Solution - Divergence (1972)

Meesterwerk, alleen jammer dat op mijn CD versie uit 1988 waar de 1e en 2e LP op 1 CD zijn gezet, het nummer "Fever" ontbreekt.
Was nou net een favoriet nummer van mij.

Dit album is net als het eerste album van Solution zeer zeker de moeite waard. Progrockers aller landen : Ook hiervoor geldt : Er gaat niets boven Groningen.

Super album. Ik ken het al vanaf 1973 en heb het toen grijs gedraaid op een casetterecorder.
Het prijsvergelijk suggereert dat het album nu niet meer te koop is. Dat is niet zo. Het kan besteld worden bij [email protected]. Ze leveren uitmuntende geluidskwaliteit, maar is dan wel vrij prijzig. Maar die prijs is dit album écht waard.

Inderdaad erg jammer, komt misschien omdat die CD nog stamt uit het tijdperk waarop er maar 74 minuten op een CD pasten (of was dat alleen bij de eerste generatie beschrijfbaren?), want Fever had nog best bij die 73 minuten op een 80-minuten-plaatje gepast.

Overigens ook jammer dat ze voor het hoesje van die 2-op-1-CD (die ik dus ook heb en waar ik verder heel erg blij mee ben) alleen de foto van de hoes van het eerste album hebben gebruikt en niet (ook) die van de tweede elpee, want bovenstaande foto ziet er zeer intrigerend uit.
 

De eerste twee Solution albums komen deze zomer op cd uit op het gerenommeerde Engelse reissue label Esoteric Recordings.

Esoteric, dat is interessant, dat label is volgens mij ook al bezig geweest met Earth & Fire, Alquin en Supersister. Maar ik moet zeggen dat mijn 2-op-1-CD toch ook nog behoorlijk goed klinkt.
 

Komt eind augustus opnieuw uit bij Esoteric (evenals het debuutalbum).

Inclusief Fever

Goede tweede plaat, al haalt 'ie het niet bij hun debuut. Er ligt wat meer nadruk op de zang en mede daardoor is Divergence iets gladder. Gelukkig blijkt al snel dat er nog genoeg typische Solution-elementen aanwezig zijn, al vind ik de voorganger iets veelzijdiger.

Na het goed ontvangen debuut werd Divergence in de nieuwe EMI-studio opgenomen met de beste techniek van dat moment. En dat hoor je ook wel. Ook na 42 jaar is het geluid echt top. Op dit tweede album is bassist Peter van der Sande vervangen door Guus Willemse die nu ook de vocalen voor zijn rekening neemt. Ook op dit album is de sologitaar de opmerkelijke afwezige.

Opener Second Line is 'piano-gedreven' en soulful gezongen door Guus. Titelstuk Divergence is instrumentaal en vooral rond de sax opgebouwd. Het thema in het nummer werd al in 1971 overgenomen door Focus als onderdeel van het nummer Eruption op Focus II en heet dan Tommy (naar Tom Berlage). Fever is een experimenteel nummer. Hier wordt gestoeid met electronische klanken die in een fluitsolo tot een climax komen. Concentration is een jazzy bluessong met prachtige versnellingen. Het korte Theme is een fraai stukje fluit. New Dimensions is naar mijn idee de beste song van de plaat. Opnieuw uitstekend gezongen door Guus Willemse.

Uitstekend album, melodieus sterk, goed gezongen en voortreffelijk opgenomen. Nederpop uit de hoogste categorie: 5 sterren

Een iets ander recept dan op het debuut, want van de drie langste nummers bestaat steeds de eerste helft uit een soulful gezongen ballade en de tweede helft uit een (heerlijk) instrumentaal slot. De stem van Guus Willemse is wat rauw, maar ook zo expressief dat hij niet misstaat bij de muziek (die immers zelf subtiel maar zeker niet krachteloos is), en dat levert een aardige extra dimensie op. Ik zou er zelf geen moeite mee hebben als de muziek geheel instrumentaal was gebleven, maar de afwisseling pakt verder niet verkeerd uit, en wanneer de band dan eenmaal voluit gaat is het ook meteen weer raak. Spannende melodieën, geweldige sax, perfect ruimtelijk drumwerk, een uitstekende opvolger.