Status Quo - If You Can't Stand the Heat... (1978)

Herfstvakantie 1978. Uit school kocht ik van mijn noest gespaarde zakgeld de cassette van If You Can’t Stand The Heat, want die moest mee op vakantie. Dankzij de radio had ik krakers Roll Over Lay Down en Down Down leren kennen, en Again and Again, de eerste single van het nieuwe album, beloofde veel goeds.
Waar ik me zo op had verheugd, zou Quo’s meest verguisde album van de jaren ’70 worden. Op het vorige album had Pip Williams al een meer poppy productie neergezet. De doorbraak in de V.S. was dichtbij, dat wist iedereen na het succes van single Rockin’ All Over The World, een jaar eerder. Dus werd er voor dit album een schepje bovenop gedaan. Meer pop, cleanere gitaren, catchy melodieën en andere instrumenten. Dan zouden de critici, die de band verweten altijd hetzelfde te doen, de band helpen om over de Grote Plas door te breken.

Ik weet nog dat het album bij de eerste draaibeurten thuis niet echt wilde landen. Veel beter werd het ook niet in de week in een Drentse stacaravan. Echt slecht vond ik het na enige gewenning weliswaar niet, maar waar waren de ruige beukers?
Opener Again and Again kende ik dus al en het bleek meteen het beste nummer van het album. De tracks daarna waren veel poppy’er, al vond ik de ballad Someone Show Me Home nog wel aardig met dat orgeltje.
De opener van kant B, Oh! What a Night, is op zich een lekker liedje, maar waarom die conga’s en dat dameskoortje? Long Legged Linda begint hoopvol, maar spoedig klinken er blazers en die verpestten het op zich aardige liedje, meende ik. Plus alweer dat koortje? Met de laatste drie tracks van kant B daalde het niveau nog verder. Hoe hard ik ook mijn best deed in de laatste maanden van '78, eigenlijk bleek dit album een miskoop te zijn.

Toen Accident Prone begin 1979 een hit werd, werd mij pas duidelijk dat het een poging tot disco was. 'Dat doen Kiss (I Was Made For Lovin’ You) en Rod Stewart (Da Ya Think I’m Sexy) immers ook, rock met disco mixen,' moeten band en management hebben gedacht. Laat de kassa rinkelen! Echter, de doorbraak in Amerika bleef uit, muziekjournalisten namen de band nog steeds niet serieus en de Europese fans mopperden. Alleen maar verliezers.

Ruim veertig jaar later en twee biografieën van/over de band wijzer, zie ik het iets anders. Rick Parfitt was apetrots op het eerste couplet van Again…, dat inderdaad een mooie samenvatting is van de rockhistorie tot dan toe. Heerlijk intro bovendien. Hij en Alan Lancaster wilden vooral stevig rocken, maar Francis Rossi had een neusje voor popliedjes.
De laatste was waarschijnlijk degene die de doorslag gaf voor een gladdere sound. Laten we ook niet vergeten dat de band niet met (blues)rock begon, maar met pop. Zo scoorden ze hun eerste twee hits, eind jaren ’60. Dat stukje bandhistorie werd eind jaren ’70 lichtelijk verdoezeld door de heren en hun gevolg, maar waren de vier in pure rockers veranderd? Nee, daarvoor hadden ze teveel andere invloeden in de genen.

Hoe is het album als ik het nu met poprock-oortjes beluister? Wel, er staan diverse goede composities op, zoals Like a Good Girl. Die blazers vind ik nu wel okay… Vergeleken met wat de band ons in het decennium daarna ging voorschotelen, was het hier nog in orde! Het is alleen wat meer vrolijk en minder stoer dan voorheen. Mijn grootste bezwaar van nu is dat de sologitaar hier en daar wel erg schel klinkt.
Vorig jaar op vinyl gekocht en wat blijkt: er is een hoekje van de cover "afgebrand". Fraaie hoes, zeker vergeleken met zo'n armetierig cassettebandje (dat ik om nostalgische redenen nog wel koester). Overigens verschilt de trackvolgorde van die van de lp: op de cassette sluit Accident Prone kant A af, op vinyl staat het liedje op de B-kant.

Tenslotte: Rossi’s biografie I Talk Too Much is aanbevolen voor onder uw kerstboom. O.a. over hetgeen zich vanaf ’78 achter de schermen afspeelde, werpt Rossi een voller licht.