The Crazy World of Arthur Brown - The Crazy World of Arthur Brown (1968)

Jammer dat de re-release uit 1991 zo belazerd geannoteerd is, met niet meer dan de zeer beperkte informatie van de vinylhoes, dus zonder enige gegevens over opnamedata, opzet en zelfs muzikanten. Gelukkig geeft wikipedia aardige achtergrondinformatie. Voor wie geen zin heeft om die site te bekijken: de eerste vijf nummers van bovenstaande tracklisting (de bonus-mono-tracks dus) komen niet van de mono-versie van het album ("which is simply a fold-down of the stereo mix") maar van een "unreleased alternate mix" (vandaar de vele verschillen in arrangementen, zang en overgangen, inclusief de onbegrijpelijke en zeer anticlimactische absentie van blazers tijdens het laatste couplet van Fire).
        Een tweede interessante weetje van die Wiki-pagina is dat Brown eigenlijk een rockopera van elpeelengte over de gruwelen van de Hel wilde maken, terwijl manager Kit Lambert juist het meer commerciële materiaal van Browns podium-repertoire wilde gebruiken. Hun compromis resulteerde dus in een album met de nummers van Browns keuze op kant 1 en Lamberts nummers op kant 2, en ik geloof dat iedereen hier het er wel ongeveer over eens is welke plaathelft de beste is.
        Want o, wat is het jammer dat Browns uitstekende versie van I put a spell on you (de opener van de tweede plaatkant) opeens gevolgd wordt door drie nummers die de vaart totaal uit het album halen: Spontaneous apple creation zou zomaar een parodie op psychedelica kunnen zijn, en Rest cure is wel een aardige compositie maar past net zo min als James Browns I've got money bij de rest van de plaat. Samen duren die drie nummers nog geen negen minuten, en gelukkig worden ze nog gevolgd door het sfeervolle Child of my kingdom inclusief fraaie bluesy pianosolo, maar het kwaad is dan al geschied, want die dip doet toch wel ernstig afbreuk aan de impact van het album als geheel. Bovendien zijn dat momenten waarop ik merk dat de arrangementen, hoe inventief en "vol" ook, toch een beetje saai worden: een elektrische gitaar hier en daar zou niet hebben misstaan.
        Maar goed, wat blijft staan is in ieder geval een geweldige kant 1 met sterke nummers, goed gedoseerde half-hysterische zang (en wat een stem heeft die man!), een wervelend orgel en een fraaie flow, en een kant 2 met twee sterke uiteinden, samen verantwoordelijk voor een lekkere psychedelische plaat die nergens echt briljant wordt maar toch elke keer weer meer dan uitstekend vermaak biedt.