Habib Koité - Eric Bibb - Brothers in Bamako (2012)

"Brothers in Bamako" is een samenwerking tussen de West-Afrikaan Habib Koite en de Amerikaanse bluesmuzikant Eric Bibb. Deze plaat laat een mooie samensmelting horen tussen de West-Afrikaanse bluesmuziek en de authentieke blues van de andere kant van de grote plas, Amerika. Het levert een mooi palet aan bluesklanken op, waarbij het wisselend gebruik van Engels en de Afrikaanse taal op geen enkel moment een barrière is. Authenticiteit is hetgeen wat deze plaat uitstraalt. Dat betekent wel dat het nergens heel verrassend wordt. Wat dat betreft blijft "Brothers in Bamako" keurig binnen de blueslijntjes. Maar dit mag de pret niet drukken. Deze plaat bewandelt een mooie reis door de bluesgeschiedenis; van de plek van de oorsprong naar het mekka van de huidige blues.

Een mooi album van Habib Koité en Erik Hubb en doet me direct denken aan een paar andere albums. Als eerste Joep Pelt & Lobi Traoré - I Yougoba! (2008), daarnaast ook Faris - Mississippi to Sahara (2015) - MusicMeter.nl en als laatste Mali to Memphis (1999)

Bij alle drie de albums wordt gezocht naar de beïnvloeding tussen de delta/mississipi blues met de desert blues uit Afrika. Dat er overeenkomsten zijn is duidelijk. Ook op dit album hebben we de blues artiest uit Amerika, Eric Gibb die samen speelt met de Malinees Habib Koita. Met zijn groep Bambada speelt hij geen echte delta blues, maar hij is er wel mee bekend.
Het album met twee top gitaristen is zeer onderhoudend. Je wordt niet van je stoep geblazen , het blijft vooral erg akoestisch, mist soms het venijnige van zowel de desert als delta blues, maar is kwalitatief hoogstaand. Op de drie hier boven benoemde platen zien we ook de wisselwerking tussen de delta blues en desert blues. Bij Joep Pelt op zijn plaat samen met Lobi Traoré en Joep Pelt heeft een programma gemaakt wat juist hier over gaat, Faris die de tradionele delta blues nummers een desert blues jasje geeft en op het Patumayo album Mali to Memphis staan zowel desert- als delta blues artiesten, waaronder Habib Koité en Eric Bubb.
Een fijn, subtiel album, dat zeker een andere kant laat zien van Habib Koité. Dat hij met zijn band Bambada een feestje kon bouwen, dat is zonder meer bekend, maar dat hij ook zo subtiel kan musiceren als op deze plaat is verrassend. De twee heren halen het beste bij elkaar naar boven en op deze wijze is 1+1 geen 2, maar 3 ! "Blowin in the wind' is zeker een onverwachte cover, maar o zo mooi uitgevoerd.

een samenwerking tussen de (Malinese) Afrikaan Habib Koite en de Afro-Amerikaan Eric Bibb. de eerste staat niet bekend als bluesman en maakt mooie, toegankelijke wereldmuziek (blues, folk, Afro-pop), de tweede is meer actief in het blues/folk genre en eveneens geen uitgesproken bluesman, hoewel zijn muziek daar zeker raakvlakken mee heeft. beiden ontmoetten elkaar 10 jaar daarvoor, toen zij door het Putumayo label werden gevraagd om bij te dragen aan de verzamelaar"Mali to Memphis". Eric Bibb is een peetzoon van de sociaal activistische acteur/zanger Paul Robeson en zijn vader Leon Bibb was een folkzanger die o.a. het werk van Pete Seeger bewonderde. beide gitaristen/zangers beschikken over zoetgevooisde, warme stemmen.

vind de kruisbestuiving op dit album niet zo goed van de grond komen, maar er staan genoeg memorabele liedjes op, waarbij Eric Bibb en Habib Koite de lead vocalen afwisselen ofwel samen zingen in het Engels en Malinees dialect. een enkele keer zingen zij de sociaal bewogen teksten, zoals op het erg zoete "Send us Brighter Days" in de Engelse en Franse taal.

meerdere nummers verschenen eerder op hun solo albums, zoals "Needed Time" op het Eric Bibb album "Spirit & The Blues" en de Habib Koite nummers "L.A." en "Khafole" (beide van het album "Soo") en "Foro Bana" (album Ma-Ya) en worden op dit album in een nieuw jasje gestoken. beide laatste nummers worden door Habib Koite gezongen en behoren samen met de 2 instrumentale nummers "Nani Le" en "Mami Wata" tot de sterkhouders. de gospel folk/blues "With My Maker I Am One" (Eric Bibb) en de blues traditional "Goin' Down the Road Feelin' Bad" zijn eveneens nummers die blijven hangen.

helaas staan er een aantal nummers op zoals "Tombouctou", "We Don't Care" en het eerder genoemde "Send us Brighter Days" die dat een stuk minder doen. de door Eric Bibb stemmig gezongen Dylan cover "Blowin' in the Wind" is fraai maar niet bijzonder te noemen.

een album met weliswaar knap gespeelde, enigszins brave muziek waarbij het prettig ontspannen is, maar als luisteraar krijg je het idee dat er met een wat ruwer randje meer in deze samenwerking had gezeten.

Album werd geproduceerd door Eric Bibb & Habib Koite
Recorded at Studio Hotel Nord Sud, Bamako, Mali

Habib Koite: vocals, acoustic nylon string guitar, acoustic/electric guitar, 6-string banjo, 8-string ukulele
Eric Bibb: vocals, acoustic 6 & 7-string guitars, 6-string banjo, acoustic baritone guitar, baritone, soprano & 8-string ukuleles
Mamadou Kone: percussions
Olli Haavisto: pedal steel guitar on "Blowin' in the Wind"
Kafoune: backing vocals on "L.A."