Foxygen - We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic (2013)

Live tijdens Le Guess Who festival:

In the Darkness

On Blue Mountain

Shuggie is fijn, tempowisselingen, strijkers, blazers, het rockt, lekker laidback gezongen, toptrack.

Wel een heel kort album, 37 minuutjes en dan is Bowling Trophies ook nog een fillertje van 2 minuten. De up-tempo nummertjes (On Blue Mountains, Oh Yeah, titeltrack) zijn wel een stukkie beter dan de rest. Ik moet af en toe aan Supergrass denken bij deze band.

Erg leuk en gevarieerd album.

Je krijgt bij dit album heel sterk het gevoel dat elk nummer weer een ode is aan een bepaald tijdperk of artiest. Beetje flauw wellicht om zijn "inspiraties" op te sommen, maar ik kan het gewoon niet laten

In the Darkness lijkt op een brouwsel van een erg jonge Elton John.

No Destruction is Dylan. Punt

On Blue Mountain lijken sommige passages geleend van Empty Sky van Elton John. (overigens zijn allereerste en direct beste nummer naar mijn mening
Luister naar "We can life on the mountain" en vergelijk dit met Empty Sky (vanaf zo'n 1:30)

YouTube - Empty Sky - Elton John

San Fransisco ademt jaren '60, en met name Harry Nilsson. Heel herkenbaar voor mensen die hem kennen.

Shuggie is het leukste nummer van het album. Ik hoor Belle & Sebastian, en dan vooral het nummer Seeing Other People. Maar misschien weet iemand nog een vergelijkenis met een oudere band. Beatles wellicht. (maar goed, daar valt alle hedendaagse pop mee te vergelijken

Oh Yeah is echt een jaren '70 nummer. De delen met kopstem zijn vrij typisch Gooi er maar wat namen in.

We Are the 21st gaat van '50/'60 (Elvis) via Talking Heads om uiteindelijk te stoppen bij Pink Floyd.
Heel verwarrend allemaal, maar erg leuk

Oh No 2 is op hetzelfde veld bedacht waar McCartney zijn aardbeiden plukt. Lijkt me vrij duidelijk

Tot nu toe het beste, maar vooral leukste album van 2013, maar dat zeg op 8 januari nog niet zo gek veel

Dat intro deuntje van Shuggie hè

Hij staat nu ook op de luisterpaal van Pitchfork. Fijne album hoor! Foxygen: We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic | Advance | Pitchfork

Er zijn vele invloeden en gelijkenissen te horen op dit album, maar er is één band die tijdens het beluisteren van dit album voornamelijk door mijn hoofd spookt: The Kinks. Vooral het eerste gedeelde.

Verslavend album van Foxygen. Divers zoals divers ooit bedoeld is.

San Francisco is heerlijk dromerige baroque pop maar heeft toch een gekke donkere (Barrettesque) ondertoon. Fijne achtergrondzang ook!

Wat ik hiervan heb gehoord sprak me wel aan, ik ga hem eens compleet beluisteren via de website van Pitchfork.

Na Shuggie nu ook eindelijk de gehele plaat een stuk vaker gehoord en ik vind hem fantastisch. Ook heerlijk hoeveel afwisseling er in deze plaat zit. Deze gaat nog vaak worden opgezet dit jaar.

Foxygen maakt gebruik van veel verschillende tempowisselingen in hun muziek waardoor het spannend blijft. Dit is een plaat die de jaren ´60 ademt. De zang heeft de ene keer weg van Mick Jagger, dan weer van Bob Dylan en dan weer John Lennon. De nummers zijn kleine avontuurtjes op zichzelf. Erg goede plaat.

Misschien niet zo goed als waar de plaat zijn inspiratie vandaan haalde, maar toch goed genoeg om anno 2013 een fijne plaat te zijn. Ik heb door het '60 geluid interesse gekregen en ik heb er min of meer ook iets voor terug gekregen.

Luisteren naar dit album is alsof je een jukebox aan hebt staan waar de '60 & '70 voorbij komen. Je hoort elementen van David Bowie, The Beatles, The Rolling Stone, The Kinks, The Ramones, The Doors, Bob Dylan, ELO en Jonathan Richman. De nummers klinken authentiek alsof ze ook echt uit die tijd komen, waarbij je soms wel iets proeft van het moderne sausje dat er overeen is gegoten. Het komt nergens gemaakt retro over en blijft geloofwaardig. Ik krijg tenminste nergens het gevoel dat ik naar een persiflage op die jaren zit te luisteren. Mooi gedaan; goede plaat!

Ik hoor in Shuggie een Serge Gainsbourg invloed terug...

Ik hoor hier een beetje MGMT in. Vooral de stem.

Nu ook een Triple AAA recensie van Kicking The Habit. Geheel terecht lijkt me

Dit is een blijvertje, 4,5
Zoveel gelijkenissen en invloeden. Toch blijft het zeer verfrissend en speels klinken.

That's okay, I was born in LA.

Een heel goed album, dit moet vaker geluisterd worden!

Dit klinkt allemaal verrassend lekker zeg. Doet me soms denken aan Wilco en MGMT, wat zeker niet verkeerd is...

Goh! Genant, hoe schaamteloos die lui pitchfork achternalopen.

De review van Kicking The Habit is eerder geplaatst dan de review van Pitchfork.. En meestal worden de platen waar Kicking The Habit lovend over is negatief onthaald door Pitchfork, dus wat jij zegt slaat nergens op.

Mwah, het zit allemaal wel heeeel erg in hetzelfde vaarwater.

De meeste recensies van deze plaat liggen in hetzelfde vaarwater. Het is niet echt een plaat waar je eigen interpretaties op los kan laten. Ik vind het wel een erg lekkere plaat.

Ach, Illumsphere haalt me hier de woorden uit de mond. Check volgende keer eerst eens de feiten voor je onzin uitkraamt

En zo is het. Een vrij simpele plaat zou je kunnen zeggen, luistert vrij makkelijk weg, maar dat is wel de reden dat je hem graag en vaak opzet.

Toch een groeiplaatje denk ik. Niet dat ik het eerst niet goed vond hoor, maar ik blijf er toch maar bij terugkomen en kan geen slechte nummers opnoemen. Erg lekker.

De band doet m.i. niets wat niet al honderd keer gedaan is.

De band stopt m.i. honderd dingen van anderen in 1 album. En daar wordt het heel heel leuk van.

Geldt dat niet voor heel veel popartiesten? Het is de zaak om een eigen geluid eruit te halen waarmee men ontroert of enthousiasmeert en daar is deze band in geslaagd. De band treed in de voetsporen van (oorspronkelijk) 90s bands als Brian Jonestown Massacre, Teenage Fanclub, Mazzy Star en Spiritualized. De variëteit zoals Foxygen die ten tonele spreidt, afwisselend van Psychedelica tot glam, maar ook van garage tot soul. heb ik echter nog niet eerder gehoord. Het goed afkijken is ook een kunst!

Na meerdere luisterbeurten kom ik uit op 3,5 ster. De originaliteitsprijs zal Foxygen zeker niet winnen met het album maar het is wel erg vermakelijk. De mannen pakken allerlei elementen van verschillende groepen uit de jaren '60/70 en gooien dit in een blender. In meerdere nummers wordt er ineens van stijl gewisseld. Ook is het veranderen van tempo's tijdens een nummer iets wat hier veel gebeurd. Dat geeft een beetje een rommelig karakter.