John Fahey - Fare Forward Voyagers (Soldier's Choice) (1973)

Dit album is echt een vergeten meesterwerk. Het bevat drie lange solo gitaarstukken, die ieder een zeer emotioneel web spinnen waarin je als luisteraar kunt verdrinken. Vooral het epische titelnummer is van ongeëvenaarde schoonheid. Voor fans van Fahey's tijdgenoten Sandy Bull en Robbie Basho en/of volgelingen Six organs of admittance, Dirty three, Steffen-Basho Junghans en Jim O'Rourke een absolute must. (Hint: Soulseek).

Buitengewoon obscuur plaatwerk van een man die vanaf 1959 tot aan zijn dood in 2001 talloze albums heeft uitgebracht die hogelijk gewaardeerd worden door diverse generaties avantgardisten.

Op deze cd uit 1973 staan 3 (lange) instrumentale stukken waarin Fahey, zonder enige verdere begeleiding, virtuoos fingerpicking gitaarspel laat horen.

Songstructuur ontbreek echter nagenoeg geheel, hetgeen er voor zorgt dat veel van de luisteraar gevraagd wordt.
De nummmers zijn moeilijk te doorgronden en hebben vele vele draaibeurten nodig om te beklijven.

Daarmee is dit echt een cd voor de liefhebbers en vooral voor doorzetters die ook Rivella light drinken (een beetje vreemd....nou ja je kent m...)

Voor mij persoonlijk is dit werk eigenlijk net een brug te ver. Ik herken de technische vaardigheden van Fahey en vind het moedig en van visie getuigen om deze muziek op de plaat te zetten. Desondanks is dit een album dat bij mij moeilijk uit de platenkast zal komen.

Ik kan me echter wel voorstellen dat ik het van tijd tot tijd, met lage frequentie, uit een soort fascinatie voor de vervreemdende sfeer van het album, weer zal opzetten.

Een score ? Haast onmogelijk. Ik houd het voor nu maar lafjes op een 3 tal sterren..

Het enige wat ik kan aanraden, is om hem vaker te draaien. Een nummer van 23 minuten zonder al te veel structuur is voor iedereen moeilijk te behapstukken. Mijn eerste draaibeurten hield ik ook moedig vol door een vreemde fascinatie voor dit album. Na verloop van tijd kende ik de nummers vrij goed en groeide mijn waardering met rasse schreden.

Toch maar eens stemmen. Heeeerlijke muziek!

Deze fraaie plaat wordt weer officieel uitgebracht eind augustus 2007!
(op internet worden nog steeds woekerprijzen gevraagd
van ruim 100 euro)

Goed Nieuws.
Pauljojo, jij hebt hem bij "mijn albums" staan, had je hem al gekocht dan? Zo ja, wat heb je ervoor betaald? (ben nieuwsgierig )

Prachtig nieuws!
Ik heb het album namelijk ook nog niet, dus heb het ook uit "mijn albums" verwijderd. Hoe het daar gekomen is mag Joost weten...

Geweldig nieuws, eindelijk in mijn collectie dan. Even kijken waar hij het goedkoopst is en dan meteen aanschaffen.

edit: gekocht, €17,50 was het goedkoopste wat ik kon vinden, op amazon marketplace. NLStore is net iets goedkoper, maar daar winkel ik liever niet meer.

na de lovende berichten hier, deze maar eens gedownload. Wat ik niet snap is waarom dit onder folk staat. kan iemand mij uitleggen waarom ervoor gekozen is om dit tot het "hokje"Folk te plaatsen

Dit is toch duidelijk folk dacht ik zo? die akoestische gitaar... welk genre zou jij dit noemen dan?

psychidelische instrumantale gitaar muziek of zo.

Dat genre wat jij noemt is niet te kiezen hier op MuMe

Inderdaad zeg. Misschien even gaan lobbyen bij Jordy, korenbloem. Tot die toevoeging is het enige juiste genre hiervoor natuurlijk folk, zoals alle solo-gitaarmuziek wordt gecategoriseerd volgens mij.

okee, dat wist ik niet. weer wat geleerd.

of ik dit nu psychidelische instrumentale gitaarmuziek mag noemen of gewoon folk. is mij eigenlijk om het even. Dit is zeker een prachtige cd. Wat elke keer een genot is om naar te luisteren. bands als slint hebben duidelijk hun inspiratie weg gehaald bij deze man.

4,5 sterren.

ps dhr heeft zelf ook wel eens zijn muziek : "American Primitive" genoemd. Maar als iemand zo creatief is met muziek en ter gelijker tijd ook nog prachtige muziek maakt. dan heb je wat mij betreft ook het recht om zelf de naam te verzinnen van je eigen gecreërde genre.

deze plaat laat zich heel prettig beluisteren. nergens voelt het langdradig aan.

Ik ben hevig fan van de fingerpicking style van o.a.: Nick Drake, Bert Jansch, John Martyn, Townes van Zandt en vele anderen.

Laten we dit dan maar Folk-Prog noemen

Een erg sfeervol plaatje, het is alsof je oude postkaarten bekijkt uit de tijd van je grootouders.
Het is als een oud boek waarvan de bladzijden haast volledig bruin zijn en ook zijn er een paar bladeren verloren gegaan met de jaren.
Misschien een rare vergelijking maar daar doet het me aan denken dit mooi gitaargetokkel van John, 3 lange nummers met vele tempowisselingen en heerlijke melodieën maar omdat ik toch nog wat variatie mis en wat emotie (soms is die er wel) geef ik voor nu een ruime 3,5*.

Een oude man met een hoed. Dat is het beeld dat ik krijg als ik denk hoe John Fahey eruit zou zien. Een man met zeer veel gevoelens, een man met vele dromen. Dromen die hij omzet in prachtige muziek. Deze oude folk plaat wordt met de luisterbeurt beter en beter, na een tijd ga je de melodieën herkennen en merk je dat hij niet zomaar wat melodieën heeft gemaakt en die aan elkaar geplakt.

Hij heeft er een mooi geheel van gemaakt, alle drie de tracks ademen precies de zelfde sfeer uit.
Waar ik de eerste luisterbeurten hier nergens emotie in hoorde, merk je toch meer en meer dat dit fantastische gitaargetokkel barst van de emotie. Vervelen doet deze plaat zeker niet, zo speelt John soms snelle en haast Spaanse melodieën en soms dan weer trage en gevoelige melodieën.

John Fahey heeft maar één instrument tot zijn beschikking, maar hij beheerst het zo goed en schrijft zulke mooie composities dat er geen andere instrumenten nodig zijn. Een ruime 4*.

Mooi dat je 'm waardeert!

Wel de beste plaat van Fahey die ik nu al beluisterd heb, maar becijferen dat zit er niet meteen in. Moeilijke artiest, blijkbaar..

Een van de velen in mijn geval.

Inderdaad geen gemakkelijke plaat om te beoordelen. Al wordt het wel makkelijker met de luisterbeurten. Moet er naast het genre: 'Folk' ook niet 'Avant-Garde' staan? Want zo'n normaal Folk plaatje is dit toch ook niet.

Leuke link over het overlijden en de wederopstanding van Johns beroemde 1939 Gibson Ray Whitley Recording King, waarmee hij zijn beste albums (zo ook deze) opnam.

Zowaar, er is een cover van het titelnummer.
En niet bepaald een onverdienstelijke. Mijn God, wat een werk om te transcriberen en onder de knie te krijgen. Hier te vinden voor de doorgewinterde fingerpickers onder jullie (gemaakt door de jongen uit het filmpje).

Dit is mijn eerste kennismaking met het werk van John Fahey. Ik raakte geïnteresseerd, doordat Luther Dickinson hem noemde als de grote inspiratiebron voor zijn dit jaar verschenen solo-album. Zojuist voor de eerste keer beluisterd. Ben erg onder de indruk van de muziek en dan vooral het titelnummer. Ga hem de komende tijd meer beluisteren. Heeft iemand nog een tip, welke platen nog meer interessant zijn? Want dit smaakt naar meer!

James Blackshaw - Celeste (2004)

Peter Walker - Rainy Day Raga (1966)

Sandy Bull - Fantasias for Guitar & Banjo (1963)

John Fahey - America (1971)

Ook allemaal solo-gitaarmuziek.

Uitstekende tips, Dave. Verdere tips: Sunshrine en Cloud of unknowing van Blackshaw, Venus in cancer en Song of the stallion van Robbie Basho en Song of the Earth van Steffen Basho-Junghans (inderdaad, de man heeft zichzelf deels naar Robbie Basho vernoemd).

Allereerst dank voor de tips, dat is het mooie van dit forum! Ik ben niet erg duidelijk geweest. Ik bedoelde eigenlijk platen van John Fahey. Maar die andere tips zijn mooi meegenomen.

America (13 track reissue!), Voice of the turtle, Requia, The great San Bernardino birthday party, Womblife. Eigenlijk alles wat ik van hem ken, besef ik nu, en allemaal de moeite meer dan waard!

Bedankt, Paalhaas! Die plaat van Sandy Bull leek me erg interessant. Jammer genoeg alleen als lp te koop.

Ja van die plaat wacht ik al jaren met smart op een CD-reissue.

Ik had eigenlijk niet verwacht dat deze muziek in jouw straatje paste, Paalhaas.