Duran Duran - Duran Duran (1981)

de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het album niet kan wedijveren met het werk van Japan van de jaren kort daarvoor. Het is daarvan een aftreksel - zoals de looks van Rhodes dat van die van Sylvian waren - zij het verdienstelijk en aangenaam. Echter, het element “nostalgie” speelt ook aan mijn kant een belangrijke rol … en daarom verhoog ik met een half.

Ik ervaar dit ook zo maar de vergelijking met Japan gaat niet helemaal op. Beide bands zijn vooral beïnvloed door Roxy Music en natuurlijk de diverse glamrock bands uit de jaren 70. Japan zit echt in een compleet eigen universum, Duran Duran is meer pop en commercieel getint, dat is later wel gebleken. De eerste twee DD albums zijn echter echt prima en ik heb er gisteravond weer even met veel plezier naar zitten luisteren.

Als je puur kijkt naar het jaar van uitgifte (1981) dan zat ook Duran Duran echt nog aan de goede kant van de post-punk / new-wave streep ook al was het destijds ook niet koel om te zeggen dat je Duran Duran goed vond. Ik weet nog wel goed dat ik Planet Earth fantastisch vond toen ik dit voor het eerst hoorde.

‘Planet Earth’ is echt Japan infused. Wel het meest sterke voorbeeld, geef ik toe.

Zet Chauffeur van de tweede DD maar eens af tegen Nightporter en je weet waar vriend Abraham de mosterd heeft gehaald - en als je ze na elkaar draait, weet je meteen hoe het met de v2 zit, het vocale verschil

De kracht van DD zat in het hanteren van alle andere aspecten: looks, imago, presence en benutten van multi-media. Geen band die zo vroeg het belang van goede clips (de 'dirty' versions op MTV na 0:00 uur) inzag en daarvoor de juiste mensen zocht.

Mijn eerste kennismaking met Duran Duran ben ik nog niet vergeten: ik zat als puber aan het scherm gekluisterd toen de clip van "Girls on Film" op MTV voorbijkwam. Ik was echt compleet onder de indruk. En dan te bedenken dat dit nog de brave, gekuiste versie was; die beruchte ongecensureerde variant had ik toen nog niet eens gezien!

Als New Romantic kid vond ik in deze band werkelijk alles wat me aansprak. Die coole look, het perfecte haar en de kleding, het was toen helemaal mijn ding. Maar het draaide ook om de muziek. Hun debuutplaat klonk super vernieuwend. Het was lekker ruw en scherp, maar tegelijkertijd strak en dansbaar. De stuwende, funky baslijnen en strakke drums lieten je niet stilzitten, zeker niet met die scherpe gitaarriffs en dromerige toetsen erbij. En de stem van Simon Le Bon maakte het af: dat kenmerkende, slepende geluid gaf precies de juiste sfeer aan de nummers en maakte ze direct herkenbaar.

Girls on Film" is natuurlijk één van de uitschieters, alleen al door die intro met de ratelende cameramotor. Maar er staat veel meer sterks op. Nummers als "Planet Earth" en het meer gitaar-gedreven "Careless Memories" waren singles met een echte eigen smoel. "Anyone Out There" is voor mij ook een van de betere tracks; die stuwende punk-disco met die heerlijke ijzige synths greep me meteen. En een donker nummer als "Night Boat" laat zien dat er toen al veel diepgang in zat.

Dit album was de start van iets heel bijzonders. Duran Duran bracht muziek, mode en uitstraling samen in één ijzersterk totaalpakket. De plaat staat nog altijd als een huis en brengt me zo weer terug naar dat gevoel van toen.

Verrassend lage score na zo'n verhaal Blitzed_Steve

Ik vind persoonlijk 3 1/2 sterren een goede score. Dit album is heel goed zoals ik ook zeg in mijn recensie, maar mist nog de verfijning die wel te horen is op Rio. Er staan ook een paar songs dit album die ik echt minder vind.

Was ook geen kritiek, maar ik was oprecht verrast. Uiteindelijk bepaal je het lekker zelf.