Dead Boys - Young, Loud and Snotty (1977)

Een punkklassieker, zoveel is zeker. Maar is die status terecht? Niet helemaal. De geluidskwaliteit is echt heel erg. Dat is bij een punkplaat meestal niet zo belangrijk, maar bij dit album van Dead Boys stoort het me. De productie verpest het dus een beetje voor mij, terwijl de nummers eigenlijk allemaal best goed zijn. Vooral Sonic Reducer is erg gaaf en dat is volgens mij ook hun bekendste track.

3,5*

Wat is er mis met de productie dan????
Niet heel toevallig een beroerd tweedehands exemplaar in huis of zo?

Volgens allmusic is de productie juist erg goed voor een punk-band.

De productie is inderdaad gewoon goed.

Ik vind deze plaat tot nu toe helemaal niks. Het lijkt haast wel een parodie op '77 punk.

puik plaatje. punk, maar met solo's.

Waarom wordt Not Anymore en Ain't nothin' to do herhaald? Lijkt mij een beetje overbodig.

Hoe je het wendt of keert dit is een 'echte' punkklassieker,vooral de eerste helft is erg sterk met krakers als Ain't Nothin' to Do,Caught with the Meat in Your Mouth en natuurlijk Sonic reducer.En met de productie heb ik ook weinig problemen.

Tja die staan niet op de in 1977 uitgebrachte LP, origineel dus 10 nummers, Down in Flames als laatste en nog geen 30 minuten (echt punkalbum dus)

Bizarre opmerking.... Hoe bedoel je dit? the Dead Boys zijn toch feitelijk 77 punk/proto punk?

Over het album: Fenomenale plaat. Elk nummer is raak met persoonlike favoriet "I need Lunch". Overduidelijk te horen dat veel grote namen van jaren later hier hun basis aan hebben te danken.

Een van mijn favoriete punk albums. Caught With The Meat In Your Mouth, cover Hey Little Girl en I Need Lunch zijn voor mij wel de drie uitschieters.

Fantastische, smerige punk plaat. Een van de essentials als je het mij vraagt.. natuurlijk is veel gejat: Ik hoor Love langs komen, Big Star... and so on. Maar dat geeft niks.

Afkomstig uit Cleveland, Ohio, debuteerde dit vijftal in oktober 1977 met Young, Loud and Snotty, dat in Nederland via Philips verscheen.
Met de oren van zijn Dead Boys weliswaar niet bijster origineel of snel of op andere wijze afwijkend van de punkmodus van 1977. Maar de tien nummers klinken smerig, de vocalen van Stiv Bators (Steven Bator) rauw, de composities zitten goed in elkaar én de groep zet nadrukkelijk iets anders neer dan de landgenoten van Ramones en die van Heartbreakers met Johnny Thunders in datzelfde jaar deden. Kortom, zonder spectaculair te zijn mankeert aan dit plaatje desondanks niks: een sterk voorbeeld van de eerste golf van Amerikaanse punk.

Gezien mijn voorkeur voor sneller werk, zijn mijn favorieten Sonic Reducer, Caught with the Meat in Your Mouth, het live opgenomen Hey Little Girl en afsluiter Down in Flames met zijn chaotische break op 2/3 van het nummer.
Het album werd in 2017 door het heropgerichte Dead Boys opnieuw opgenomen. Het nog niet op MuMe geplaatste Still Snotty was het resultaat. Dat album zal ik spoedig proberen toe te voegen aan deze site.

Tenslotte twee reacties op meldingen hierboven: de geluidskwaliteit op streaming is (inmiddels?) prima, afgaande op hetgeen ik hoor bij mijn streaming platform.
De opmerking "punk maar met solo's" is een vreemde: de voorbije weken kom ik bij zo goed als elke punkband, allemaal namen van het eerste uur, wel degelijk gitaarsolo's tegen: protopunks Death en The Dictators; uit de eerste punkgolf Sex Pistols, The Saints, The Damned, The Stranglers, The Adverts, The Clash, Radiators from Space, Johnny Thunders & The Heartbreakers en The Boys.
Wie mist u in dit rijtje? Ramones. Zij zijn dus de uitzondering die de regel bevestigen dat in punk doorgaans wél gitaarsolo's klinken, zij het niet zo uitgebreid als in de "doorsnee rock" van de jaren '76-'78. Bovendien gold in punk de regel 'No Rules', die in strijd is met de regel dat "gitaarsolo's niet mogen".

Mijn reis door new wave en aanverwanten vervolgt. Ik beluister de albums achter de nummers op mijn afspeellijsten en kwam vanaf het tweede album van de Engelse Eddie & The Hot Rods. Volgende album: Stick to Me van de Londense pubrockers Graham Parker & The Rumour.

Het album waarmee de groep in 2017 dit debuut in zijn geheel heropnam staat inmiddels op MuMe. Dank WhoAmI!

Legendarische en vuige Amerikaanse punkplaat van een ongekende urgentie. Vormt samen met de eerste drie Ramones albums en de debuut-lp’s van Richard Hell en The Heartbreakers toch wel de essentie van de USA punk. Wat zou ik graag in een tijdmachine worden getransporteerd naar CBGB’s anno 1977!