Al Stewart - Last Days of the Century (1988)

Fraai gespeelde hapklare folkrock maar grotendeels niemandallerig, het laat geen memorabele indruk achter.

Beetje plastic sound.
Maar een uitstekende plaat.
Al blijft goede songs toveren uit zn hoge 'folkrock' hoed.
Met name het eerste nummer is een geweldige track.

Absoluut prachtig gitaarwerk in de titeltrack. Misschien wel het muzikaal meest ''edgy'' nummer dat Al ooit heeft opgenomen. Verder zijn er maar weinig nummers die echt de moeite waard zijn zoals Where Are They Now, Bad Reputation, Fields Of France en Antarctica. Ook de laatste (bonus)track is erg fraai.

Ik vind het fretloos baswerk ook magistraal.
Er zit zelfs een soort bassolo in het eerste nummer.
Gek terwijl het nummer gebaseerd is op een geprogrammeerde synth-bass.

Al had altijd een beetje invloeden uit de spaanse en portugese gitaarmuziek verwerkt in ziijn songs (On the Border, News From Spain etc. etc.).
Wat zijn muziek exotischer en avontuurlijker maakte dan menig folkact uit Engeland/Schotland.

Jammer trouwens dat Schotland niet als apart land is opgenomen.

Precies Kingsnake, tel daar de interessante historische en literaire thema's bij op en je hebt muziek die leeft, bespiegelt en aan het denken zet. Natuurlijk heeft onze sympathieke Schot ook slappere dingen gemaakt maar na Past, Present en Future heb ik elk album blind aangeschaft. Het nieuwe album is net uit dus Schotland moet nog even wachten. Volgende keer een bagpipeplaat van Al?

Had je mn nieuwe toevoegingen gezien: http://www.musicmeter.nl/album/148246 en http://www.musicmeter.nl/album/148247 .

Twee schitterende live-platen van onze charmante schot.

Val je trouwens ook op, dat 'tijd' een belangrijk thema schijnt te zijn,
En ja, zn literaire verwijzingen (Kurt Vonnegut etc.), op het snobistische af.

Tja, zonder tijd geen geschiedenis, zonder geschiedenis geen verleden en zonder verleden geen toekomst. Al Stewart is een zeer belezen en ontwikkeld persoon, dat mag duidelijk zijn. Ik blijf de beste man iig volgen tot een van ons 2 de pijp uit gaat want boeiend blijft hij tot op de dag van vandaag en sleets is hij nog allerminst.

Overigens had ik in '88 de eerste editie van LDOTC en later de re-issue uit '97. Die mooie puntige bassolo van de titeltrack is op deze re-issue verlengd en loopt een hele minuut langer door tot de fade out dan bij de eerste editie. Daarbij is het akoestische gitaarintro dat normaal één geheel was met de titeltrack hier als een aparte track ingedeeld.

Eigenaardig, want als na deze prelude LDOTC werkelijk losknalt lees ik onderin de mediaplayer Real And Unreal en zijn alle tracks indexmatig een plaats opgeschoven. Blijkbaar iets mis gegaan bij de mastering. Ik weet niet welke versie jij hebt maar als je ook de '97 re-issue hebt, let er eens op, het zou wel erg toevallig zijn.

Inmiddels is er alweer de remaster uit 2007 met 3 nieuwe bonustracks.

Kingsnake zei:
In de jaren '80 heette deze sound 'modern', maar wat klinken die drums uit de computer toch steriel. Qua composities vind ik dit een gemiddelde Al Stewart-plaat. Zoals altijd staan er weer twee of drie verschrikkelijk mooie songs op die de aanschafprijs méér dan rechtvaardigen. Fields of France, Antarctica en het instrumentale Ghostly Horses Of The Plain behoren tot zijn beste werken. Op dat laatste nummer schijnt hij trouwens zelf helemaal niet mee te spelen. Ooit was het bedoeld als gewoon zangnummer, (zo staat het ook op de Rarities-cd Seemed like a good idea at the time) maar uiteindelijk besloten ze er een instrumental van te maken.
En Antarctica is ook geweldig. Ik waardeer het nummer des te meer nu ik weet dat de tekst helemaal niet echt gaat over de pogingen van ontdekkingsreizigers om als eerste een vlag op de Zuidpool te planten.
Tijdens een Nederlands concert introduceerde hij het nummer (na een uitgebreide uitleg over Shackleton en Scott) met de zin: "Natuurlijk gaat dit lied helemaal niet over hen, maar over een ijskoude vrouw die niet wilde... eh, nou, die gewoon niet wilde!"
Als je dat weet, luister je toch heel anders naar zinnen als:

Long before I ever saw
The frost upon your face
I was haunted by your beauty
And it drew me to this place

I felt the chill of mystery
With one foot on your shore
And then and there resolved to go
Where no man had before

Ietwat gladde plaat uit een tijdperk dat Al Stewart al een tikkie in de vergetelheid was geraakt .
Toch is deze plaat ondanks de wat steriele sound absoluut het aanhoren waard . Stewart is wederom de geschiedenis ingedoken en zijn de teksten vanouds de moeite waard .
Niet alles blijft hangen , maar het uptempo rockertje Josephine Baker , het titelstuk , King Of Portugal , Fields Of France en Antartica zijn allerzins sterk .
Bij verschijnen van dit album trad hij overigens op in Paradiso Amsterdam en ik had daar een prima avond . Met name een sterke versie van Nostradamus is bijgebleven .

Red Toupee is zo'n heerlijk vrolijk nummer!
En het fluitwerk op dit album is ook magistraal!

Zoals altijd is Al een genot om naar te luisteren!

Ik vond de gitaarsolo's van de titelsong en Bad Reputation altijd zo heerlijk, maar kon er nooit achter komen wie dat was. Dankzij Discogs ben ik erachter, het is Steve Farris, bekend van onder andere Mr. Mister.

Verhip, die sound vind je inderdaad terug in Broken Wings...... leuk om te weten.

En ik had het nog kunnen weten ook want onder de betreffende songteksten in het cd boekje staat toch zn naam vermeld.......

Het titelnummer geeft me altijd zo'n energie, met die heerlijke beat van Vinnie Colaiuta en die heerlijke fretloze bas van Tim Landers, en uiteraard al die solo's aan het eind.
Ik heb het nog even opgezocht.

Gitaar- solo: Steve Farris (oa Mr Mister)
Bas-solo: Tim Landers (oa Crimson Jazz Trio, Billy Cobham)
Sax-solo: Phil Kenzie (wie anders)

Overigens is deze plaat één van de eerste platen waar Tori Amos op mee doet. Al is het een bescheiden rolletje als achtergrondzangeres, ongeveer tegelijkertijd als de plaat van haar oorspronkelijke bandje Y Kant Tori Read, waar dan Steve Farris en Peter White ook aan meewerkten.

Een plaat met een aantal sterke songs, waar helaas toch ook een aantal nummers op staat die ik skip. Daar staat tegenover dat de titelsong, Where Are They Now en Bad Reputation mij veel jolijt bieden. Toch nog een goede voldoende voor deze plaat die waarschijnlijk erg overgeproduceerd klinkt, maar daardoor wel kristalhelder.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.
Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?
Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode.

Nu is het de beurt aan Al Stewart. En dan het werk ná Time Passages tot aan het geweldige trio Between the wars, A Beach Full of Shells en Sparks of Ancient Lights.

Dit album vond ik samen met Down in the Cellar altijd verreweg de minste van Al. Nu, vele jaren later, valt dat wel een beetje mee. Best veel goede nummers, zoals onder meer King of Portugal, Where are They now?, en het mooie slottrio Fields of France, Antarctica en Ghostly Horses of the Plain. Red Toupee vind ik dan weer een grote misser.

Maar omdat die vreselijke eighties-productie (die kille synths en die door de computer gehaalde drums) mij zo tegenstaat, blijf ik bij de drie en een halve ster.