Status Quo - If You Can't Stand the Heat... (1978)

Niet veel soeps, of zijn er Status Quo fans die hier een andere mening over hebben??

Mee eens, maar de opener behoort wel tot hun sterkste nummers.

Een van hun weinige platen uit de 70's periode die ik niet ken, maar ik denk niet dat ik er wat aan mis.

Slechtste Quo plaat uit die periode alleen Oh what a night en Accident Prone zijn de moeite waard.

Best aardige plaat met nieuwe producer. Voor het eerst met achtergrondzang (dames). Toch enkele zeer goede somgs: Oh, what a night. Een echte Quo-damper met lekkere riff.

Enorme aanfluiting als je dit vergelijkt met een vorige albums. De inspiratie was ver te zoeken.

Mee eens en ik ben een vroege Quo fan. Je zou Again and again en Long legged Linda nog kunnen noemen, maar de rest is vergetenswaardig.

Ik vind dit nog wel een goed Quo-album. Op dit album zijn ook blazers en koortjes aanwezig, die echter geen afbreuk doen aan het Quo-geluid. Is Jacquie O'Sullivan niet de latere zangeres van Bananarama?
Het meest geslaagd vind ik hier de singles 'Again and again' en 'Accident prone'. Verder 'I'm giving up my worrying' en de mooie ballad 'Someone show me home'.
Na 'Back to back' uit 1983 gaat het bergafwaarts met het album-werk van Status Quo en spoedig zouden hun singles ook volgen.
In 2002 verscheen 'Heavy traffic' dat weer de moeite waard is.

Ik vind dit album iets minder dan hun vorige, maat toch nog een goed album. Inderdaad maakt Status Quo hier gebruik van blazers en koortjes, maar hun sound blijft overduidelijk klinken als Status Quo vanwege de karakteristieke gitaarsound en Rossi's zang. De singles "Again and Again" en "Accident Prone" vind ik zeker geslaagd alsook "Long Legged Linda" en "Oh! What a Night".
Gedurende de jaren '80 ging het bergafwaarts met Status Quo : in herhaling vallen en steeds vaker gaan coveren.

Toch wel een tegendvallend album. Twee hits, Again and again en Accident prone staan erop. Maar alleen sommige nummers klinken behoorlijk vlak en inspiratieloos. Op vinyl.

Vind het in z'n totaliteit geen sterk album, maar de nummer Again and Again en Accident Prone vind ik erg OK !....natuurlijk op vinyl .

De tijd van Down down, Roll over lay down en Rain is hier toch wel degelijk voorbij.

Ja, ook Status quo had een tempo dat jaarlijk neerkwam op een nieuwe plaat en 2, 3 hitsingles in de lijsten.

Maar de soep wordt hier behoorlijk dun.

Het singletje Again and again houdt de schijn nog redelijk op. Opvolger accident prone had nog een redelijk vernieuwende sound en verder is er nog Oh what a night.

Maar bepaald geen Blue for you of On the level.

Geheel mee eens, maar Again and Again is wel een van hun sterkste singles ooit. Helaas, Long Legged Linda bleek een voorbode van de bagger die vanaf dat moment op ons afgevuurd zou worden.

Als alle bagger daarna dezelfde kwaliteit had als Long Legged Linda dan had ik nog wel een paar albums van SQ gekocht. Het heeft een goed arrangement - grappige achtergrondkoortjes - en een catchy refrein.

Als ik het terug luister valt het inderdaad wel mee met LL Linda, toen vond ik het een afknapper van formaat. In 1978 hield mijn SQ-liefde in ieder geval op.

Ja, lebowski, deze plaat is nog redelijk, hun beste werk hadden ze inderdaad al gemaakt, en wat hierna kwam; steeds dunner wordende soep, die op den duur naar niets meer smaakte, met het album Don't Stop, dat ondergetekende gek nog kocht..... als absoluut dieptepunt.

Na deze plaat piekte de Quo juist nog 1 keer met Whatever you want.

Ik vind dit wel een 'frisse' rockplaat. Geen echte hoogvliegers, op Again en Again en Accident Prone na, die buiten dat Quo geluid, ook iets extra's met zich meebrengen. Veelal de andere tracks bevatten hun eeuwig gecombineer op de 3 accoorden, maar onder het motto doe waar je goed in bent en laat aan anderen over waar je niet goed in bent, komen ze op dit If You Can't Stand the Heat er nog wel mee weg, wat mij betreft. De blazers lijken alsof ze niet echt op hun plaats zijn en per ongeluk de verkeerde studio zijn binnengewandeld. Edoch, op Like a Good Girl, pakt het evenwel vlot uit.
Ken alleen de hits van de Quo en dit is het enige album dat ik op plaat heb. Maar wat ik later van ze gehoord heb, heeft i.i.g. minder magie als dat ze in de jaren zeventig hadden....maar goed, voor welke artiest geld dat niet in die periode.

Quo wilde iets anders en kwam in een studio waarin de op dat moment nieuwste snufjes te vinden waren. Dat bij elkaar opgeteld leidt tot dit album. De produktie is enorm op de Amerikaanse markt gericht (dus erg gepolijst). Dat is jammer want het haalt de angel uit prima nummers als Gonna teach you to love, Long legged Linda, Oh what a night, Let me fly en I'm giving up my worrying. Het enige nummer wat een typische Quo sound heeft is Again and again. Accident prone vind ik persoonlijk een mega nummer met geweldig scheurende gitaarsolo's maar flopte destijds gigantisch als single.
Someone show me home is één van de betere Quo ballads als je het mij vraagt.
Ik vind dit album beter dan voorganger Rocking all over the world in ieder geval.

Again and again is in ieder geval uitstekend. Daarna wat minderen. Dat orgeltje verpest Gonna teach you to love, klinkt niet in combinatie met Lancaster op zang.
Long legged Linda en Oh! what a night kunnen er ruimschoots mee door.
Met Accident prone is niets mis mee. Daarmee heeft If you can't stand the heat twee uitschieters, een paar leuke songs en voor de rest ondermaats materiaal.

Hoogste notering nr. 10 in Nederland, dus dat viel hier wel mee.

De 13e plaats heeft Status quo met Accident prone gehaald in de Nederlandse Top 40 en vergeleken met andere landen valt dat inderdaad mee.

Ik vind ook dat Status quo hier nog probeert om met een boeiende variatie op hun bekende thema te komen, een geslaagde poging ook. Dus in die zin is Accident prone nog te prijzen. Dat valt van de meeste nummers van het album niet te zeggen.

Behalve dan natuurlijk van Again and Again, dat wat mij betreft in de Top 20 van Status Quo-tracks kan.

Nummer 10 of 13 of whatever; eigenlijk was het hier dus best een hit! Jammer dat het in andere landen (met name thuisland Engeland waaraan ze toch alle refereren) niet zo uitpakte.
Ik zou dit nummer weleens live willen horen trouwens! Wie weet aanstaande dinsdag

Accident Prone zou ik aanstaande dinsdag ook wel willen horen!

Ik vind dit geen verkeerd album, maar ze hebben wel betere albums opgenomen. Op If You Can't Stand the Heat staan wel te gekke nummers als "Accident Prone" en "Again and Again". Vooral "Accident Prone" vind ik een uitzonderlijk goed nummer. De melodielijnen op gitaar klinken erg goed. De single was in Nederland overigens geen flop, want ik weet nog goed dat ik het destijds op de radio hoorde, en tevens de clip zag waar Status Quo op een (nederlandse) autosloperij te zien was.
Verder vind ik "Long Legged Linda", "Oh What a Night" en "Like A Good Girl"ook wel OK nummers. De andere nummers zijn wel aardig, maar niet wereldschokkend.

De productie is inderdaad wat aan de cleane kant. Misschien inderdaad gericht op de Amerikaanse markt. De tekst van Long Legged Linda lijkt enigszins te bevestigen dat dit album op de Amerikaanse markt gericht is.

Accident prone was zelfs alarmschijf.....

pfffff Alleen die hoes al nu zegt dat natuurlijk niks. Maar in dit geval alles. Deze schijf was alles behalve heet

Ik vind dit helemaal geen slechte plaat. Goed, het is softer dan voorheen, maar ik haak pas af als de liedjes minder worden, en niet als de distortion omlaag gedraaid wordt. Ik heb helemaal geen hekel aan de toevoeging van keyboards en achtergrondkoortjes.

Wat dat betreft proberen ze er muzikaal zelfs nog wat meer van te maken dan de redelijk eenvoudige, clichématige formule die zij voorheen hanteerden (al vind ik dit album niet beter dan hetgene dat voorheen verscheen).

Precies goed verwoord Stijn wat mij betreft! Het is allemaal zo slecht nog niet. De produktie is alleen wat commerciëler (vlakker) dan voorheen. Het zou mooi zijn als ze de originele mastertapes eens goed onderhanden zouden nemen en de gitaren wat meer prominent in de mix gooien. Dan zul je zien dat nummers als Giving up my worrying, Gonna teach you to love me, Let me fly, Like a good girl en Long legged Linda in de basis wel degelijk in orde zijn. Ach ja, wishfull thinking
Het nieuw nog te verschijnen album van Quo knalt er trouwens weer ouderwets op los!