Foxygen - We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic (2013)

Misschien wat hypocriet, dat ik een paar dagen nadat ik me negatief uitliet over een andere psychedelica-recycler van de laatste tijd, het debuut van Jacco Gardner, ik nu hier aardige dingen over ga zeggen. Goed, ik heb net zo goed als ieder ander het recht om subjectief te zijn.

Ik heb me echt uitstekend vermaakt met deze plaat, een paar dagen lang. Laten we verder niet overdrijven, het is natuurlijk niets nieuws onder de zon en of er op dit album songs staan die klassiekers kunnen worden zoals op de platen waar het duo zich op baseert, betwijfel ik, hoewel 'Shuggie' en 'San Francisco' wel meer dan een beetje goed zijn.

Over de verschillende invloeden kunnen we waarschijnlijk urenlang ruzie maken ('als wat klinkt dit het meest?') maar de Stones moeten hier toch even apart genoemd worden, met name door het felle, Jagger-achtige charisma waarmee de zanger de liedjes voortschreeuwt. Meer als een voorganger dan een shoegazer: als je dan toch psychedelische retro maakt, doe het dan zo.

De andere belangrijke kwaliteit is het uitstekende oor van de band voor kleine trucjes die de liedjes boven zichzelf kunnen laten uitstijgen. Call and response-koortjes, vuile gitaarsolo's, swingende breaks. Een plaat die gemaakt is om een publiek te vermaken, en daar ook prima in slaagt. Geen plaat die je leven verandert, maar daar zit je op de fiets ook niet altijd op te wachten.

Het lijkt wel alsof McCartney, Jagger, Dylan, Reed en zo nog wat van die namen in 1967 een stiekeme jamsessie hebben belegd en dat de opnames daarvan nu pas boven wat zijn gekomen. Heeft ook een hoog popquizgehalte deze plaat, met in het openingsnummer meteen al een dikke verwijzing naar Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. De teksten zijn bij vlagen ook hilarisch. Het is niet alleen maar naspielerei, het gebeurt wel met een twist. Al met al een verdomd leuk plaatje dit!