The Undertones - Positive Touch (1981)

Het oudere werk van the Undertones kon mij niet echt boeien maar dit is een goed album. Feargal Sharky's unieke stem tezamen met de prachtige nummers maken het een mooi geheel. Mijn favoriet is Julie Ocean (helaas erg kort, de single duurde volgens mij langer?) maar dan doe ik de rest van het album bijna tekort. Dikke 4,0

De single duurde inderdaad langer, 3.34 minuten.

Verzameling perfecte popsongs, met een te lage waardering op MM.
Eerste single: It's Going to Happen is het bekendst.

Deze is ook verkrijgbaar met Julie ocean single uitvoering dus 2 minuten langer,

De overgang van Hypnotised (1980) naar Positive Touch (1981) is onwaarschijnlijk en briljant tegelijkertijd. Orgeltje en blazers toegevoegd, volwassenere teksten zonder zeurderig te worden en Feargal in topvorm. Ik kan er geen genoeg van krijgen, zelfs bijna 30 jaar na dato nog steeds een van mijn favorieten.

Heb hem nu eindelijk op cd maar wel met 23 nummers.
Geweldige plaat.
Met mijn favoriete nummer when saterday comes.

Extra nummers bijgevoegd en nu met Julie Ocean als langere nummer er ook bij op.

Ik vind deze toch wel minder dan hun eerder werk alhoewel I'ts going to happen wel een erg leuk nummer blijft.

Deze derde LP van The Undertones heeft niets meer met punk te maken.
Het zijn nu echte, soms enigszins soulachtige popsongs geworden, met nu ook een orgeltje en zelfs hier en daar wat blazers.
En Feargal Sharkey raakt steeds meer in topvorm als zanger.
Daarbij zijn de gouden melodieen niet vergeten.

De ballad You're Welcome is werkelijk onwaarschijnlijk mooi en het andere rustige nummer Forever Paradise doet daar nauwelijks voor onder.
Ook het miniatuurtje Julie Ocean is fraai.
Van de uptempo nummers zijn It's Going To Happen, When Saturday Comes en His Goodlooking Girlfriend van die heerlijke meezingnummers.
Voor de rest eigenlijk geen slechte nummers.
Na een paar keer herbeluisteren eerst maar weer eens 4 sterren.

Op vinyl origineel op Ardeck/EMI, Duitse persing (ooit gekocht in de kazernewinkel van Bergen-Belsen).

Als het gaat om de allereerste kennismaking met een indrukwekkende buitenlandse (!) band, een live optreden, dan was dit voor de jonge buizen Feargal Sharkey als frontman van The Undertones. Lochemfestival 1983.
Wow!
Het voor het eerst bezoeken van een 'groot' popfestival was gewoonweg magisch. Omdat het de eerste keer was deden we ook maar wat, het was in elk geval duidelijk dat je heel graag de artiesten/bands van dichtbij wilde zien. Zover mogelijk vooraan staan dus. En dat ging verbazend makkelijk ook nog. Jong als wij waren waren we natuurlijk ook watervlug.
Een groot deel van de optredende bands zagen we aan de rand van het podium, helemaal vooraan. En dat optreden van The Undertones was vanaf die positie zeer indrukwekkend.
Altijd een zwak gehouden voor Feargal Sharkey, wat een aparte maar goede zanger. Houterige motoriek, energiek, hij legde zijn ziel in de zang, een gedreven performer. Ongelooflijk wat een indrukken.
Dit album pas veel en veel later in de collectie gekregen, namelijk vorige week. Gaat de komende tijd op de draaitafel.

Nog altijd dankbaar voor dat allereerste energieke optreden op een festival, voor de kennismaking met die fascinerende wereld van de rock 'n roll, door Feargal.
Vanaf toen wist je het: It's Going To Happen

Ondertussen de CD in huis met vijf bonusnummers (niet de Peel session nummers). Remastered klinkt dit gewoon erg goed. Ik draai de CD helemaal niet zo vaak maar iedere keer als deze in de speler ligt word ik me er weer bewust van dat dit toch wel een erg goed album is waarop veel te beleven valt.
Halve ster erbij: 4,5*

Positive Touch is de eerste stap van een band in transitie die helaas nooit is afgemaakt omdat de band na 'The Sin of Pride' al uit elkaar ging, Van punk(pop) bandje uit Noord-Ierland naar een band die in verschillende muziekstijlen en -invalshoeken zijn weg succesvol weet te vinden. Nummers als 'Julie Ocean', destijds geregeld op de radio te horen, net als eerste single ''It's Going To Happen' zijn daar sterke indicaties van. Zover ik mij kan herinneren was het laatst genoemde nummer mijn introductie tot The Undertones' muziek.

De bovenstaande conclusie kan ik anno 2025 trekken, toen niet. Ik kende de eerste twee platen nog niet. Voor mij was dit album destijds een grensgeval. Ja, ik kon er naar luisteren, maar heel goed vond ik het niet. Punk vond ik gewoon niet veel aan en daar staan nog steeds wel een aantal nummers van op Positive Touch.

Vandaag de dag vind ik The Undertones een echt goede band. Misschien wel de beste van de punk golf van 1977-79. Door de drie songschrijvers die de band rijk is, kent zij een enorme muzikaliteit en variatie. In Feargal Sharkey een aparte stem die goed bij de korte songs past.

Door de jaren heen heb ik al mijn oude LPs nooit weggedaan. Het is zo'n rijkdom om de plaat zo uit de kast te kunnen trekken. Ook al is het eens in de vijf jaar. Het is direct feest.

Geen punkgroep wist zo'n naïviteit in hun muziek te leggen als The Undertones. Al werd reeds vanaf hun tweede album Hypnotised enigszins afgeweken van dat genre en op deze derde Positive Touch zijn de punkveren zo goed uitgevallen. Opener Fascination is nog redelijk stevig, met het lieflijke, dromerige Julie Ocean volgt een kleinood van nog geen twee minuten.
Fraaie melodieën zijn evenzo gebleven, net als die ijle stem van Feargal Sharkey. Plus de korte liedjes: zeven op iedere plaatkant. Met het pianospel van Damian O'Neill en gastmuzikant Paul Carrack moet ik hier en daar warempel aan het popwerk van Madness denken.
Het meest geniet ik naast de opener van Crisis of Mine, het met Hammond opgesierde When Saturday Comes en het vlotte, met soulblazers opgetuigde It's Going to Happen (destijds zo'n liedje voor VARA en KRO, als mijn herinnering klopt) en het wat geheimzinnig klinkende Forever Paradise.
Opvallende nummers die me desondanks minder pakken, zijn er ook: dankzij een slidegitaar klinkt de invloed van blues in His Good Looking Girlfriend en Sharkey zingt apart-ingetogen in Sigh and Explode.

Al met al nét iets minder favorietjes dan op de vorige twee albums, die ik vooral op kant 2 aantref. Daardoor komt mijn waardering op een 7,5, uitgedrukt in 3,5 ster.
It's Going to Happen betrad in april 1981 de Britse hitlijst en haalde in mei #18, in Nederland zowaar één week #49. De singleversie van Julie Ocean - opvallend genoeg tweemaal zo lang als op het album - haalde in het Verenigd Koninkrijk in augustus #41. In 2000 verscheen van Positive Touch de geremasterde cd-versie met bovendien vijf bonustracks.

Het is de laatste dag van november 2025. Ik ben op reis door new wave en bevond me in dat opzicht in april 1981; mijn vorige halte was het debuut van Kim Wilde, waarna ik die maand met The Undertones afsloot.
Alvorens aan de maand mei te beginnen, ga ik in in de laatste maand van het jaar eens denken aan mijn eindejaarslijstje en daarom nog eens luisteren naar muziek die in 2025 verscheen. Verder zijn er albums die ik de voorbije maanden kocht, die om aandacht vragen.
Maar new wave ligt niet stil, er was namelijk bijvangst: ik werd bijvoorbeeld door mijn streamingdienst getipt dat het mij onbekende The Atlantics in 1979 een relevant album uitbracht. Op daarnaartoe.