Helloween - Pink Bubbles Go Ape (1991)

mijn stem
3,02
31 stemmen

Duitsland
Rock / Metal
Label: EMI

  1. Pink Bubbles Go Ape (0:36)
  2. Kids of the Century (3:51)
  3. Back on the Streets (3:23)
  4. Number One (5:13)
  5. Heavy Metal Hamsters (3:28)
  6. Goin' Home (3:51)
  7. Someone's Crying (4:18)
  8. Mankind (6:18)
  9. I'm Doin' Fine, Crazy Man (3:39)
  10. The Chance (3:47)
  11. Your Turn (5:38)
totale tijdsduur: 44:02
41 BERICHTEN 2 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Kronos
4,0
0
geplaatst: 5 april 2012, 22:59 uur [permalink]
Edwynn schreef:
Oh ja, het intro. Dat vind ik wel erg grappig en ook origineel.

Plat van het lachen lig ik er niet bij. Ik zie in Heavy Metal Hamsters bijvoorbeeld ook geen poging om erg grappig te zijn. Volgens mij zegt het op ludieke wijze iets van hoe het kan evolueren als een band succes heeft. Daar vind ik dat beeld van Heavy Metal Hamsters dan wel leuk bij gevonden.

En zoals ik al schreef, het artwork bevalt mij ook. Toch wel toffe humor soms.

Maar het gaat vooral om de muziek natuurlijk. Eigenlijk vind ik elk nummer wel goed. Productie is ook dik in orde, zang en gitaarsolo's zijn geweldig. Kortom, drie kwartier volop genieten voor mij.

avatar van vielip
4,0
0
geplaatst: 6 april 2012, 11:58 uur [permalink]
Wederom ben ik het met Kronos eens. Op een enkel nummer na (Heavy metal hamsters en I'm doing fine) alleen maar genieten wat mij betreft!

 
0
Edwynn
geplaatst: 6 april 2012, 12:17 uur [permalink]
Plat van het lachen lig ik er ook niet bij. Maar het is luchtig en ludiek. Het intro is een rustig kinderversje dat je onmiddellijk meezingt. Op één of andere manier pakt me dat direct. Het is anders dan een bombastisch Initiation of Invitation en dus apart voor Helloweenbegrippen. Kids Of The Century komt er lekker in daarna.
Heavy Metal Hamsters, tja ik heb erg veel moeite met de kinderlijke manier waarop het verhaal verteld wordt en met de moraal wat erbij meegestuurd wordt. De zeurderige deun maakt het er niet gemakkelijker op. Vandaar het Full House of Family Tiesgevoel.
Daar staan toch heus een aantal goede nummers tegenover. Dus wat dat betreft hoeft Pink Bubbles Go Ape van mij helemaal niet op Marktplaats ofzo.

avatar van Kronos
4,0
0
geplaatst: 8 juli 2012, 21:09 uur [permalink]
Ik blijf dit een erg ondergewaardeerd album vinden. Maar echt erg vind ik dat niet, want het maakt niet dat ik er daarom minder van geniet. Beetje zonde is het wel.

Zo'n koerswijziging is uiteraard altijd riskant maar Helloween is redelijk uniek hier. Het neigt soms naar hardrock a la Van Halen maar daarin blijft nog heel wat speedmetal over. Het resultaat is heerlijk energiek. Ik word daar altijd wel blij van. En dat kan enkel omdat het emotioneel ook de nodige diepgang heeft, want van oppervlakkige blijheid word ik meteen ambetant.

Pink Bubbles Go Ape is een pareltje wat mij betreft. Eentje dat ik extra koester omdat het zo vaak verguisd wordt. De opvolger Chameleon mag er ook zijn. Die wijkt nog verder af van hun oorspronkelijke koers maar heeft met minder stemmen toch een wat hoger gemiddelde.

 
0
Edwynn
geplaatst: 8 juli 2012, 21:18 uur [permalink]
Chameleon lag me een stuk beter dan deze. Nog eens opzetten. Is te lang geleden.

avatar van vielip
4,0
0
geplaatst: 1 december 2012, 17:05 uur [permalink]
Zit net liveopnames van deze tour te bekijken. Om preciezer te zijn; het nummer Mankind. Tsjonge wat zingt die Kiske dat live formidabel zeg! Mochten er nog mensen zijn die twijfelen aan zijn kwaliteiten dan moeten ze dit maar eens bekijken:

Helloween - Mankind live '92

avatar van Sinner
 
0
geplaatst: 2 december 2012, 01:06 uur [permalink]
^ Da's trouwens best een goed concert - ik heb het altijd zonde gevonden dat ze het nooit op dvd hebben uitgebracht (...of althans voor zover ik weet). Ik heb het denk ik nog ergens op vhs liggen heb, destijds opgenomen op de WDR. Met Pink Bubbles en Chameleon heb ik verder niet zo heel erg veel - hoewel ik Kids of the Century wel altijd een van de beste Helloween nummers heb gevonden.

Dit is trouwens de volledige versie van datzelfde concert.

Helloween - Live in Koln 1992

avatar van vielip
4,0
0
geplaatst: 2 december 2012, 10:44 uur [permalink]
Klopt, ik heb het bewuste concert op dvd (bootleg) en omdat ik Pink bubbles een alleraardigst album vindt mag ik er zo heel af en toe graag naar kijken.

avatar van The_CrY
4,0
0
geplaatst: 9 april 2013, 14:27 uur [permalink]
Het heeft even geduurd, maar dan ben ik toch terug in de tijd gegaan om te kijken hoe de laatste jaren van Kiske-Helloween het eraf hebben gebracht. Pink Bubbles Go Ape... ik had er erg lage verwachtingen van, juist door de maffe titel, maffe cover en het lage gemiddelde hier op MuMe, maar het valt me alleszins mee. Naar mijn idee een stuk lichter dat de voorgangers, een stuk kalmer, en luchtiger. Meer richting hard rock zou ik stellen. Het resultaat mag er zeker zijn. 'Kids of the Century' en 'Back on the Streets' zijn een sterk openingsduo, 'Heavy Metal Hamsters' en 'Goin Home' sieren het midden van de plaat, en 'Mankind' en 'Your Turn' zijn de wat kalmere Helloween op hun best. En dan bedenk je je toch weer dat Michael Kiske toch een geweldig stemgeluid heeft. Zijn beste tijd was zeker wel bij deze band. Maar al met al snap ik eigenlijk niet hoe deze plaat zo'n laag gemiddelde heeft, want het is gewoon prima Helloween, hetzij wat kalmer dan voorheen.

avatar van Kronos
4,0
0
geplaatst: 9 april 2013, 14:44 uur [permalink]
Toch fijn te merken dat ik niet de enige ben die van dit album kan genieten.

Veel meer dan niet ingeloste verwachtingen wat stijl betreft zoek ik niet achter het lage stemgemiddelde.

Muzikaal gezien moet dit album niks onderdoen voor The Keeper of the 7 Keys I en II.

avatar van lennert
3,0
0
geplaatst: 24 februari 2016, 20:50 uur [permalink]
Hmm... ik had dit album nog nooit gehoord, maar voor mijn project om alles achter elkaar chronologisch te beluisteren (en het compleet hebben van de collectie) heb ik Pink Bubbles Go Ape kunnen overkopen van een maat van me, maar ik begrijp best wel waarom hij dit album heeft weggedaan. Het is nergens slecht, het is gewoon een album dat in al zijn gepolijstheid erg gladjes klinkt en niet al teveel memorabele momenten kent. Het is een album waarop vooral Kiske en Grosskopf schijnen, maar de rest van de band weinig te doen lijkt te hebben. Het is niet allemaal matigheid natuurlijk, want Kids Of The Century, Back On The Streets en het beide fantastische Someone's Crying en The Chance zijn wel degelijk fantastische tracks, maar de rest van de songs blijft een beetje achter in de achtergrond.

Op zich een hele interessante stap om wat meer met de commercie mee te gaan, want het album heeft wel degelijk wat hitgevoeligheid en luistert alsnog makkelijk weg. Desalniettemin blijkt dat het vertrek van Kai Hansen voor het metalaspect toch een behoorlijke klap heeft achtergelaten.

Voorlopige tussenstand:
1. Walls Of Jericho
2. Keeper Of The Seven Keys Part I
3. Keeper Of The Seven Keys Part II
4. Pink Bubbles Go Ape