20 Fantastic Hits by the Original Artists Volume One (1973)

Het idee is in de basis alleraardigst: singles die net uit de Top 40 kwamen verzamelen op één mooi album om op die wijze alsnog er wat aan te verdienen én de jeugd met de kleine beurs de gelegenheid geven de nummers in hun bezit te krijgen.

Internet bestond niet, dus het was de single kopen of anders af en toe horen op de radio, zo simpel was het leven in die tijd.

Singles duurden rond de 3 minuten dus 10 nummers op één kant (soms werd er wat gegoocheld en werden nummers ingekort of iets sneller afgedraaid) was een mooie optie om 20 nummers in één keer te slijten. Arcade en K-tell waren in de jaren '70 hofleverancier van dit soort compilaties.

Ik heb er ook heel veel uit de periode 1972-1975 en deze van begin 1973 is er één van.
Ik kan niet anders zeggen dan dat dit album volledig voldoet aan alle eisen die je er aan kon stellen. Dat wil zeggen, de hits die er op staan zijn allemaal terecht. Ze stammen uit het laatste kwartaal van 1972 en het eerste kwartaal van 1973.

De hele grote artiesten deden vaak niet mee aan deze compilaties. De kosten van de rechten lagen bij die Top 40 bandjes veel lager. En ik zeg daar gelijk bij dat die grote bands zich ook veel meer richten op hun eigen albums. Vanaf het begin van de jaren '70 speelden bovendien singles voor hen nauwelijks een rol van betekenis.

Dus niets anders dan interessante hits voor een jongetje van 10, ik kan er niets anders van maken.
Mijn favoriete tracks in die tijd waren Buddy Joe van de Golden Earring, Maybe tomorrow maybe tonight van Earth & Fire en Cum on feel the noize van Slade.

Minder gecharmeerd (toen waren er ook al skip momenten) was ik dan van The Pearls, Harley Quinne en Millie Jackson.

Ik dacht altijd dat Cum On Feel the Noize van Quiet Riot was, net even nagezocht, en dat blijkt dus een cover te zijn. Nooit geweten!

En Slade was de eerste band, tenminste waar ik het van weet, die noize met een "z" schreef ipv met een "s". Dat op zich was al een sensatie (over de verschijning, de muziek en de vocalen van Slade zanger Noddy Holder nog maar gezwegen)

NB: ik zie dat Oasis ook een alleraardigste cover heeft gemaakt.

Slade spelde hun titels steeds fonetisch, het was hun handelsmerk.
Wat de inhoud betreft, de meeste nummers hier vind ik behoorlijk tot uitstekend en weten de tand des tijds goed te doorstaan (tracks 2, 10, 12, 15 en 19 vind ik de beste). De enige echte draak hier is Little Jimmy Osmond. New Orleans (track 20) is overigens een cover van Gary (U.S.) Bonds (1960), deze versie is daar een letterlijke kopie van.

Vele grote rockbands richtten zich inderdaad op albumwerk (vanaf 1967 al) en brachten een single uit ter promotie daarvan opdat het opgepikt wordt door radiostations en vaak werd dat hierdoor een hit. Al waren in de rockwereld ook in de jaren '70 nog typische singlebands zoals hier Hollies, Slade en de meeste Nederlandse rockbands.

Toch niet de eerste LP die ik kocht. Heb het even nagezocht.
Toen ik er een stuk of 30 had, ben ik ze gaan nummeren en deze is toevallig LP 1 geworden, vandaar dat ik dit dacht.
Niettemin hoorde ie wel bij de vroegste, zal ik maar zeggen.

Het wat toen een nieuw fenomeen, die verzamel-LP's met 10 nummers per kant. Vooral van Arcade en K-Tel en dit soort platen eindigde steevast op nummer 1 van de album top-zoveel in de jaren 1972 t/m 1975. Daarna werd het wel wat minder, maar ik heb nog een hele zolder vol met dit soort platen, die ik toch af en toe nog wel eens opzet, al is het maar voor de kinderen
Het geluid was altijd wat dunnetjes, met een half uur per kant. Weinig bas en ze speelden ook zachter dan normale albums. Soms werden er stiekem liedjes ingekort of snel weggefaded.

Mijn favorieten op deze waren ook The Golden Earring, Earth And Fire, Procol Harum (in 1972 voor de tweede keer op nummer 1), Slade, The Hollies, Greenfield And Cook, The Bee Gees, Gary Glitter, The Osmonds, The New Seekers (Pinball Wizzard/See Me Feel Me). Ongeveer in die aflopende volgorde.
De nummers van Shocking Blue (hadden veel betere gemaakt, vond ik), Joe Cocker (idem), Earl Bostic (toen nog wel), Sandy Coast en Harley Quinne vond ik aardig.
De skipmomenten voor mij (maar eigenlijk deed je dat nooit) waren Little Jimmy Osmond, The Pearls en Millie Jackson. Toevallig.

Van Pinball Wizzard/See Me Feel Me van The New Seekers wist ik toen nog niet dat dit eigenlijk van The Who was.
I'd Like To Teach The World To Sing van The New Seekers is heel lang gebruikt in de reclame voor cola, ik weet alleen niet meer of dit nou voor Coca-Cola was of voor Pepsi.

Ik doe toch maar 3,5* voor dit stukje jeugdsentiment wat ik nog steeds heb.

Slade spelde inderdaad de titels van de songs met opzet 'verkeerd'.
Dit was om hun arbeidersafkomst (of dat waar is weet ik niet) te benadrukken.

Ik heb overigens nog een identieke plaat als deze, maar dan een Engelse versie met geheel andere nummers. De hoes is wel precies hetzelfde.

Toch grappig hoe Slade onbedoeld van grote invloed op de hip-hop is geweest.

Ik kocht destijds ook behoorlijk wat hitcompilaties (tot rond 1990). Destijds was de geluidskwaliteit inderdaad zwak met meer ruis en minder bas, sommige nummers werden inderdaad ingekort. Vandaar dat ik later hitcompilaties op CD kocht met betere geluidskwaliteit en ontdaan van (nu gedateerde) wegwerppop.

Zou best wel eens kunnen. De naam Slade sloeg ook al op een beruchte gevangenis in Engeland. Wie zegt dat glamrock geen controverse kan veroorzaken?

Volgens mij was dat nummer van de New Seekers gebruikt als muziek bij de reclame voor Coca Cola.

Als een plaat op een schaal van jeugdsentiment kan scoren van 1 tot 10, dan scoort dit album ongeveer een 5.934. Wat heb ik dit vaak gedraaid. En latere zelfgebrande compilaties van groepen die op deze plaat staan waren dan ook nooit compleet zonder de tracks waarmee ze hier vertegenwoordigd zijn, hoe klein de hits ook waren en hoe obscuur de nummers nu ook zijn : Magic woman touch, Pardon me sir, Oh Lord, Blackboard jungle lady...

Om nog maar te zwijgen van het feit dat Maybe tomorrow, maybe tonight het allereerste singletje was dat ik ooit kocht. 
 

En dat was natuurlijk een schot in de roos die niet snel zal zijn overtroffen...

Mijn best bestede 5 gulden en 25 cent ooit, meneer.

DE start van mijn muziekverzameling. Eind 1973/begin 1974 gekregen. Ik weet niet meer of het een Sinterklaascadeau of dat het voor mijn verjaardag was. Is ook niet belangrijk.
Het initiatief om dit album te krijgen lag wel bij mij en dat had te maken met de voor mij toen kennelijk nogal indrukwekkende TV-reclame, waarvan ik me nu natuurlijk helemaal niks meer herinner.
Smaak had ik als 9-jarige toen nog niet. Mijn favoriet op dit album was toen Little Jimmy Osmond met Long Haired Lover from Liverpool. Nu is dat de track waarvan me de vullingen uit mijn kiezen springen. Procol Harum met A Whiter Shade of Pale vond ik toen helemaal niets, uiteraard kan ik het nummer nu wel waarderen. Als ik nu naar de tracklist kijk zou je kunnen zeggen dat mijn smaak in de loop van de jaren een fikse draai heeft gemaakt. Maar goed, daar zal ik wel niet alleen in staan.
Bij het aankruisen van de 4 favoriete nummers valt me op dat het allemaal Nederpopformaties zijn: Earth & Fire, Sandy Coast, Golden Earring en Shocking Blue.

Ha, weer een gevonden! Leuke speurtocht!

Inderdaad leuk, maar ik ben nu zo'n beetje door mijn ideeën heen. Op Discogs staan nog wel een aantal die hier niet zijn opgevoerd maar ik heb niet de tijd, noch zin om ze te gaan toevoegen. Ik heb een paar albums toegevoegd op MM maar ik vind het eigenlijk te veel werk.