een geweldige flow en was met zijn repeterende stukken soort van hypnoties. Zoiets haden we echt nog nooit gehoord in die tijd. Blijf het jammer vinden dat de James Brown cover Money ertussen staat, want die past gewoon niet echt in het geheel waar Brown's hysteriese uitvoering van I Put A Spell On You wèl voldoet ...........

I Put a Spell On You is trouwens een cover van dit album van Screamin' Jay Hawkins. Ook een man die er van hield 'griezelige' muziek te maken. Kan me ook niet voorstellen dat Arthur Brown daar niet door beïnvloed was.

Heb hem er al een tijdje op staan nu. Griezelig sfeertje, maar prachtige plaat!

Bij "nightmare" moet ik altijd beejte aan deep purple's "child in time" denken warneer Arthur brown uithaalt in de hoge noten!!! Kippenvel moment

Zo gek als een deur...das duidelijk....

Om iemand op basis van één hit en wat undergroundwaardering legendarisch te noemen gaat wel erg ver. Toon1 spreekt zichzelf dan ook tegen om Arthur Brown tegelijkertijd onderschat en legendarisch te noemen.

'Fire' werd overigens wel terecht een hit, en de rest van de plaat is ook behoorlijk goed, met een hoofdrol voor het orgel. De muziek is verder fijne psychedelica, maar verder niet beter of unieker dan veel andere bands uit die tijd. Iets donkerder misschien, dat is alles.

Ik houd best van wat shockeren, maar dat iemand een mafkees is met een vlammetje op z'n hoofd, en wat corpse paint op z'n smoel heeft maakt hem geen betere artiest.

Die falsetto uithalen deden mij ook onmiddellijk aan "Child in Time" denken. Het stembereik van brown op dit album is werkelijk fantastisch. Psychedelische rock waar eigenlijk geen enkel gitaar in voorkomt, en je merkt het zelfs haast niet.

Fire

Burn in hell

Fire is briljant. Nee, meer dan dat, het is mijn lijflied! Is het raar dat ik er vrolijk van wordt? Het is wel zo in elk geval Verder is dit een prima album, maar niet altijd even bijzonder. Alleen Come and Buy komt enigszins in de buurt van Fire, voor de rest bestaat dit album uit prima doch niet erg speciale nummers, waardoor de verveling op den duur toch langzaam maar zeker om de hoek komt kijken. Een voldoende verdient dit album echter wel degelijk.

Jammer dat de re-release uit 1991 zo belazerd geannoteerd is, met niet meer dan de zeer beperkte informatie van de vinylhoes, dus zonder enige gegevens over opnamedata, opzet en zelfs muzikanten. Gelukkig geeft wikipedia aardige achtergrondinformatie. Voor wie geen zin heeft om die site te bekijken: de eerste vijf nummers van bovenstaande tracklisting (de bonus-mono-tracks dus) komen niet van de mono-versie van het album ("which is simply a fold-down of the stereo mix") maar van een "unreleased alternate mix" (vandaar de vele verschillen in arrangementen, zang en overgangen, inclusief de onbegrijpelijke en zeer anticlimactische absentie van blazers tijdens het laatste couplet van Fire).
        Een tweede interessante weetje van die Wiki-pagina is dat Brown eigenlijk een rockopera van elpeelengte over de gruwelen van de Hel wilde maken, terwijl manager Kit Lambert juist het meer commerciële materiaal van Browns podium-repertoire wilde gebruiken. Hun compromis resulteerde dus in een album met de nummers van Browns keuze op kant 1 en Lamberts nummers op kant 2, en ik geloof dat iedereen hier het er wel ongeveer over eens is welke plaathelft de beste is.
        Want o, wat is het jammer dat Browns uitstekende versie van I put a spell on you (de opener van de tweede plaatkant) opeens gevolgd wordt door drie nummers die de vaart totaal uit het album halen: Spontaneous apple creation zou zomaar een parodie op psychedelica kunnen zijn, en Rest cure is wel een aardige compositie maar past net zo min als James Browns I've got money bij de rest van de plaat. Samen duren die drie nummers nog geen negen minuten, en gelukkig worden ze nog gevolgd door het sfeervolle Child of my kingdom inclusief fraaie bluesy pianosolo, maar het kwaad is dan al geschied, want die dip doet toch wel ernstig afbreuk aan de impact van het album als geheel. Bovendien zijn dat momenten waarop ik merk dat de arrangementen, hoe inventief en "vol" ook, toch een beetje saai worden: een elektrische gitaar hier en daar zou niet hebben misstaan.
        Maar goed, wat blijft staan is in ieder geval een geweldige kant 1 met sterke nummers, goed gedoseerde half-hysterische zang (en wat een stem heeft die man!), een wervelend orgel en een fraaie flow, en een kant 2 met twee sterke uiteinden, samen verantwoordelijk voor een lekkere psychedelische plaat die nergens echt briljant wordt maar toch elke keer weer meer dan uitstekend vermaak biedt.
 

God-brother.....you lie...

Arthur Brown was in de sixties natuurlijk een sensatie, ik kan me dat nog goed herinneren.
Maar nu vind ik het, als ik terugluister, wel een beetje hysterisch allemaal. Niet meer geheel mijn smaak, ik word tenslotte ook een dagje ouder...

De mooiste stukken op dit album vind ik het vrij rustige Rest Cure waarop Vincent Crane op de piano pingelt, en vooral het mooi gezongen Child of My Kingdom.