Bad Manners - Gosh It's... Bad Manners (1981)

Dit was een van mijn eerste elpees ooit, toendertijd ook grijs gedraaid, nu achteraf leuke lp maar weinig hoogstandjes.

Een album dat ik nooit in Nederlandse platenbakken tegenkom, terwijl hier wel hun enige hit in de lage landen is te vinden: op 1 augustus 1981 piekte Can Can in Nederland op #14 (Nationale Hitparade) en een week later bij de Top 40 #11, in Vlaanderen #13. Dat was echter niet genoeg om elpee Gosh It's... Bad Manners een albumnotering te laten veroveren.
Het was de derde langspeler van de groep en in hun Engeland was het succes van de skagroep veel groter. Het was er hun zesde hit alweer, die vanaf eind juni vier weken #3 stond. In oktober piekte Walking in the Sunshine op #10 en EP Special 'R 'n' B' Party Four E.P. - Featuring Buona Sera in december nog eens drie weken #34.
Wat wellicht ook hielp was een film die in '81 verscheen over het 2-Tonelabel. Daar zat Bad Manners weliswaar niet meer bij, maar in Dance Craze (hier volledig op YouTube) is de groep wel te zien met hun werk uit '79-'80.
Een voorbeeld van de feestsfeer van de groep, frontman Buster Bloodvessel voorop, werd ook gegeven bij een tv-optreden bij de Ierse The Late Late Show, daar de beelden. Let ook op het publiek en het commentaar van de gastheer direct ná het korte tv-optreden!

De eerste nummers van de plaat bevatten de bekende ska, lekker swingend volgens het inmiddels bekende recept. Daarbij Can Can, bekend uit de wereld van vaudeville met zwaaiende rokken waarbij het publiek een blik op de benen van de danseressen werd gegund. Ik ontdek dat de oorsprong van het nummer ligt bij de komische opera Orphée aux Enfers uit 1874 van de Duits-Franse componist Jacques Offenbach. Daaruit werd Galop Infernal aan het eind van de negentiende eeuw door cabarettheaters Moulin Rouge en Folies Bergères geadopteerd voor de dans van de can-can. In de decennia erna groeide het uit tot een bekend straatliedje; een evergreen, door Bad Manners slim in ska gegoten. Kant 1 sluit af met de swing van Don't Be Angry, dat blaast in de beste jaren '50 r&b-stijl, oorspronkelijk uit 1955 van zanger-pianist Nappy Brown.

Op kant 2 louter eigen werk, waarvan Never Will Change extra swingend is en ook Only Funkin' is nét een tikkie afwijkend. Afsluiter Gherkin is met z'n orgelintro en langzamere reggaebeat eveneens anders dan hetgeen deze skagroep meestal serveert.
Sinds 2011 is er de cd met aangename extra's. Daarbij Night Bus To Dalston, de titel vermoedelijk een knipoog naar Madness' Night Boat to Cairo. Ook de EP is hierop meegenomen.
Al met al: lekker en aangenaam, al vond ik de twee voorgangers verrassender. Het werd echter mooi hun hoogst genoteerde album in het VK: oktober '81 #18.

Ik ben op reis door new wave, momenteel bij de singles en achterliggende albums van juli 1981. Daarbij kwam ik van het debuut van de Californische vrouwengroep Go-Go's en omdat ik single Julie Ocean van de derde van The Undertones al besprak, vervolg ik bij het debuut van Duran Duran. Dat besprak ik drie jaar geleden, maar de singles die op mijn afspeellijsten staan, verdienen kortweg enige aandacht.