The Dukes of Stratosphear - Chips from the Chocolate Fireball (1987)

De heren van XTC maken onder eigen naam al heel behoorlijke muziek, maar wat ze onder de naam Dukes of Stratosphear (een soort uitstapje waarin ze pschychedelische nummers maakten) hebben gemaakt is helemaal van hoog niveau. Alle 16 nummers zijn geweldig, er zit werkelijk geen zwak liedje bij. Topplaat en 5* derhalve.

Je bent thuis. Je zet, zoals zo vaak, een cdtje op wat je net hebt gekocht, omdat je er onlangs ergens iets over gelezen hebt. Het eerste nummer golft langs je heen. 25 O'Clock. Vreemde titel, intrigerend nummer. Veel tijd om er over na te denken heb je echter niet, want opeens ben je in een park waar in een oud veelkleurig theehuis een bandje speelt. Het blijken the Dukes Of Stratosphear te zijn. Neergedaald vanuit de kosmos betoveren ze het park met hun Neo- psychedelische waaier van klanken. Far out man!! Zoiets heb je nog nooit gehoord. Met schaamteloos gemak toveren ze de een na de andere muzikale toverbal te voorschijn. Tot leven gekomen Tarotkaarten dansen zingend door het gras, en gouden zeepbellen spatten boven je hoofd met gelukzalige geluidjes uit elkaar. Iets verderop zie je een wit konijn rode pillen uitdelen aan iedereen die er een wil hebben. Je holt erheen om er ook een te krijgen. Je steekt je hand uit en...

Ho even. Neo psychedelische klanken? Wit konijn en rode pillen? Rimpelt er hier iets in de werkelijkheid? Is this really happening? Je kijkt verward om. The Dukes spelen overstoorbaar verder. Collideascope. De lucht wordt groen. What in the World??.. je begint te vallen en te vallen en...

Dan is de muziek opeens afgelopen. Je kijkt om je heen. Je eigen kamer. Niets aan de hand. Je blik valt op een paars hoesje met oranje letters. Het schiet je weer te binnen. Die rare CD waarover je gelezen had op MusicMeter en die je voor een prikkie meenam bij de lokale platenboer. Mmmm. Vreemde trip. maar wel lekker. Je besluit het plaatje nog eens te draaien. Bij het hoesje ligt een verleidelijk rood snoepje. Hoe is dat er nou gekomen? Je steekt het zonder verder nadenken in je mond en start de cd opnieuw. 25 O'Clock! Wauw, wat een trip, wat een trip. Echt waar, stukken beter dan eXTaCy. Try it. Het kan je werkelijkheid totaal veranderen.

Inderdaad een meesterwerk. Alles van dit album is qua stijl bij elkaar gejat van bekende jaren '60 groepen als The Beach Boys, The Byrds, The Kinks, The Beatles en weet ik het allemaal wat nog meer. Gelukkig weten de heren van XTC de nummers wel een eigen smoel te geven. Het laatste nummer had bijvoorbeeld zo op Pet Sounds kunnen staan, maar stiekem is het veel beter dan het meeste wat op die ietwat overschatte plaat staat.

Voor iedereen die houdt van psychedelische popmuziek is dit een must-hear.

4,5*

Ik vind de nummers van 25 o'clock een stuk beter dan die van psonic psnuspot, jammer want zo bevalt minder dan de helft me maar.

Ik ben het helemaal eens met de voorgaande berichten. Bij het beluisteren van dit album onderga je een geweldige neo-psychedelische trip. Met de tracks van '25 O'Clock' wordt op een heerlijke wijze voortgeborduurd op de al eerder genoemde zestigerjaren bands, waarbij de eerste albums van David Bowie en Pink Floyd, in de Syd Barrett periode, zeker niet mogen worden vergeten. De sfeer is erg goed getroffen en wordt bereikt met de composities, teksten en effecten en gelukkig niet gesimuleerd door de geluidskwaliteit 20 jaar of meer terug te draaien. Vanaf nummer 7, het eerste dat afkomstig is van 'Psonic Psunspot', is het nog maar de vraag of ik het album helemaal af zal luisteren. De klankkleur en de melodieën van Sir John Johns' zang zijn weer onmiskenbaar die van Andy Partridge en de nummers van deze plaathelft hadden net zo goed van de latere XTC albums afkomstig kunnen zijn. De toevoeging van wat gekunstelde overgangen tussen de nummers zie ik als een mislukte poging om nog in de buurt van het niveau van het eerste Dukes-album te komen. Maar we mogen zeker niet treuren, want naast minstens 7 vette tracks, zal dit uitstapje ook een positieve invloed op het latere XTC werk hebben gehad.

Psychedelische sixtiespopflowerpowerwave?

Wat leuk!!!

XTC blijft verrassen!

Waanzinnig XTC-project waarbij de jaren '60 een heuse revisie ondergaan. De 25 O'Clock-EP richt zich op Pink Floyd en dergelijke heftige psych-bands. De Psonic Psunspot houdt het meer bij The Hollies, The Kinks, The Beatles e.d. en ligt dichter bij het eigen groepsgeluid. Peperduur is de originele cd, maar zeker niet te versmaden!

Hele rake en authentieke psychedelia inderdaad.
De 60's invloeden zaten er altijd wel in bij de mannen van XTC en dit is gewoon heel goed gedaan.
Leuk tussendoortje en best uniek dat dit hobbyproject 20 jaar na dato - 1967 was natuurlijk het ultieme jaar van psychedelia - tot stand kwam.
Er circuleren div. clips op YT van dit album.
You're A Good Man Albert Brown bijv.
Supermelige cabaretske toestanden, die niet zou misstaan in een Britse comedy.
Tevens het buitenbeentje van deze prima plaat.
Echt treffend hoe de mannen de sixties laten herleven.

25 O'Clock vorige week scheurend uit de speakers op het werk terwijl naast m'n zaagmachine bij de roldeur een leverancier even wat ontwennig om zich heen keek in een hoofdzakelijk hiphop/arrenbie-minnend bedrijf.
Geweldig!

Overigens wederom van mijn 'drug' gekregen (Amazon-tegoed). Ben er altijd bere-trots op om het te vermelden!