Therapy? - Semi-Detached (1998)

Redelijke verzameling redelijk kleurrijke pop/rock/punk/metalnummers waarop Andy Cairns de perfectie van Troublegum lijkt te willen combineren met de emotionele achtbaan die Infernal love was, maar het resultaat klinkt eerder geforceerd en onevenwichtig dan kwalitatief stabiel. Dat is althans míjn oordeel, maar blijkens de berichten hier is dit voor verschillende van de (teleurstellend weinige) gebruikers hierboven juist de favoriete Therapy?-plaat. Voor mij zitten de beste nummers in de eerste helft (Tightrope walker, Lonely cryin' only en Born too soon) en slaan na Safe de verveling en de voorspelbaarheid toe, en hoewel ik indertijd echt moeite heb gedaan om hier enthousiast over te zijn kan ik hier nu niet meer warm voor lopen.
        Misschien heb ik langzaam maar zeker ook wel een beetje genoeg gekregen van Cairns' verbeten en bijna dwangmatige zwartgalligheid, hoe energiek hij die ook in zijn muziek verpakt. Natuurlijk, als dat zijn wereldbeeld is, dan is dat nou eenmaal zo, en ik kan moeilijk van hem eisen dat hij de dingen eens van een andere en iets vrolijker kant gaat beschouwen, maar op een gegeven moment wordt het allemaal zó zwaar op de hand dat het me bijna karikaturaal aandoet. Ik herinner me nog dat ik indertijd volop meebrulde met mijn favoriete nummer Lonely, cryin' only (bijna Weezer-slim), maar dat ik tegelijkertijd dacht: ja, nou voelt de ik-figuur zich eenzaam en zwak, en hij zoekt steun bij iemand anders, maar waarom moet de liefde die hij voor twee minuten van haar vraagt nou meteen weer een "twisted love" zijn? (Of zoek ik onbewust een stok om de hond mee te slaan omdat ik niet goed kan verklaren waarom ik hierna met Therapy? ben opgehouden?)