Don Felder - Road to Forever (2012)

DIt album gehoord
niet geslaagd voor deze ex gitartis van the eagles
stem blijft niet hangen, nummerse even min
aardige moeite

zal wel weer scoren in de usa

Nou, hier anders ook wel.
Het is namelijk maar net waar je van houdt.

Ja, het is typisch Amerikaans, maar dat mag, voor een Amerikaans artiest. Drie stevige nummers om mee te beginnen. Dan het wat rustigere maar prachtige en zeer Eagle-achtige I believe in you.

Het is sowieso een album waarbij een meerderheid aan stevige rock wordt afgewisseld met wat meer gevoelig werk. Een stevigere variant van de Eagles waar Don Felder natuurlijk jarenlang lid van is geweest. Met medewerking o.a. van Tommy Shaw (Styx, Damn Yankees) David Paich, Steve Lukathar en Steve Porcaro (allen Toto).

Felder is goed bij stem en de stevigere variant op de Eagles is juist alleen maar een aanbeveling.
Alleen Life's Lullaby vind ik een minder nummer.

Wie houdt van dit genre (westcoast) kan hier werkelijk geen buil aan vallen. In z'n soort is het album zelfs alleraardigst te noemen. Ik kan mij dan ook niet voorstellen dat aan dit album 1,5* wordt gegeven, tenzij je sowieso een hekel aan deze muziek hebt. Maar dan begrijp ik de aanschaf van dit album weer niet of de moeite van het beluisteren.

Nou ik ben een Eagles fan en in die zin vond ik het wel een leuk idee om dit op deze koude herfstmorgen te draaien. Je kunt het op2 manieren bekijken. Die staan hierboven beschreven. Voor mij is dit een pot mosterd die 25 jaar op tafel is blijven staan. Is dit slecht? Nee. Is dit ideeenloos. Jazeker. Geen enkel nummer blijft hangen en hangt van cliches aan elkaar. Je verwacht vantevoren ook niet veel van een nieuw album van Don Felder en dus kan hij ook bijna niet tegenvallen zou je zeggen. Maar het begint met een stel richtingloze rockers en het wordt er niet veel beter op. Een soort Top Gun soundtrack die opnieuw is bewerkt, maar dan net even wat ongeinspireerder. Aan het eind ben je dit album goed zat en vind ik 2 sterren een redelijk oordeel. USA radiorock, maar ik kan me niet voorstellen dat men er in de USA anno 2012 nog intrapt. Ook al hebben er nog zoveel coryfeeen aan meegewerkt. Wil hij de jaren 80 doen herbeleven dan lukt dat prima. Denk je bij deze muziek ook met plezier terug aan de jaren 80? Nee.

Ik begrijp niets van die laatste conclusies over de jaren '80, maar dat zal aan mij liggen.

Er is helemaal niets mis met Amerikaanse radiorock van een beetje niveau. Ik lees elders (ook in de VS) ook alleen maar positieve berichten over deze cd, de eerste negatieve reacties op dit album staan alleen hier.

Dus aantekenen dat "je je niet kan voorstellen dat Amerikanen anno 2012 er nog intrappen" lijkt mij een beetje aanmatigend en ook kort door de bocht, alsof ze zich sowieso altijd een oor laten aannaaien door deze of gene.

Er valt over smaak verder niet te twisten, maar in z'n soort sluit Felder heel goed aan bij zijn muzikale genre, met nogmaals over het algemeen alleen positieve reacties. Ik kan het ook niet helpen dat hij eerder deze eeuw rechtzaken is begonnen tegen The Eagles en dat dat wellicht tegen het zere been is. Daar ga ik dit album niet op beoordelen.

Mijn vraag: Waarom zou een rechtzaak mijn oordeel over een plaat moeten beinvloeden? Een rechtzaak waar ik geen weet van had tot jij het hierboven noemde. Kan me ook helemaal niet schelen.

Natuurlijk zijn er Eagles fans die Felder e.e.a. niet in dank zullen hebben afgenomen en daar rekening mee houden in hun oordeel over dit album.

Maar wie de schoen past trekke hem aan, ik heb duidelijk "dat dat wellicht tegen het zere been is" geschreven dus als je je niet voelt aangesproken, is er in die zin niets aan de hand.

Me aangesproken voelen heb ik sowieso weinig last van. Ik schrijf op wat ik vind en niet wat populair is om te vinden. Kan me geen bal schelen of het gemiddelde boven de 4 sterren uitsteekt of niet. Als ik iets niet goed vind zeg ik dat en geef keurig aan waarom ik dat vind. Maar minder positieve reacties en lage waarderingen roepen te vaak weerstand op. Ik zeg het zo vaak: Iemand die zegt "Fanatstische plaat" Punt. Die wordt nooit gevraagd van waarom. Ik heb al bij diverse topplaten mijn kritiek geleverd en vrijwel altijd vinden mensen kritiek niet kunnen. Gaan je top 10 erbij betrekken en dat soort geeikel. Moeten ze zelf weten, mij raken ze er niet mee. Ik zou het alleen leuk vinden als mensen inhoudelijk terugreageren, in plaats van zichzelf op de afzeikstand te zetten.

Terug naar deze plaat. Ik zou het wel heel kinderachtig vinden om een plaat laag te beoordelen, omdat hij ruzie heeft met mijn favorieten band. Ik heb niks met ruzie, mensen tegen elkaar opzetten en dat soort geemmer. Ik beoordeel wat ik zie of hoor en schrijf dat op. Ik denk dat er in de popmuziek een enorme partij toppers rondlopen die prive onuitstaanbaar zijn, dat weet ik echter niet. Ik ben geen biografieenlezer, heb ik geen tijd voor. Rechtzaken gaan altijd over geld en dat zal hier niet anders zijn. Lekker belangrijk. De Eagles zijn en blijven de beste country-rock band aller tijden, al hebben ze niet de beste country rock plaat aller tijden gemaakt. Maar over een redelijke reeks van jaren zijn ze de beste geweest. Daar heeft Don Felder ook zijn steentje aan bijgedragen. Dat de verhoudingen met Felder daarna verstoord zijn geraakt wist ik helemaal nog niet. Die dingen houden me totaal niet bezig. Dit vind ik gewoon een bijzonder matige plaat. Middelmaat ten top, magere melodieen. De zang is niet bijzonder. Jij zegt dat Felder bijzonder goed aansluit bij zijn genre. Ja had hij dat nou maar niet gedaan, dan had hij kunnen verrassen, dat ontbreekt hier volledig. Jij zegt dat de kritieken in de USA lovend zijn. Nou prima toch. Als de volgende 30 reacties hier ook positief zijn, prima toch. Ik vind er alleen niks aan. En Musicfreak1960 ook niet. Maar de rest misschien wel.

Lekker album!! Felder is geen geweldige zanger, maar hij heeft het knap gedaan om goede popliedjes op een interessante manier te verpakken. Zeer luisterbaar!

Deze plaat had ik dus helemaal gemist en kwam ik tegen omdat ik als Eagles adept benieuwd was naar de reactie van Don Felder naar de op handen zijnde Eagles documentaire die komende maand het licht gaat zien en waar alle ( ex ) leden aan meegewerkt hebben.
Enkele flarden van het album beluisterd en deze klonken aardig.
Ik zal de plaat toch enkele luisterbeurten moeten geven om er een finaal oordeel aan te hangen.

Zal ik ook eens gaan doen. Zonder te willen voor oordelen, heb ik Felder altijd meer een teamspeler gevonden.
Een uitstekende gitarist die heus zijn ideetjes binnen de groep wel indiende( hoe heet dat nummer over dat hotel ook al weer ??
Maar ik heb wel eens wat solostukken gehoord van hem (jaren 80) en die deden mij bijzonder weinig.
Maar..... nieuwe ronde, nieuwe kansen, zullen we maar denken.

Ik kan het aanraden, voor zover dat wat waard is
En dan hoor ik graag wat jullie er van vinden.

Na een eerste beluistering moet ik constateren dat dit een aardig maar geen opzienbarend album is.
Magere vocalen maar wel prima gitaarwerk zoals we van Felder ook wel mogen verwachten.
Het sterkste nummer vind ik persoonlijk Over You ( met waarschijnlijk Don Henley NIET in het achtergrondkoortje ).
Ik heb er een hekel aan om een score te geven na 1 luisterbeurt, maar ik denk dat ik op 3 sterren zou uitkomen.
Zeker geen slechte nummers maar ook niet memorabel.
Ga de plaat nog wel een keer beluisteren om er een definitieve score aan te plakken

Matige plaat opnieuw van Felder, de klootzak van de Eagles vroeger, aldus Henley.

"Matige plaat opnieuw van Felder, de klootzak van de Eagles vroeger, aldus Henley."

Is dat zo? Het is maar aan welke (ex-)Eagle je de vraag stelt natuurlijk. Ik dacht eerder dat vooral wijlen Glenn Frey het klootzakje was binnen de Eagles...
Terug on topic, dit album. Al meer dan een decennium in mijn collectie en deze komt af en toe nog voorbij op de CD speler. Felder was altijd al een fijne gitarist en dat is hier niet anders. Ik heb altijd al gehouden van zijn melodieus spel dat hier verpakt is in best goede (pop)liedjes zoals iemand hierboven aangeeft. Alleen al daarvoor is dit album zeker 3 sterren waard. Een wereldzanger is hij zeker niet maar door de vele achtergrondkoortjes stoort het mij alvast niet. Als ik hier al iets mis, is het een nummer waarin hij samen met Joe Walsh van leer trekt maar dat zal wel ijdele hoop blijven.