Helloween - Keeper of the Seven Keys Part II (1988)

De albums behoorden tot het heavy metalidioom van die dagen. Het is niet alleen Kiske maar toch ook de tandem Weikath/Hansen die een geheel eigen sound etaleerde. Die maken de in mijn beleving al te melige nummers Rise And Fall en Dr. Stein tot iets dat voor mij toch nog verteerbaar is.

Nou ben ik niet zo een fan van het type zang, maar volgens mij zijn Tate en Arch vergelijkbare types die minstens zo goed als Kiske zingen, of zie ik dit nou verkeerd?

Ik denk hoe dan ook dat lynyrd nou niet al te grondig op onderzoek is uitgegaan.

Tate en Kiske komen op bepaalde vlakken zeer overeen inderdaad, maar hebben genoeg verschillen om de ene te leuk te vinden terwijl je de andere niet zo graag hoeft. Zeker tegenwoordig zijn ze een wereld van verschil, maar misschien ligt dat ook wel aan de muziekstromingen die ze beiden gekozen hebben over de jaren. Tate's zanglijnen zijn vaak ook drukker en theatraler, terwijl Kiske het wat aardser houdt.

Weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik power metal over het algemeen ook vrij slecht trek, met name door die overdreven falsetto zang. Kiske is echter genre overstijgend, wat mystieker ook, echt een klasse apart.

Falsettozang? Waar dan?

Eigenlijk zou ik Kiske ook moeten adoreren, maar ik kan niet altijd tegen zijn - voor mijn gevoel - ongecontroleerde uithalen. Is bij Keeper 1 overigens al tot in den treure bediscussieerd.

Ik had het over power metal in het algemeen.

Michael Kiske is in technisch opzicht beter dan Geoff Tate en John Arch. Dat neemt niet weg dat laatstgenoemden meer dan uitstekend zangwerk verricht hebben in het verleden. Met name de eigenzinnigheid deed ze boven de massa uitstijgen. Anderzijds ben ik het zeer met Jasper eens dat er heus geen gebrek aan goede zangers en zangeressen is in (power)metalland. Of het je ding is, is een tweede want de muziek zelf speelt meestal ook nog een rol. Die is doorgaans vrij theatraal dus ja, dan geldt dat ook wel voor de zang.

Iemand bekend met het nummer 'Always' van zijn eerste solo schijf 'Instant clarity'? Dat zingt hij ook zó verdomde mooi! Opgedragen aan z'n Helloween maatje Ingo Schwichtenberg die zich kort daarvoor van het leven had beroofd. Gaat echt door merg en been.....brrr

Goh, wat was het voor mij toch een tijd geleden dat ik dit schijfje weer eens afgestoft heb. De nummers zijn in ieder geval erg goed blijven hangen. Wat een verschrikkelijk mooie hooks en tempowisselingen zitten er in dit album. Eagle fly free, Rise and Fall en dr. Stein zijn regelrechte klassiekers. Het wat mindere Marching time wordt gered door de intermezzo en alsof de oortjes nog niet voldoende verwend zijn komen er nog eens twee uitsmijters aan met het uptempo I want out en epische keeper of the seven keys.
Het bombast van vele powermetal bands valt hier nog wel binnen de perken. Helaas door getouwtrek met het label, meen ik, is er helaas geen goed vervolg aan gegeven. Helloween stond dus maar even in de top tussen de metal grootheden.

Eerder waren het de interne strubbelingen. Kai Hansen wilde de koers vasthouden terwijl de rest zich wilde doorontwikkelen. Hansen startte Gamma Ray wat eigenlijk het echte vervolg op de Keeperalbums is, volgens mij.

Chameleon was een album waarop iedereen zijn ei kwijt kon. een compromis tussen de dan zittende bandleden die ook mot hadde. Dat werd een flop en toen werden ze gedropt. Even leek het over te zijmn totdat Michael Weikath samen met zanger Andi Deris de boel terug bracht naar de basis.

Kai Hansen verliet de band al in 1989. Heb het even opgezocht. The remaining members continued on, but ran into label problems with Noise, and after litigation kept them from touring and releasing new material, they were eventually released from their contract
Zoiets stond toen ook in de aardschok en het stond me iets van bij dat ze zelfs niet optraden. Ik snapte dat toen niet zo dat je op je hoogtepunt door eoa rechtzaak geen muziek meer maakt. Het momentum was iig al wel weg en er stonden alweer genoeg bands klaar om aan diezelfde weg te timmeren. Komen ze terug met het magere "bubbles" en dat was het dan, zo leek het voor mij althans (alleen die titel al)
Maar ik voel me nu zo'n betweter en zo bedoel ik het niet, hoor. Wilde alleen weten of mijn geheugen er weer eens naast zat.

Ja, Hansen verliet de band na de Keeperalbums. Vanwege muzikale meningsverschillen. Noise zal het wel niet lekker hebben gezeten dat Helloween van het padje af ging raken. Chameleon verscheen via EMI. Het is dus niet zo dat de verwachtingen rondom Helloween weg waren.

Ja das waar. Het was ook meer een persoonlijke perceptie. Uit het oog verloren zeg maar, vanwege alle andere nieuwe goeie bands aan het front.

Dat kan ik me voorstellen. Want Helloween kwam er na Keeper m.i. ook niet meer bovenop. Pink Bubbles heeft zijn momentjes. Chameleon is op papier interessanter dan dat het in werkelijkheid is en uit de Derisperiode luister ik alleen Better Than Raw nog wel eens.

Ik vraag me eigenlijk af waarom ze niet gewoon hebben besloten het album te eindigen met "Keeper of the Seven Keys". Niet dat "Save Us" niet het beluisteren waard is, maar het voelt zo als een bonus track.

Op sommige oude LP's staat Save Us als eerste track op de B kant. Dat voelt inderdaad beter dan de cd variant waarop hij achteraan bungelt. Ik vind het een gave track. Beetje onstuimig. De LP heeft ook nog een leeg vak. Als een dubbelelpee zonder tweede schijf. Waarschijnlijk om de relatie tot deel 1 te benadrukken. Rare jongens die Duitsers.

Er zijn ook versies waar Save Us helemaal niet op staat. Volgens discogs was de cd er eerder dus is de trackvolgorde hierboven gerechtvaardigd. Alhoewel ik sterk het vermoeden heb dat het gewoon een cd bonusje was.

Als ik het me goed herinner stond Save us op de cassette ook als bonustrack vermeldt. Of was dat toch op een cd versie? Anyway, ik heb ooit een geluidsdrager gezien met daarop Save us duidelijk als bonustrack. Gaaf nummer trouwens!

Samen met enkele andere "metal-mijlpalen" staat dit prachtige album hoog in mijn persoonlijke lijst. Een van de beste Metal albums ooit, en een van de meest invloedrijke metalalbums ooit, dit album heeft (samen met part 1 natuurlijk) zo'n beetje het Powermetal Genre gevormd.

Tevens: de titelsong

Keeper Of The Seven Keys Pt 2: Minder Kai Hansen inbreng en met Rise And Fall een schijtnummer eersteklas. Kiske's zanglijnen lopen voor geen meter en zijn tegen het valse aan. Samen met het eveneens erg matige Dr. Stein komt Helloween's 'lollige' kant hier voor het eerst echt naar boven en dat is toch best jammer. Nee, dan liever het weergaloze March Of Time, aangezien hier voor het laatst nog echt van die klassieke Helloween speedmetalsound te vinden is.

Hier tussenin zit met We Got The Right een nummer dat niet briljant is, maar ook zeker niet slecht. Kiske's zangprestatie is hier dan weer vrij behoorlijk, maar het kabbelt tegelijkertijd allemaal ook maar wat voort. Keeper Of The Seven Keys slaat daarnaast als epic een stuk minder goed aan in vergelijking met Halloween van het vorige album. Niet slecht en met veel sfeervolle stukken, maar het mist wat van de opjagende sfeer van het andere nummer. Daarentegen is het semi-akoestische middenstuk werkelijk weergaloos.

De twee bekendste tracks Eagle Fly Free en I Want Out staan vandaag de dag nog steeds als een huis. Eerstgenoemde heeft een weergaloze bas/drum/gitaarsolocombinatie en is uitzonderlijk catchy, terwijl de ultieme Hansen-klassieker I Want Out vooral door de eerlijkheid (Hansen wilde weg) extra aanslaat. Laatstgenoemde werkt echter wel op zijn beste in Gamma Ray live-versies, aangezien Hansen het gewoon overduidelijk meer meent als hij zingt. Afsluiter Save Us is ook fijn, vanwege het feit dat het weer lekker rockt. Overduidelijk een blauwdruk voor Gamma Ray door de flinke Judas Priest invloeden.

Keepers Pt. 2 is zeker geen verkeerd album, maar wel het eerste Helloweenalbum van de reeks tot nu toe, waarvan ik nummers zou skippen. Zodoende is het album zeker minder dan zijn voorganger en helemaal dan het debuut.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Keeper Of The Seven Keys Part II

Ik vind dit een aardige plaat, maar deze haalt het niet bij de vorige. Het titelnummer en Eagly Fly Free vind ik de twee beste van de plaat.

Ik ga ook zakken in de score voor dit album. Ik vind 'm nog steeds fantastisch maar met Rise and fall (tenenkrommend!) en toch ook een Dr. Stein staan er wel mindere momenten op. Dus dan is 5* niet helemaal juist. De overige songs blijven fenomenaal goed!

March of Time blijft voor mij gewoon een fenomenaal prachtstuk, en zeker met kop en schouders boven de rest op dit album. De andere nummers komen allemaal goed mee en luistert lekker weg. Dr. Stein en I want out zijn ook ongelooflijk goeie nummers!

Zoals gewoonlijk is Part II een pakje minder dan het eerste deel. De band kiest hier voor meer humor maar muzikaal levert dat zelden mooie dingen op. Toch valt er genoeg te genieten. Eagle Fly Free, You Always Walk Alone, March of Time, I Want Out en het titelnummer laten volop de klasse van Helloween horen.

87/100

Vergeten aan te vinken als mening, denk ik.

Het tweede deel van hun Magnum Opus, een jaartje later uitgebracht en het is opnieuw een kraker. Ik vind hem iets minder druk, minder adembenemend, maar daarom niet minder mooi. De basiselementen zijn aanwezig, maar alles lijkt beter uitgewerkt misschien met meer invloed van zanger Michael Kiske.

Ook steekt de eerste meligheid de kop op met het nummer Dr. Stein of laten wij het gewoon Duits gevoel voor humor noemen. Afwisselend is het wel met een aantal snelheidsduivels (Eagle Fly Free, March of Time en één van mijn favorieten Save Us), de midtempo nummers maar ook met een misser (Dr. Stein). Het biedt de kans aan Helloween om nog eens alles uit de kast te halen, maar een kijk op de toekomst krijg je ook met de midtempo nummers. Toch blijft het nog altijd de oude Helloween.

Succesvolle toer in het voorprogramma van Iron Maiden, dacht ik, volgde natuurlijk, maar er volgde ook het vertrek van de belangrijkste songschrijver en gitarist Kai Hansen, die de nieuwe muzikale richting niet ziet zitten. In de jaren nadien volgden de album Pink Bubbles Go Ape en Chameleon, een andere Helloween.

Het derde album van Helloween blijft teleurstellend. Ik heb het vaak een kans gegeven. Op een of andere manier verwacht je dat een albumreeks toch wel een beetje kwaliteitvast is. Na het geweldige eerste Keeper of the Seven Keys is dit gewoon een domper. Songs die niks doen (Eagle Fly Free, Dr. Stein), de eerste vervelende jolige tracks (Rise And Fall) of gewoon vervelend zijn (You Always Walk Alone). Het klinkt allemaal alsof Helloween dit album in opdracht gemaakt heeft. Vrij commercieel ook. Ook Kai Hansen heeft er (terecht) weinig zin in. Hij is in zijn hoofd al duidelijk met Gamma Ray bezig. March Of Time is redelijk voor zijn doen, maar I Want Out is de smaakmaker hier. En echt heel bijzonder vind ik die ook niet. De titeltrack doet weinig op de solopartijen na. De boodschap is duidelijk. De donkere jaren staan voor de deur bij Helloween.

Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Walls Of Jericho
3. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2

Humor in metal, het zou verboden moeten worden. Oh, wacht, hedendaagse populaire metal bands zoals Avatar en ghost worden er groot mee. Helemaal niet serieus te nemen, misschien, maar is dat dan het doel? Ik vond het wel een verademing tussen het verderf sodom verdoemenis en gomorra. Tevens onmogelijk om mee te zingen. Is het dan nog steeds een vijf sterren album nowadays? Waarschijnlijk niet, maar mijn glimlach zegt van wel. Lekker laten staan dan maar.

Mooier kan het niet omschreven worden vind ik.

De eerste Gamma Ray leek anders verdomd veel op Keeper Of The Seven Keys pt 2. Het lijkt mij nogal sterk dat Kai Hansen wel klaar was met deze stijl.
Het zal eerder andersom zijn. Van Michael Kiske weten we dat hij al snel weg wilde van de metal.

Ik heb de cd uitgave die gewoon de elpee volgorde aanhoud . En dan is Save Us nummer 7 en Keeper of the Seven Keys het laatste nummer. Typische duitse powermetal trouwens. Zo herkenbaar ook. Deed het goed in die tijd. Lekker over the top. Dr. Stein vind ik trouwens een geinig nummer, gewoon doorspekt met humor ja. De rest is ook gaaf. Je moet er van houden.