Normil Hawaiians - More Wealth Than Money (1982)

Een van de pareltjes in de post punk new wave tijd. De Normil Hawaiians kwamen uit de Londen kraakscene en hebben nog een John Peel sessie afgeleverd. Deze plaat heb ik in 1982/1983 gekocht. Wat direct opviel waren de lange nummers die eigenlijk niet pasten in deze tijd. Had punk niet voor niets gebroken met al die prog met ellenlange nummers. Maar op dezedubbel elpee staat wel 4 nummers van rond de 10 minuten. Hoewel de muziek echt jaren 8o is, heeft het ook andere kenmerken. De stevige bas en drum doen denken aan Joy Division, maar er zitten akoestische stukken tussen, wat prog. A ertain Ratio, noise, noem het maar op, ook door de hoeveelheid van instrumenten. Afwisselend en altijd een van de beste platen voor mij uit deze tijd. Veel werk heeft de groep niet uitgegeven, hierna nog een lp en daarna nog een plaat die nooit uit is gekomen.Tot een paar jaar geleden, toen men besloot hem alsnog uit te brengen. Intussen is er weer wat belangstelljng voor deze vergeten groep en treden ze soms weer op. Deze lp wordt trouwens op 1 december van dit jaar opnieuw uitgegeven, zowel op plaat als cd. Op de cd moet het nummer traveling west wat nu 10 minuten duurt 2 keer zo lang duren. Waarschijnlijk durfde men dat toen niet aan om het uit te brengen.
Een pareltje uit de beginjaren 80.

Na weken wachten heb ik dan uiteindelijk de uitgebrachte cd. Uitgeverij upset! the rhythm heefthiervoor gezorgd, waarvoor hulde. Er is een 2 cd uitvoering en ook een dubbel vinyl. Aangezien ik de dubbel lp versie uit 1982 van Illuminated label al heb, ben ik voor de dubbel cd versie gegaan. En daar heb ik geen spijt van. Op cd 1 staat de oorspronkelijke dubbel lp. Deze is wat geremastered, maar aangezien mijn vinyl echt grijsgedraaid was is het zonder meer heerlijk om de cd te beluisteren. Het klinkt weer open, fris en allerlei details die niet meer hoorbaar waren komen boven. Cd 2 is echt een verrassing. Daar staan demo's op die de band opnam voor de platenmaatschappij , zodat ze naar een studio konden gaan. Er zitten drie onbekende nummers bij en 6 bekende nummers , die soms net anders klinken dan op de uiteindelijke plaat. Daarnaast nog 3 nummers die wel in de uiteindelijke studio zijn opgenomen in Wales, met daarbij de eerste versie van Traveling West van 20 minuten. Uiteindelijk is dat gehalveerd en zo op de plaat terecht gekomen. Er zit ook een informatieboekje bij. Leuk om te lezen. Het krakerscollectief uit Londen vertrok naar Wales om daar in de Foel studio aan de gang te gaan, ondertussen in een cottage verblijvend. David Anderson was eigenaar van deze studio en produceerde de plaat. David Anderson, oud bassist van Hawkind en ook gewerkt mat Amon Duul II gaf de band ruimte om te experimenteren en nam alles op en kon niet nalaten regelmatig mee te bassen. Verder kwamen soms andere muzikanten binnen die een tijdje meespeelden. Dit alles zorgde voor een resultaat dat absoluut niet paste in de New romantic mode, maar naast post punk, ambient ook prog elementen en kraut muziek in zich had.
Bij de heruitgave blijkt wel uit de commentaren en recensies dat het hier gaat om een unieke plaat die wat in de vergetelheid is geraakt, aangezien het niet echt te plaatsen was in de hokjes van de jaren 80 ook toen niet op de juiste waarde is geschat.
Echt een aanrader. Een parel om te ontdekken.

Bij vlagen briljante plaat, en dan vooral in het instrumentale. De zanger dat vind ik het manco hier.
De langere numers zijn het beste en zorgen voor een langdurig climax, zoals Travelling West.
Veel psychedelische bandjes van nu, zullen watertandend naar deze stukken luisteren.
Dit verdient gewoon een groter publiek.

Voor mij één van de platen uit begin jaren 80 die post-punk en psychedelia weet te verweven tot een heerlijk geheel. "British warm" is een heel mooi voorbeeld daarvan. Deze hele plaat is heerlijk spannend, hypnotiserend en soms chaotisch. Instrumentaal helemaal super! Toch kleven er twee nadelen aan deze plaat , de lengte en de zanger. Zijn bijdrage op bijvoorbeeld "An Old Standard" kan ik moeilijk verteren. Het is het net niet. Ik beluister deze plaat in tweeën. Eerst nummers 1-6 , wat nogal noisy eindigt. En daarna 7-12. Niet zoals het bedoeld is, maar zo blijft deze plaat wel interessant. Anders trek ik het richting het einde niet zo goed, terwijl die laatste twee tracks heel goed zijn. Om die twee redenen geen 4,5* , maar 4*.

Mee eens. Een band uit de jaren 80 die ik nog maar onlangs heb ontdekt. Een ruime voldoende maar geen hoogvlieger vind ik. Hoewel ik het experiment hier wel kan waarderen maar sommige nummers zijn te lang om je aandacht erbij te houden. Wel een mooie documentatie van de uitbarsting van creativiteit en de DIY mentaliteit uit die tijd.

Zeer welkome tip van Cervantes in het super-tiptopper spel

Vanaf de eerste tonen wist ik dat dit een album ging worden, die ik eerst eens goed moest marineren in meerdere luisterbeurten voordat ik hem helemaal zou kunnen omvatten. Een band die bewust het experimentele opzoekt en er ook zeker op uit is om te prikkelen. Normil Hawaiians is zelf overigens in de jaren ’80 nooit zo’n succes geweest, onder andere door een platenlabel die onder financiële problemen gebukt ging. De line-up qua bandleden was ook erg inconsistent, zanger/gitarist Guy Smith was de enige constante factor.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Ik hou van deze chaotische maar doordachte experimentele rock platen en deze plaat heeft mij ook zeker weten te overtuigen. British Warm, de tweede track van het album, is het absolute hoogtepunt van het album. Het nummer opent nog vrij onschuldig, met een kalmerende panfluit. De Oosterse rust zal echter al snel verstoord worden, wat zich aankondigt als een subtiel bass-loopje vervolgd door een paar vlugge gitaarakkoorden alsof we midden in een Western zijn beland. Schijn bedriegt echter opnieuw, want vervolgens duiken we een moody post-punk sfeer in. De bodem van de muzikale trukendoos is echter nog lang niet in zicht; Spoken word passages en chants golven kris-kras door elkaar en het nummer ontspoort onder krijsende gitaren en opzwellende synthesizers tot een snijdende climax. Heerlijk stuk muziek, kan er niets anders over zeggen.

Er valt ook nog genoeg te zeggen over de rest van het album. More Wealth Than Money overstroomd van verschillende muzikale invalshoeken. Zo gooit Red Harvest er een dosis stevige punk tegen aan en is Yellow Rain een zeer sfeervol en ingetogen post-punk nummer waar Joy Division jaloers op zou kunnen zijn. De mix van opzwepende gitaren en uitgerekte synthesizers werkt erg goed op dit album, New Standard is daar weer een voorbeeld van. Ook in dit nummer van slechts 3 nummers zit zoveel verstopt. Van een uitgebreide selectie aan gitaarmelodieën tot tempowisselingen in de drums tot weggestopte instrumentatie op de achtergrond. Werkelijk waar subliem. An Old Standard gaat ook vervolgens weer alle kanten op, van een muur van noise tot serene strijkers tot een indringend refrein. Other Way Of Knowing is hypnotiserend en angstaanjagend tegelijk en introduceert weer eens een nieuw instrument: De orgel. Of iets wat erop lijkt. Het album eindigt ook nog eens zeer sterk, met een drietal nummers die een lange speelduur genieten, maar wederom tot een avontuurlijke luisterervaring leiden. Sally IV is een heerlijk noise rock nummer, maar in het tweede deel van het nummer gaat dan ineens tegendraads het gas van het pedaal. Left Alone with Her Pipe heeft dan weer het speelse karakter van een jam-sessie, met vooral een zeer fijne percussie. Travelling West is dan weer een soort eigen interpretatie van een krautrock band die als taak krijgen een ambient nummer te creeëren.

Een intrigerend album, die uit zijn voegen bast van de creativiteit. Noise, ambient, post-punk, krautrock, panfluit, piano’s, orgels, synthesizers, het zit allemaal verstopt op dit album. De vele stijl- en instrumentatie wisselingen, ook tijdens de nummers zelf, zorgen voor een uitdagende luisterbeurt. Ik bleef mij maar verbazen hoeveel ze in dit album hebben weten te stoppen en het is (meestal) ook gewoonweg geniaal.

Mooie omschrijving aerobag

En ik maar denken dat ik ALLES uit de 80-ties al kende. Niet dus. Hulde aan de MuMe-ters die me via-via hier brachten. (weet nu al niet mee hoe)
Opvallend hoe tijdloos dit klinkt. Zelfs actueel, als je de huidige bands beluisterd, hoor je ook de volledige afkeer van duidelijke muziekhokjes. Alles in de creatieve blender. Wat ik grappig blijf vinden dat iedereen vervolgens weer op zoek gaat naar die sub-genres. Lekker belangrijk, terwijl luistergenot de kern is.
Start van elke track is telkens weer spannend; vol donkere schachten en spelonken, en links en rechts een goudklompje.

Chameleon Day, Premonition, kennen jullie dit?

Nee, ga het beluisteren ergens deze week

Dit zegt mij ook helemaal niks. De reviews hier maken zeer nieuwsgierig!

aerobag heeft het hiervoor al goed verwoord, een eclectisch klinkend album. Het is wel een lange zit, met breed uitgesponnen nummers.
Voorlopige favorieten British Warm en Yellow Rain (kan zo in ons postpunk topic).