Helloween - Keeper of the Seven Keys Part II (1988)

Goh, wat was het voor mij toch een tijd geleden dat ik dit schijfje weer eens afgestoft heb. De nummers zijn in ieder geval erg goed blijven hangen. Wat een verschrikkelijk mooie hooks en tempowisselingen zitten er in dit album. Eagle fly free, Rise and Fall en dr. Stein zijn regelrechte klassiekers. Het wat mindere Marching time wordt gered door de intermezzo en alsof de oortjes nog niet voldoende verwend zijn komen er nog eens twee uitsmijters aan met het uptempo I want out en epische keeper of the seven keys.
Het bombast van vele powermetal bands valt hier nog wel binnen de perken. Helaas door getouwtrek met het label, meen ik, is er helaas geen goed vervolg aan gegeven. Helloween stond dus maar even in de top tussen de metal grootheden.

Keeper Of The Seven Keys Pt 2: Minder Kai Hansen inbreng en met Rise And Fall een schijtnummer eersteklas. Kiske's zanglijnen lopen voor geen meter en zijn tegen het valse aan. Samen met het eveneens erg matige Dr. Stein komt Helloween's 'lollige' kant hier voor het eerst echt naar boven en dat is toch best jammer. Nee, dan liever het weergaloze March Of Time, aangezien hier voor het laatst nog echt van die klassieke Helloween speedmetalsound te vinden is.

Hier tussenin zit met We Got The Right een nummer dat niet briljant is, maar ook zeker niet slecht. Kiske's zangprestatie is hier dan weer vrij behoorlijk, maar het kabbelt tegelijkertijd allemaal ook maar wat voort. Keeper Of The Seven Keys slaat daarnaast als epic een stuk minder goed aan in vergelijking met Halloween van het vorige album. Niet slecht en met veel sfeervolle stukken, maar het mist wat van de opjagende sfeer van het andere nummer. Daarentegen is het semi-akoestische middenstuk werkelijk weergaloos.

De twee bekendste tracks Eagle Fly Free en I Want Out staan vandaag de dag nog steeds als een huis. Eerstgenoemde heeft een weergaloze bas/drum/gitaarsolocombinatie en is uitzonderlijk catchy, terwijl de ultieme Hansen-klassieker I Want Out vooral door de eerlijkheid (Hansen wilde weg) extra aanslaat. Laatstgenoemde werkt echter wel op zijn beste in Gamma Ray live-versies, aangezien Hansen het gewoon overduidelijk meer meent als hij zingt. Afsluiter Save Us is ook fijn, vanwege het feit dat het weer lekker rockt. Overduidelijk een blauwdruk voor Gamma Ray door de flinke Judas Priest invloeden.

Keepers Pt. 2 is zeker geen verkeerd album, maar wel het eerste Helloweenalbum van de reeks tot nu toe, waarvan ik nummers zou skippen. Zodoende is het album zeker minder dan zijn voorganger en helemaal dan het debuut.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Keeper Of The Seven Keys Part II

Het tweede deel van hun Magnum Opus, een jaartje later uitgebracht en het is opnieuw een kraker. Ik vind hem iets minder druk, minder adembenemend, maar daarom niet minder mooi. De basiselementen zijn aanwezig, maar alles lijkt beter uitgewerkt misschien met meer invloed van zanger Michael Kiske.

Ook steekt de eerste meligheid de kop op met het nummer Dr. Stein of laten wij het gewoon Duits gevoel voor humor noemen. Afwisselend is het wel met een aantal snelheidsduivels (Eagle Fly Free, March of Time en één van mijn favorieten Save Us), de midtempo nummers maar ook met een misser (Dr. Stein). Het biedt de kans aan Helloween om nog eens alles uit de kast te halen, maar een kijk op de toekomst krijg je ook met de midtempo nummers. Toch blijft het nog altijd de oude Helloween.

Succesvolle toer in het voorprogramma van Iron Maiden, dacht ik, volgde natuurlijk, maar er volgde ook het vertrek van de belangrijkste songschrijver en gitarist Kai Hansen, die de nieuwe muzikale richting niet ziet zitten. In de jaren nadien volgden de album Pink Bubbles Go Ape en Chameleon, een andere Helloween.

Het derde album van Helloween blijft teleurstellend. Ik heb het vaak een kans gegeven. Op een of andere manier verwacht je dat een albumreeks toch wel een beetje kwaliteitvast is. Na het geweldige eerste Keeper of the Seven Keys is dit gewoon een domper. Songs die niks doen (Eagle Fly Free, Dr. Stein), de eerste vervelende jolige tracks (Rise And Fall) of gewoon vervelend zijn (You Always Walk Alone). Het klinkt allemaal alsof Helloween dit album in opdracht gemaakt heeft. Vrij commercieel ook. Ook Kai Hansen heeft er (terecht) weinig zin in. Hij is in zijn hoofd al duidelijk met Gamma Ray bezig. March Of Time is redelijk voor zijn doen, maar I Want Out is de smaakmaker hier. En echt heel bijzonder vind ik die ook niet. De titeltrack doet weinig op de solopartijen na. De boodschap is duidelijk. De donkere jaren staan voor de deur bij Helloween.

Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2

Aaaaaaaaaa, Eagle Fly Free.
Mochten de heren van Helloween slechts in heel hun carriere één nummer, en enkel één nummer op plaat gezet hebben en dat nummer was het bovenstaande, dan nog verdienden ze mijn opperste respect en appreciatie.
Wat een nummer is dat toch, de powermetalsong der powermetalsongs.
De intro (invitation), het arrangement, dat geweldig melodieuze refrein, de geweldige zang, en laat ons de tekst natuurlijk ook niet vergeten.
Die draagt zo'n sterke boodschap uit. Mocht ik morgen deze aardkloot verlaten dan komt hij zeker in aanmerking om mijn uitvaart kleur te geven.

De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat het complete album in de wagen beluisteren een opdracht is geworden.
Mijn muzieksmaak is met het vallen van de bladeren ondertussen ook veranderd en verbreed, en soms vind ik het een nogal stressvolle, zenuwachtige herrie met die arrangementen op double speed en die overload aan kopstem.
Ik constateer dan ook dat ik met ouder worden meer van de rockschool hou en minder van de metalschool, al maak ik voor het machtige Priest en Maiden wel een uitzondering.

Songs die ik zeker nooit skip op dit album:
-het bloedmooie Eagle Fly Free
-het grappige Rise And Fall
-het nog grappigere Dr.Stein
-de swingende oorwurm I Want Out
-de epische, magistrale titelsong Keeper of the Seven Keys, met dat machtige refrein.