John Fahey - Fare Forward Voyagers (Soldier's Choice) (1973)

Dit album is echt een vergeten meesterwerk. Het bevat drie lange solo gitaarstukken, die ieder een zeer emotioneel web spinnen waarin je als luisteraar kunt verdrinken. Vooral het epische titelnummer is van ongeëvenaarde schoonheid. Voor fans van Fahey's tijdgenoten Sandy Bull en Robbie Basho en/of volgelingen Six organs of admittance, Dirty three, Steffen-Basho Junghans en Jim O'Rourke een absolute must. (Hint: Soulseek).

Buitengewoon obscuur plaatwerk van een man die vanaf 1959 tot aan zijn dood in 2001 talloze albums heeft uitgebracht die hogelijk gewaardeerd worden door diverse generaties avantgardisten.

Op deze cd uit 1973 staan 3 (lange) instrumentale stukken waarin Fahey, zonder enige verdere begeleiding, virtuoos fingerpicking gitaarspel laat horen.

Songstructuur ontbreek echter nagenoeg geheel, hetgeen er voor zorgt dat veel van de luisteraar gevraagd wordt.
De nummmers zijn moeilijk te doorgronden en hebben vele vele draaibeurten nodig om te beklijven.

Daarmee is dit echt een cd voor de liefhebbers en vooral voor doorzetters die ook Rivella light drinken (een beetje vreemd....nou ja je kent m...)

Voor mij persoonlijk is dit werk eigenlijk net een brug te ver. Ik herken de technische vaardigheden van Fahey en vind het moedig en van visie getuigen om deze muziek op de plaat te zetten. Desondanks is dit een album dat bij mij moeilijk uit de platenkast zal komen.

Ik kan me echter wel voorstellen dat ik het van tijd tot tijd, met lage frequentie, uit een soort fascinatie voor de vervreemdende sfeer van het album, weer zal opzetten.

Een score ? Haast onmogelijk. Ik houd het voor nu maar lafjes op een 3 tal sterren..

Een oude man met een hoed. Dat is het beeld dat ik krijg als ik denk hoe John Fahey eruit zou zien. Een man met zeer veel gevoelens, een man met vele dromen. Dromen die hij omzet in prachtige muziek. Deze oude folk plaat wordt met de luisterbeurt beter en beter, na een tijd ga je de melodieën herkennen en merk je dat hij niet zomaar wat melodieën heeft gemaakt en die aan elkaar geplakt.

Hij heeft er een mooi geheel van gemaakt, alle drie de tracks ademen precies de zelfde sfeer uit.
Waar ik de eerste luisterbeurten hier nergens emotie in hoorde, merk je toch meer en meer dat dit fantastische gitaargetokkel barst van de emotie. Vervelen doet deze plaat zeker niet, zo speelt John soms snelle en haast Spaanse melodieën en soms dan weer trage en gevoelige melodieën.

John Fahey heeft maar één instrument tot zijn beschikking, maar hij beheerst het zo goed en schrijft zulke mooie composities dat er geen andere instrumenten nodig zijn. Een ruime 4*.