Imogen Heap - I Megaphone (1998)

Top artieste...
Hoewel haar 2e album naar mijn mening toch beter is .. verdiend dit toch wel een 3.5*

De ongeslepenheid van dit album geeft een fijne luistersfeer. Jammer dat de cd moeilijk te krijgen is, 50 euro is geen uitzondering voor een tweedehands exemplaar.

Heb dit album eindelijk eens de kans gegeven, haar Speak for Yourself had deze redelijk naar de achtergrond gedwongen.
Maar reken maar dat hier de nodige prachtwerkjes op te vinden zijn!
Candlelight, Rake it in en Come here boy zijn slechts een lukrake greep. Hoewel sommige songs een hoog Tori Amos gehalte kennen is het tot nu toe een aardige plaat.
Een groeier, dat moge duidelijk zijn. Voor nu ***1/2 maar dat kunnen er zeker 4 gaan worden.

Leuk album, lekkere alternatieve muziek. Sweet Religion is echt top (vooral het begin, maar ook de hele swing in dat nummer), Shine is erg leuk (vooral de onverwachte bridge), Angry Angel is een erg lekker nummer, Candlelight heel mooi (huilen), Come Here Boy ook mooi gevoelig. En de rest... eigenlijk ook gewoon goed.



Inderdaad , I Megaphone is echt een ongeslepen diamant, en dat is leuk. Maar ik heb er geen 50 euro voor hoeven te betalen! Gewoon besteld in de cdspeciaalzaak en volgens mij niet meer dan 15 euro voor betaald, misschien zelfs minder. Sterker nog: Speak For Yourself duurde 2 weken voordat ik die had, I Megaphone was er in een paar dagen.

Ik wil deze ongeslepen diamant even wat grondiger aanprijzen. Ik vind het namelijk een heel goed album. Ik zou goed snappen dat iemand hier niks aan vindt; de muziek ligt namelijk moeilijk in het gehoor en klinkt soms een beetje herrieachtig en onprofessioneel. Ongeslepen, in één woord samengevat. Maar dat vind ik juist de kracht van het album. Waar Speak For Yourself helemaal tot in de puntjes is uitgekiend (waar ik overigens ook geen bezwaar tegen heb), zit I Megaphone (anagram van Imogen Heap!) vol ruwe kanten. Maar ik kan me eerlijk gezegd geen betere versie voorstellen dan zoals het album is, en het heeft een eerlijk karakter. En dat kun je niet van alle ongeslepen albums zeggen... En die kleine dingetjes geven een leuke alternatieve draai aan het album. Goed, nu wat meer inhoudelijk over de nummers. Het album start met Getting Scared, een lekker rockend en boos beginnummer, maar het geeft nog geen briljante momenten prijs. Dit begint pas in Sweet Religion. Dit nummer begint met een briljant pianostukje, even iets anders en daar begint ze dan. Een heel swingend nummer met miljoenen invloeden en geluiden. In de bridge worden wat leuke tegenstellingen gegeven en daar begint het wervelende refrein opnieuw, een outrootje, einde. Heerlijk nummer. Oh Me, Oh My is vervolgens wat minder goed, maar ook lang niet slecht. Doet me denken aan klassieke rock, hoewel ik dat genre niet tot nauwelijks ken (neigend naar niet). Shine is een nummer dat pop-achtiger is, maar door zijn ongeslepen kanten erg alternatief blijft. Af en toe lijkt het niet helemaal zuiver gezongen, de bridge is erg onverwacht en in het laatste refrein wordt je gelijk de mond gesnoerd in een poging mee te zingen, omdat de tekst ineens ophoudt en daarna juist weer wel vrolijk verder gaat. Whatever geeft invloeden uit wat hippere muziekstijlen en is een beetje techno-achtig in het midden, maar juist ook gevoelig en beklemmend, en dat allemaal in een niets-aan-de-hand-nummer. Maar dan wordt het allemaal nog beter. Angry Angel is een erg lekker rocknummer met fijn hard geluid en ook weer een mooie bridge, waarin je de engelenvleugels hoort klappen. Dan komt het zeer gevoelige Candlelight, een prachtig nummer met aan het eind een mooi gespeeld pianostuk, waar ze het hele album wel mee had kunnen vallen. Het hele nummer laat soms echt tranen vloeien, het zit vol prachtige stukken, soms weer niet helemaal zuiver maar dat maakt het juist mooi. Het is integer en heel goed. Dan komt het opnieuw zeer aparte Rake It In, een woedend 3/4nummer dat na een hard chaosstuk ineens overgaat in 4/4 om vervolgens weer in 3/4maat te vervallen. Vreemd en leuk! Come Here Boy, het derde nummer op rij dat met piano begint, is dan weer veel rustiger en gevoeliger, met in de prerefreinen stukken die in een gevoelige popsong hadden kunnen staan. Useless is een nummer dat ik weer iets minder vind, maar het lang uitgesponnen einde maakt veel goed en er zitten ook weer mooie stukken in. Sleep bereikt zijn intentie door je mee te nemen naar de wereld van de slaap en het lijkt ook weer geheel uit een ander genre getrokken. Alle nummers zijn zo enorm verschillend van elkaar dat ze allemaal op losse albums hadden kunnen staan, maar hebben ook weer zoveel overeenkomst dat ze perfect bij elkaar passen. Misschien snap je niet wat ik achter deze muziek zoek, maar ik vind I Megaphone echt een heel goed album. Grote klasse van deze bijzondere dame.

Al een tijdje niet meer gedraaid, daar moest maar eens spoedig verandering in gaan komen... Sleep is overigens misschien voor mij zelfs de uitschieter; ik kan m'n ogen sluiten en ik zweef in een andere wereld. Kate Bush doet dit ook zo goed. Er zijn er maar weinig die in staat zijn songs te produceren die zoveel verbeeldingskracht oproepen bij de luisteraar.
Zoals Mandylion al aangaf; dit album is ietwat ruwer dan opvolger Speak for Yourself. Misschien dat deze plaat op de lange termijn aan waardering zal winnen, ik heb ook even nodig gehad en blijf steeds weer nieuwe dingen ontdekken bij elke luisterbeurt. Ik maakte eerder de vergelijking met Tori Amos, deze vind ik nog steeds gegrond, maar ik denk dat Imogen Heap tot grootsere dingen in staat is (no disrespect, obviously).
Overigens, complimenten aan Mandylion voor de goed geschreven recensie. Een dergelijke vocabulaire wist ik op mijn 16e niet ten toon te spreiden, alle lof!

Bij een goed geschreven recensie hoort ook een goed gebruik van interpunctie en het onderverdelen in alinea's.

Zo'n massief blok tekst is bijna onleesbaar.
En dat is jammer want het gaat toch om de inhoud.

Juist ja, de inhoud...

Bedankt!

Ja, dat snap ik. De alinea's was ik vergeten en ik kan het nu helaas niet meer wijzigen (tenzij ik het hele ding zou kopiëren en dan in alinea's verdelen en de eerste laten schrappen door een moderator, maar dat lijkt me een beetje overdreven). Voortaan zal ik het wel doen, bedankt dus voor de tip! Wat is er precies mis met de interpunctie? (Beetje off-topic allemaal maar nu we er toch zijn )

Het openingsnummer vind ik niet al te sterk, maar gelukkig werd het bij Oh Me, Oh My wat beter en die lijn leek het gehele album wel vol te houden.

Ik las dat de platenmaatschappij verkocht werd tijdens de afronding van de productiefase, dus waarschijnlijk dat het daardoor hier en daar wat onafgewerkt en ruw klinkt.

3, 5 Sterren van mij.