Taj Mahal - Taj Mahal (1968)

Dit gelijknamige debuut van Taj Mahal is een mooie hoor. De blues op ”Taj Mahal” klinkt puur en authentiek. Het gitaarwerk is behoorlijk ingetogen en is een mooie combinatie van akoestisch en elektrisch. Het is nergens vlammend of spectaculair, maar wel bijzonder smaakvol. De blues van Taj Mahal wordt daarnaast doorspekt met invloeden uit de folkmuziek. Hierdoor krijgt het geheel een behoorlijk traditioneel en warm karakter. Ook het mooie harmonicaspel is hier debet aan. Blikvanger vind ik toch wel de fantastische doorleefde stem van Taj Mahal zelf. Een mooie rasp op zijn stembanden zorgen voor een heerlijke beleving. Op dit debuutalbum blijft Taj Mahal behoorlijk dicht bij de traditionele blues. Pas later komen de wereldse en Caribische invloeden om de hoek kijken. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de Taj Mahal uit zijn beginperiode en daarom, en logisch ook, bevalt ”Taj Mahal” me uitermate goed. Heerlijk album.

Het is dat dit zo goed ingespeeld is, maar eigenlijk is deze plaat zo slaapverwekkend dat het een onvoldoende rechtvaardigt. Voegt naar mijn inzicht helemaal niks toe aan wat er hiervoor al gemaakt was.

het debuutalbum van de inmiddels 83-jarige Taj Mahal werd een kleine 60 jaar geleden in 1967 opgenomen toen de man 25 jaar oud was.

een heerlijk blues (rock) album dat de tand des tijds heeft weerstaan, waarover Taj Mahal in de liner notes destijds opmerkte "This is the music I feel at home with. Those older guys...they know. Now I really dig Dylan, but I don't play much of that. Dylan, though, he's one of the twentieth-century greats".

van "those older guys" covert hij o.a. 3 nummers (1,4 en 7) van country blues man Sleepy John Estes, van wie ook Ry Cooder meerdere nummers coverde, het funky swingende "Checkin' Up on My Baby" (Sonny Boy Williamson) en "Dust My Broom" van de Delta blues legende Robert Johnson.

het lekker stuwende "Statesboro Blues" (Willie McTell) met Jesse Ed Davis op slide gitaar dat later vooral bekend werd in de versie van The Allman Brothers Band, klinkt op dit debuut een stuk beter dan de versie op het in 1965/66 opgenomen album "Rising Sons" (met Ry Cooder).

de traditionals "E Z Rider" waarvan de 1e opname wordt toegeschreven aan Ma Rainey en "The Celebrated Walkin' Blues" (o.a. bekend van Son House) sluiten naadloos bij de overige nummers aan. de country blues van die afsluiter met Taj Mahal zelf op slide gitaar en harmonica en Ry Cooder op mandoline behoort tot de hoogtepunten.

(wijlen) Jesse Ed Davis zou nog op meerdere albums uit zijn beginperiode meespelen en Taj Mahal zou vele jaren later nog een fraai duo album "Get on Board" (2022) maken met zijn oude muzikale maatje Ry Cooder.

Album werd geproduceerd door David Rubinson

Jesse Ed Davis: lead guitar, slide guitar, piano
Ry Cooder: rhythm guitar, mandolin
Taj Mahal: vocals, slide guitar, harmonica
Gary Gilmore, James Thomas: bass
Charles "Chuck" Blackwell, Sanford Konikoff: drums
Bill Boatman: rhythm guitar